II SAB/Gd 169/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Janina Guść (spr.) sędzia WSA Wanda Antończyk sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w zakresie odmowy rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 10 lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej i braku wyrażenia swojego stanowiska w wymaganej formie decyzji administracyjnej. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 10 lutego 2015 r. A. wystąpiła do Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej o udostępnienie informacji publicznej w postaci danych zawartych w okręgowym rejestrze lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708 ze zm.), dotyczących lekarza medycyny J. W. - numer prawa wykonywania zawodu: [...]. Ponadto, wniesiono również o udostępnienie listy członków Okręgowej Izby Lekarskiej, w formie uwierzytelnionej kserokopii tego dokumentu. W odpowiedzi naj powyższy wniosek Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej pismem z dnia 23 lutego 2015 r. wyjaśnił, że informacje przetwarzane w okręgowym rejestrze lekarzy i lekarzy dentystów prowadzonym przez Okręgową Izbę Lekarską, nie stanowią informacji publicznej i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej u.d.i.p. Jednocześnie Prezes ORL wskazał, że informacją publiczną są jedynie dane, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44 ustawy o izbach lekarskich zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy prowadzonym przez Naczelną Izbę Lekarską. Pismem z dnia 4 marca 2015 r. skarżący wezwał Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej do zaprzestania naruszeń prawa i udostępnienia objętej wnioskiem informacji publicznej. W piśmie z dnia 11 marca 2015 r. Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska. Wyjaśnił on, że ustawodawca uregulował w sposób szczególny względem ustawy o dostępie do informacji publicznej tryb udostępniania informacji zawartych w okręgowych rejestrach lekarzy i lekarzy dentystów i Centralnym Rejestrze Lekarzy i Lekarzy dentystów Rzeczpospolitej Polskiej w ustawie z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz.U. nr 219, poz. 1708 ze zm.). W świetle tych regulacji informacja, o którą ubiega się wnioskodawca nie podlega udostępnieniu. W tej sytuacji wniesiono skargę, w której zarzucono organowi naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 u.d.i.p., w zwiazku z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wniesiono o zobowiązanie Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. W uzasadnieniu skargi wskazano, że stanowisko organu jest bezzasadne, bowiem objęte żądaniem wniosku dane stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. i podlegają udostępnieniu na jej zasadach. Według skarżącego z art. 2 ust. 2 ustawy o izbach lekarskich określającego zadania samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów oraz z art. art. 3 ust. 1 tej ustawy określającego jednostki organizacyjne samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów wynika, że Okręgowa Izba Lekarska jest posiadającą osobowość prawną jednostką organizacyjną samorządu zawodowego, zrzeszającą przymusowo osoby wykonujące zawód lekarza i lekarza dentysty na obszarze jej działania. Skarżący stwierdził, że stanowisko organu narusza prawo opinii publicznej do informacji oraz interes społeczny. Skarżący wskazał, że zarówno podmiot, do którego skierowano żądanie udostępnienia informacji publicznej, jak i natura żądanej informacji spełniają warunki jej udzielenia w trybie u.d.i.p. Objęte żądaniem wniosku dane, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2,11-13, 22-25, 31-34 i 42-44 ustawy o izbach lekarskich, dotyczące wskazanego lekarza, wykonującego zawód na terenie powiatu t. oraz s., znajdują się w posiadaniu Okręgowej Izby Lekarskiej i stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. Tym bardziej za informację publiczną należy uznać listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej, której udostępnienia również domaga się wnioskodawca. Skarżący wskazał, że nieudzielenie żądanej informacji skutkuje bezczynnością organu, a odmowa jej udzielenia bez zachowania formy decyzji administracyjnej była niedopuszczalna. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Okręgowej Izby Lekarskiej wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich i art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oraz z uwagi na brak zdolności sądowej Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej, który nie jest organem samorządu lekarskiego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 21 i art. 25 pkt 3 i 10 ustawy o izbach lekarskich. Organ wyjaśnił, że w art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich uprawniono w sposób wyraźny tylko Naczelną Radę Lekarską do udostępniania informacji zawartych w Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt. 