I FZ 6/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, , , po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. R. i M. R. - PPHU R. s. c. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 2061/15 odrzucające skargę w sprawie ze skargi G. R. i M. R. - PPHU R. s. c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia 2011 r. do maja 2013 r. oraz ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych od maja 2011 r. do maja 2013 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Zażalenie G. R. i M. R. - PPHU R. s.c. dotyczy postanowienia z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 2061/15, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił skargę G. R. i M. R. - PPHU R. s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia 2011 r. do maja 2013 r. oraz ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych od maja 2011 r. do maja 2013 r. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 maja 2015 r. W piśmie z dnia 25 lipca 2015 r. pełnomocnik oświadczył jednak, że nie otrzymał tego aktu, wnosząc zarazem o jego przesłanie. Doręczenie decyzji, w następstwie powyższego pisma, nastąpiło w dniu 24 sierpnia 2015 r. Pismem z dnia 23 września 2015 r. pełnomocnik złożył skargę na decyzję z 30 kwietnia 2015 r. Wskazując na motywy odrzucenia skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi w dniu 7 maja 2015 r. Jak wynikało bowiem z pisma Poczty Polskiej z dnia 17 lipca 2015 r., stanowiącego odpowiedź na wniesioną przez organ reklamację, nadana w dniu 5 maja 2015 r. przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została doręczona osobiście adw. E. B. będącej pełnomocnikiem skarżącej spółki. Sąd dodał, że znajdujący się w aktach duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru, potwierdzający powyższą okoliczność, został opatrzony własnoręcznym podpisem pełnomocnika. Sąd nie dał zatem wiary wyjaśnieniom strony, że do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji doszło dopiero w dniu 24 sierpnia 2015 r., tj. w dniu doręczenia na wniosek pełnomocnika, który wcześniej nie otrzymał zaskarżonego aktu. Na powyższe orzeczenie strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniosła nadto o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów na okoliczność daty skutecznego doręczenia decyzji. Jako podstawy zażalenia wskazała naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa poprzez odrzucenie skargi, która została wniesiona w terminie wskazanym w art. 53 § 1 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest zasadne. Zasadnicza kontrowersja, która pojawiła się w kontekście doręczenia stronie zaskarżonej decyzji w dniu 7 maja 2015 r. dotyczyła ustalenia, czy znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzały okoliczność pokwitowania przesyłki przez adw. E. B. Sąd pierwszej instancji uznał, że na duplikacie zwrotnego potwierdzenia odbioru widniał własnoręczny podpis wymienionej osoby, który świadczył o doręczeniu decyzji w tym właśnie dniu. Powyższe ustalenie Sądu zostało jednak skutecznie podważone w złożonym zażaleniu. Strona dołączyła bowiem doń szereg dokumentów, które świadczą o tym, że osobiste pokwitowanie odbioru przesyłki zawierającej decyzję organu przez adw. E. B. wydaje się co najmniej wątpliwe. Strona przedstawiła wydruk z internetowego systemu śledzenia przesyłek, z którego wynika, że decyzja została doręczona w dniu 7 maja 2015 r. o godz. 11:30. Na duplikacie zwrotnego potwierdzenia odbioru, jak przyjął Sąd pierwszej instancji, miał znajdować się własnoręczny podpis adw. E. B. Jednakże, jak wynika z dokumentów dołączonych do zażalenia, pełnomocnik o godz. 12:00 brała udział w rozprawie przed Sądem Rejonowym w T. Niespełna pół godziny później przebywała zatem ponad 100 km od miejsca, w którym miało nastąpić doręczenie. Na dowód tego, strona złożyła odpis protokołu rozprawy, wskazujący na osobiste uczestnictwo adw. E. B. w posiedzeniu Sądu Rejonowego w T. w dniu 7 maja 2015 r., w godz. 12:00-12:10. Należy podkreślić, że wskazując na motywy odrzucenia skargi Sąd pierwszej instancji oparł się na treści urzędowego dokumentu (duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru), który stwierdzał zaistnienie opisanych w nim faktów i korzystał z domniemania zgodności z prawdą. Sąd uznał ponadto, że oświadczenie strony lub jej pełnomocnika o braku doręczenia przesyłki nie stanowiło wystarczającego przeciwdowodu, który mógłby obalić domniemanie zgodności z prawdą tego, co wynika z dokumentu urzędowego, jakim jest duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru. Sąd zwrócił też uwagę, że postępowanie reklamacyjne nie wykazało nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki. Powyższe twierdzenia Sądu zostały jednak skutecznie podważone, gdyż załączone do zażalenia dokumenty muszą zostać uznane za przeciwdowód dla uznania, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została odebrana osobiście przez adw. E. B. w dniu 7 maja 2015 r. W świetle treści załączonych do zażalenia dokumentów, Sąd pierwszej instancji będzie musiał więc ponownie dokonać oceny wiarygodności dokumentu urzędowego, jaki stanowi duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru, a także przeanalizować wynik przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego. Ustalając, czy skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 7 maja 2015 r. Sąd weźmie również pod uwagę dowody przedstawione przez stronę, które na obecnym etapie postępowania nie ograniczają się już wyłącznie do oświadczeń o braku doręczenia przesyłki w tym właśnie dniu. Zasadny był więc zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, gdyż w świetle zażalenia, odrzucenie skargi należało uznać za przedwczesne. Skutkowało to koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.