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44 ustawy o izbach, w ramach informacji publicznej. W sytuacji, w której istnieje regulacja szczególna odnosząca się do kwestii udostępniania informacji publicznej, to z mocy art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie mają zastosowania. Wskazanie w ustawie o izbach lekarskich organu udostępniającego i to określone dane oznacza, że w ustawie szczególnej wobec ustawy o dostępie w sposób jednoznaczny określony został odmienny od ogólnych sposobów sposób i tryb udzielania informacji publicznej. Tym samym wyłączona została możliwość udostępnienia tych danych w trybie ogólnym ustawy o dostępie przez okręgowe izby lekarskie. Wobec tego Okręgowa Rada Lekarska zgodnie z ustawą o izbach lekarskich nie jest organem uprawnionym do prowadzenia postępowania i udostępnienia informacji publicznej podmiotom innym niż wskazanym w art. 52 ust. 1-3 ww. ustawy o izbach. Organ wskazał, że Okręgowa Rada Lekarska nie była zobowiązana do podejmowania czynności, co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. Nadto zarzut bezczynności błędnie podniesiono wobec Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej, podczas gdy organem samorządu lekarskiego jest sama Rada, a prezes na podstawie uchwały reprezentuje ją na zewnątrz. Prezes nie jest organem Rady i nie posiada zdolności procesowej przed sądem i nie może być samodzielnym podmiotem praw i obowiązków w sferze materialnego prawa administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. dla spraw wszczętych po tym dniu, kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania takiego aktu. Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej u.d.i.p., polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub jej udostępnienie powinno nastąpić w trybie szczególnym, załatwienie sprawy winno nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności, albowiem w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie ma wymogu wyczerpania środków zaskarżenia określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wystosowano do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co nie miało jednak wpływu na ocenę jej formalnej dopuszczalności. W rozpoznawanej sprawie skarżący zwalcza bezczynność Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w zakresie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie w trybie u.d.i.p., informacji zawartych w okręgowym rejestrze lekarzy i lekarzy dentystów w zakresie danych wskazanych w art. 49 ust. 5 pkt 1,2, 11-13, 22-25, 31-34, 42-44 w odniesieniu do lekarza medycyny J. W. oraz listy członków Okręgowej Rady Lekarskiej. Okręgowa Rada Lekarska w formie pisemnej, bez wydawania decyzji odmownej, uznała, że w takiej sytuacji nie aktualizuje się obowiązek organów samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów do rozpoznania wniosku skarżącego w trybie przepisów u.d.i.p., albowiem ustawodawca przewidział regulację szczególną, która w sposób kompleksowy reguluje zarówno kwestie udostępniania danych z rejestrów okręgowych lekarzy i lekarzy dentystów, jak i udostępnienia informacji publicznych w ściśle oznaczonym w ustawie zakresie, z Centralnego Rejestru Lekarzy. Regulację tą stanowi ustawa z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (tj.: Dz.U. z 2015, poz. 651), zwana dalej u.i.l. Ustawa ta określa zadania, zasady działania i organizację izb lekarskich oraz prawa i obowiązki członków izb lekarskich. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.i.l., członkowie izb lekarskich stanowią samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów. Samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów reprezentuje osoby wykonujące zawody lekarza i lekarza dentysty, sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony (ust. 2). W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zwalczanie przedmiotową skargą bezczynności Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej nie dyskwalifikuje tej skargi z punktu widzenia jej wymogów proceduralnych w zakresie dopuszczalności. Kwestia ta przedstawia się w rozpoznawanej sprawie w ten sposób, że na gruncie u.i.l. zgodnie z art. 3 ust. 1 okręgowe izby lekarskie są jednostkami organizacyjnymi samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów posiadającymi osobowość prawną. Jednym z organów okręgowej izby lekarskiej jest okręgowa rada lekarska (art. 21 ust. 1 pkt 2 u.i.l.). Zgodnie z art. 25 u.i.l. okręgowa rada lekarska kieruje działalnością okręgowej izby lekarskiej w okresie między okręgowymi zjazdami lekarzy, w szczególności sprawuje pieczę nad należytym i sumiennym wykonywaniem zawodu lekarza przez członków okręgowej izby lekarskiej. W okresach pomiędzy okręgowymi zjazdami lekarzy władze wykonawczą w samorządzie zawodowym lekarzy sprawuje zatem okręgowa rada lekarska, w której skład wchodzą prezes okręgowej rady lekarskiej i jej członkowie wybrani przez okręgowy zjazd lekarzy. Zgodnie z art. 27 pkt 1 i 2 u.i.l. prezes okręgowej rady lekarskiej w szczególności kieruje pracą rady i prezydium rady oraz przewodniczy obradom rady i prezydium rady. Regulacja z art. 27 u.i.l. przyznaje kompetencje kierownicze prezesowi okręgowej rady lekarskiej. Kompetencje te można rozpatrywać w kontekście bieżącego, całościowego kierowania zarówno pracami rady, jak i samego prezydium oraz przewodniczenia w posiedzeniach rady i prezydium. Tym samym prezes okręgowej rady lekarskiej umocowany jest do reprezentowania izby lekarskiej na zewnątrz, udzielania stosownych pełnomocnictw czy podpisywania uchwał zarówno rady, jak i prezydium. Oznacza to, że w okresach pomiędzy zjazdami lekarzy to okręgowa rada lekarska jest organem wykonawczym izby lekarskiej, a reprezentuje ją i kieruje jej pracami prezes. Wobec tego z faktu sformułowania zarzutu bezczynność w stosunku do Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej nie można wywodzić tezy o pozbawieniu tym samym zdolności sądowej w postępowaniu sądowym organów wykonawczych okręgowych izb lekarskich. Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Przepis art. 4 u.d.i.p. wprowadza katalog podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, należą do nich m.in. organy samorządów zawodowych (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zdolność sądowa ma swe źródło w art. 32 p.p.s.a., a zatem każdy podmiot, przeciwko którego aktowi, czynności, bezczynności, przewlekłości sformułowana jest skarga, z tego faktu uzyskuje przymiot zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przyjmując w świetle ustawy status skarżonego "organu" (por. postanowienia NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 753/15, z dnia 7 maja 2015 r., I OSK 1125/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzucana w odpowiedzi na skargę niezasadność żądania nie uzasadnia odrzucenia skargi lecz jej oddalenie. Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania skargi wskazać należy, że skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie przepisów u.d.i.p., której art. 1 ust. 2 przewiduje, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Przepis ten zawiera normę kolizyjną wyłączającą stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały w innych aktach prawnych uregulowane odmiennie. Jeżeli adresat wniosku nie może udostępnić informacji ze względu na konieczność zastosowania przepisów ustawy szczególnej, powinien o fakcie tym powiadomić wnioskodawcę pismem (por. Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do art.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Lex/el 2012). Ewentualna kontrola takiego sposobu załatwienia wniosku o uzyskanie dostępu do informacji publicznej odbywa się podczas rozpoznania skargi na bezczynność. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zakresem żądanych informacji objęte są dane odnoszące się do lekarza medycyny zrzeszonego w samorządzie zawodowym lekarzy i lekarzy dentystów. Skarżący domagał się udostępnienia informacji z prowadzonego przez organ izby lekarskiej rejestru w odniesieniu do konkretnego lekarza medycyny. Z punktu widzenia art. 61 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz regulacji art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. żądane informacje miały walor informacji publicznej. Odnosiły się bowiem do członka samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów, którego ustawowym zadaniem jest m.in. sprawowanie pieczy nad należytym i sumiennym wykonywaniem zawodu lekarza, przyznawanie prawa wykonywania zawodu oraz uznawanie kwalifikacji lekarzy, będących obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, zamierzających wykonywać zawód lekarza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawieszanie i pozbawianie prawa wykonywania zawodu oraz ograniczanie w wykonywaniu zawodu, prowadzenie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy oraz prowadzenie postępowania w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu lekarza lub w przedmiocie niedostatecznego przygotowania do wykonywania zawodu. Weryfikowanie podejmowanych przez organy samorządu lekarskiego w powyższym zakresie czynności poprzez sprawdzanie wpisów w prowadzonych rejestrach mieści się w kategorii pojęciowej informacji publicznej. W konsekwencji z punktu widzenia przedmiotowego żądana informacja miała charakter publiczny. Podobnie rzecz ma się z podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. obliguje bowiem do udostępniania informacji o charakterze publicznym organy samorządu zawodowego. Zgodnie jednak z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. samo zakwalifikowanie informacji do zbioru informacji publicznych nie skutkuje automatycznie koniecznością zastosowania przepisów u.d.i.p. Przepisów tych nie stosuje się, jeżeli informacja publiczna dostępna jest w innym trybie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W u.i.l. ustawodawca przewidział szczegółowy trybów udostępniania informacji zawartych w okręgowym rejestrze lekarzy i lekarzy dentystów i Centralnym Rejestrze Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczpospolitej Polskiej. Przepis art. 52 w ust. 1-4 u.i.l. stanowi: 1. Okręgowe rady lekarskie i Naczelna Rada Lekarska udostępniają dane zawarte w rejestrach i Centralnym Rejestrze Lekarzy na wniosek właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej w celu uznania kwalifikacji i podjęcia lub kontynuacji wykonywania zawodu lekarza. 2. Okręgowe rady lekarskie i Naczelna Rada Lekarska udostępniają informacje zawarte w rejestrach i Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa odpowiednio w art. 49 i 50, na wniosek uprawnionych podmiotów na podstawie odrębnych przepisów. 2a. Okręgowe rady lekarskie i Naczelna Rada Lekarska udzielają organowi innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat prawa wykonywania zawodu lekarza osoby wskazanej we wniosku, do celów świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278, z późn. zm.). 2b. Naczelna Rada Lekarska udostępnia Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy. 3. Okręgowe rady lekarskie na wniosek osoby wpisanej do rejestru dokonują wypisów z rejestru w zakresie dotyczącym tej osoby. 4. Naczelna Rada Lekarska udostępnia informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44, w ramach informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 i 1662). Przepis art. 52 w sposób szczegółowy i zamknięty określił: 1. podmioty uprawnione do uzyskania informacji z okręgowych rejestrów i Centralnego Rejestru Lekarzy, np. organy państw członkowskich Unii Europejskiej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych i uprawnione podmioty na podstawie odrębnych przepisów, oraz 2. okoliczności, w których aktualizuje się obowiązek udostępnienia danych ze wskazanych rejestrów. Co do zakresu informacji, o które ubiegał się skarżący w art. 52 ust. 4 u.i.l. przewidziano możliwość ich udostępnienia przez Naczelną Radę Lekarską wyłącznie z Centralnego Rejestru Lekarzy, w którym to rejestrze umieszcza się dane tożsame z danymi zawartymi w rejestrach okręgowych. U.i.l. nie przewidziała natomiast udostępniania danych wynikających z art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44 u.i.l. ujętych w okręgowych rejestrach lekarzy w trybie u.d.i.p. Dane dotyczące poszczególnych lekarzy wskazane w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44, w tym imiona i nazwiska wszystkich lekarzy wchodzących w skład okręgowej izby lekarskiej, udostępniane mogą być zatem wyłącznie na zasadach określonych w art. 52 u.i.l. Oznacza to, że u.i.l. w części określającej autonomiczne zasady dostępu do danych zawartych w okręgowych rejestrach lekarzy i Centralnym Rejestrze Lekarzy stanowi regulację szczególną w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., mającą pierwszeństwo w stosowaniu przed u.d.i.p. W tej sytuacji żądanie skarżącego udostępnienia wskazanej przez niego informacji w trybie u.d.i.p. było niezasadne, czemu w sposób prawidłowy dał wyraz organ samorządu lekarskiego informując o tym skarżącego na piśmie. W ocenie Sądu jest to forma prawidłowa i wystarczająca do zakończenia sprawy z wniosku skarżącego, która nie podlega uregulowaniom u.d.i.p. Nadto, analiza okoliczności sprawy w aspekcie hipotezy art. 52 ust. 1, 2, 2a i 3 u.i.l. prowadzi do wniosku, że skarżący nie spełnił również żadnego z warunków uzasadniających udostępnienie mu danych odnoszących się do J. W. zawartych w okręgowym rejestrze prowadzonym przez Okręgową Radę Lekarską. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym.