II OSK 1312/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. NSA Janina Kosowska sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 863/13 w sprawie ze skargi P. [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. zasądza od P. [...] S.A. z siedzibą w W. na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od P. [...] S.A. z siedzibą w W. na rzecz A. B. 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 28 stycznia 2014 r., sygnatura akt II SA/Rz 863/13, na skutek skargi P. [...] S.A. w W. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] marca 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...] marca 2013 r., powołując się na art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił A. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]" A. B., pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie na działce nr [...] w S. dwóch wiat na grilla. Organ administracji ustalił, że Starosta L. decyzją z [...] kwietnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. B. pozwolenia na budowę zaplecza sanitarnego oraz dwóch wiat na grilla wraz z niezbędną infrastrukturą. Podczas kontroli budowy w dniu 22 lipca 2011 r., przeprowadzonej na skutek interwencji skarżącego, użytkownika wieczystego działki nr [...], stwierdzono, że inwestorka w sposób istotny odstąpiła od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie budowy dwóch wiat na grilla. W związku z tym organ administracji nałożył na nią obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Projekt taki został ostatecznie złożony, po licznych uzupełnieniach, w tym wynikających z decyzji organu odwoławczego z [...] sierpnia 2012 r., który uchylił decyzję organu pierwszej instancji z [...] maja 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, w dniu [...] stycznia 2013 r. Oceniając przedstawiony projekt budowlany zamienny organ administracji uznał, że został on sporządzony zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Skarżący w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] marca 2013 r. podniósł, że zawarta przez niego z A. B. w dniu [...] stycznia 2010 r. umowa dzierżawy części działki nr [...], na której znajdują się wiaty, których dotyczy sprawa, została wypowiedziana ze skutkiem na dzień [...] listopada 2012 r. W związku z tym twierdził, że A. B. nie posiada uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto zarzucił, że zatwierdzony projekt budowlany zamienny przewiduje budowę obiektów budowlanych o funkcji gastronomicznej, co może prowadzić do sprzeczności z obowiązującym planem miejscowym uchwalonym w dniu [...] lipca 2008 r. Podał w związku z tym, że jedna z wiat ma posiadać dwie pełne murowane ściany, na dwóch pozostałych ścianach mają być zamontowane rolety, ma mieć ladę konsumpcyjną oraz instalację wodno-kanalizacyjną i elektryczną, a także mają w niej być zamontowane dwa zlewozmywaki i podgrzewacz wody. Natomiast druga wiata ma mieć trzy murowane ściany – dwie pełne i jedną z otworami zamykanymi roletami, oraz ladę konsumpcyjną, instalację wodno-kanalizacyjną, instalację elektryczną, zlewozmywak i podgrzewacz wody. Wskazano też, że pozwolenie na budowę z [...] kwietnia 2010 r. przewidywało budowę dwóch wiat bez żadnych instalacji wodno-kanalizacyjnych i elektrycznych oraz urządzeń sanitarnych, z których każda miała mieć tylko po jednej, częściowo zamurowanej, ścianie. W ocenie skarżącego, wobec istotnego odstąpienia o zatwierdzonego projektu budowlanego, organy nadzoru budowlanego powinny, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, doprowadzić wykonane roboty budowlanego do stanu zgodnego z prawem, czyli z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją z [...] kwietnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], rozpoznając odwołanie skarżącego, decyzją z [...] lipca 2013 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i zatwierdził projekt budowlany dwóch wiat na grilla, zlokalizowanych na działce nr [...], położonej w P. i udzielił A. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą " [...]" A. B., pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy tych obiektach budowlanych. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wyjaśnił, że istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego polegało na tym, iż projekt ten przewidywał budowę dwóch wiat na grilla, zaś inwestorka wiaty te użytkowała na cele gastronomiczne. Następnie stwierdził, że przedłożony projekt budowlany zamienny odpowiada warunkom określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego projekt ten nie narusza też przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] lipca 2008 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że w ustawie Prawo budowlane brak definicji wiaty, w związku z czym pojęcie to musi być rozumiane tak jak w języku powszechnym, czyli jako budowla składająca się z konstrukcji dachowej opartej na słupach. Przy czym organ administracji dodał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wiata może być całkowicie pozbawiona ścian albo mieć jedną, dwie lub trzy ściany. W ocenie organu administracji, obiekt budowlany można uznać za wiatę jeżeli będzie posiadał ściany, z tym, że co najmniej jedna jego strona musi być pozbawiona ściany. Brak też w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego zakazu wyposażania wiaty w instalacje elektryczną i wodno-kanalizacyjną oraz montowania w wiacie urządzeń sanitarnych. Ponadto, odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że część działki nr [...], na której usytuowane są obiekty budowlane, których dotyczy sprawa, leży na terenie, który w planie miejscowym jest oznaczony symbolem [...]. Na tym obszarze, jak wskazano, obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym tymczasowych, za wyjątkiem terenów oznaczonych na rysunku planu poziomymi szrafami, na których dopuszcza się realizację m.in. obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji – kąpieliska i plaże trawiaste, przystanie wodne, pola do gier sportowych, urządzone miejsca na ogniska i miejsca do grillowania oraz temu podobne. Ta lista, zdaniem organu odwoławczego, ma charakter przykładowy, o czym ma świadczyć użyty w przepisie zwrot "itp." Z tego względu, w ocenie organu administracji, nie można uznać, aby budowa wiat na grilla naruszała przepisy planu miejscowego. W skardze skarżący powtórzył zasadnicze zarzuty zawarte w odwołaniu. Zarzut o sprzeczności zaskarżonej decyzji z obowiązującym planem miejscowym dodatkowo poparł opinią autora tego planu, w której stwierdzono, że lokalizacja na terenach o symbolu [...], oznaczonych poziomymi szrafami, obiektów usług gastronomicznych lub handlowych nie mieści się w dopuszczonym ustaleniami planu zagospodarowaniu brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji. Twierdził też, że plan miejscowy odsyła do statutu uzdrowiska. W związku z tym podniósł, że część działki nr [...], której dotyczy sprawa, znajduje się w strefie "[...]" ochrony uzdrowiskowej, zaś zgodnie z § 8 pkt 5 lit. e Statutu Uzdrowiska [...], w strefie "[...]" ochrony uzdrowiskowej obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Ponadto z § 4 ust. 4 planu miejscowego wynika, że w strefie "[...]" ochrony uzdrowiskowej dopuszcza się jedynie wykonywanie obiektów infrastruktury technicznej. Na tej podstawie wywiedziono, że skoro w tej strefie nie można realizować obiektów tymczasowych, to tym bardziej nie można realizować obiektów stałych. Sąd pierwszej instancji uzasadniając wyrok, którym uwzględnił skargę, stwierdził, że stan faktyczny jest bezsporny. A. B., prowadząca działalność gospodarczą, uzyskała pozwolenie na budowę dwóch wiat na grilla, zlokalizowanych na działce nr [...] w P. i w wyniku kontroli ustalono istotne odstępstwa od ustaleń zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę. W szczególności przyjęto, że wybudowanie wiat na grilla ze ścianami zamurowanymi, oknami i drzwiami jest istotnym odstępstwem od projektu. W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji zaakceptował zobowiązanie inwestorski do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Dalej stwierdził, że projekt budowlany zamienny powinien być oceniony pod względem zgodności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego albo - w razie jego braku - decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał, że w sprawie ustalono, iż część działki nr [...], na której zlokalizowane są przedmiotowe wiaty na grilla, leży na terenie oznaczonym w planie symbolem [...], czyli "tereny wód zbiornika [...] oraz teren oznaczony poziomymi szarfami planu gdzie obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym również tymczasowych, za wyjątkiem terenów oznaczonych na rysunku planu poziomymi szarfami, w których dopuszcza się realizację obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji, w tym urządzone miejsca na ogniska i miejsca do grillowania". Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że z zapisów obowiązującego planu miejscowego wynika, że na tym terenie nie jest dopuszczalne lokalizowanie usług gastronomicznych lub handlowych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji brakuje odniesienia się do kwestii zgodności z planem miejscowym. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji – jak wskazał – poza przytoczeniem przebiegu postępowania, nie zawiera żadnego uzasadnienia. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego uznano, iż skoro przedłożono wymagane dokumenty, należy zatwierdzić projekt budowlany. Formułując zalecenia co do dalszego postępowania Sąd pierwszej instancji wskazał, aby organy, prowadząc ponownie postępowanie, w pierwszej kolejności udzieliły odpowiedzi na pytanie, na jaką inwestycję na terenie działki nr [...] pozwalają ustalenia obowiązującego planu miejscowego. Następnie, aby dokonały oceny, czy przedstawiony projekt budowlany zamienny pozostaje w zgodzie z planem miejscowym. Od wyroku Sądu pierwszej instancji skargi kasacyjne wnieśli [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] oraz A. B. Organ administracji, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie: - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to jest brak wyjaśnienia, czy podstawą tą jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, czy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, czy też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, brak stanowiska co do stanu faktycznego sprawy przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia oraz brak rzetelnych wskazań co do dalszego postępowania, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że organy nadzoru budowlanego nie zweryfikowały projektu budowlanego zamiennego w zakresie spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i nie odniosły się do kwestii zgodności tego projektu z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając skargę kasacyjną m.in. podniesiono, że Sąd pierwszej instancji pominął przedstawioną w decyzji organu drugiej instancji ocenę projektu budowlanego zamiennego w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji przyjmując, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza na terenie o symbolu [...] zakaz lokalizowania usług gastronomicznych, nie wyjaśnił, na jakiej podstawie oparł to stwierdzenie. Zdaniem organu administracji, obowiązujący plan miejscowy takich ustaleń nie zawiera. W oparciu o tak przedstawione podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. A. B., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie: - art. 36a ust. 5 pkt 1 zw. z art. 35 § 3 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że odstąpienie przez nią od zatwierdzonego projektu budowlanego było istotne, "podczas gdy wobec wszczęcia procedury legalizacyjnej (...) złożyła projekt wiat na grilla zgodny z wymogami Prawa budowlanego, a organ pierwszej instancji po ustaleniu, że projekt zamienny spełnia wymagania prawne słusznie go zatwierdził", - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności, czy podstawą tą jest naruszenie przepisów postępowania, czy prawa materialnego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu, iż organy administracji obu instancji nie zweryfikowały projektu budowlanego zamiennego pod kątem jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Rozpoznając skargi kasacyjne Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi kasacyjne zawierają usprawiedliwione podstawy. Zasadne są w szczególności te podstawy kasacyjne, w których podnosi się, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż organy administracji nie oceniły projektu budowlanego zamiennego pod kątem zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodzić się można z Sądem pierwszej instancji, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., przed wydaniem decyzji z [...] marca 2013 r., nie ocenił zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego pod kątem zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż w uzasadnieniu jego decyzji nie ma żadnych rozważań na ten temat. Jednakże [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] takiej oceny dokonał. Stwierdził wyraźnie w uzasadnieniu decyzji z [...] lipca 2013 r., że projekt budowlany zamienny nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ostatnie pięć wierszy na stronie czwartej uzasadnienia decyzji). Nie poprzestał też na jedynie takim stwierdzeniu, ale odnosząc się do zarzutu odwołania, szerzej wyjaśnił podstawy swego stanowiska (akapit na końcu strony piątej i początku strony szóstej uzasadnienia decyzji). W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji powinien był ocenić stanowisko organu administracji drugiej instancji, co do zgodności projektu budowlanego zamiennego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takiej oceny uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawiera. Sąd ten stwierdza wprawdzie, że z zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na terenie oznaczonym w tym planie symbolem [...] nie jest dopuszczalne lokalizowanie usług gastronomicznych lub handlowych na terenie przeznaczonym na sport i rekreację, jednakże nie odnosi tego do argumentacji organu drugiej instancji. Zauważyć należy, że kwestia zgodności wybudowanego przez A. B. obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była zasadniczą osią sporu w rozpoznawanej sprawie. Skarżący konsekwentnie zajmuje stanowisko, że obiekt ten jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast skarżący kasacyjnie stoją na stanowisku, że nie jest sprzeczny. Od rozstrzygnięcia tego sporu zależy ocena, czy zaskarżona do Sądu administracyjnego pierwszej instancji decyzja administracyjna, która dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, jest zgodna z prawem. Z tego względu Sąd pierwszej instancji był zobowiązany zająć stanowcze stanowisko w tej kwestii. Sąd ten powinien był stwierdzić, czy stanowisko organu odwoławczego co do zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest prawidłowe i swoją ocenę uzasadnić, przy czym uzasadniając ją powinien odnieść się do argumentacji organu odwoławczego w tym zakresie. Skoro tego nie uczynił, naruszył przede wszystkim art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można wykluczyć, że uwzględniając argumentację organu odwoławczego co do zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przychyliłby się do jego stanowiska i w związku z tym skargę oddalił. Zauważyć też bowiem należy, że w sprawie nie ulegało wątpliwości, iż A. B. w istotny sposób odstąpiła od zatwierdzonego projektu budowlanego, co uzasadniało nałożenie na nią obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, z czym zresztą się zgodziła, gdyż taki projekt przedłożyła. Z tego względu podstawa jej skargi kasacyjnej, w której zarzuca się, iż błędne jest ustalenie, że odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, których się dopuściła, są istotnie, nie jest zasadna. W konsekwencji tego zaskarżony wyrok powinien być uchylony, a sprawa przekazana Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, które powinno obejmować ocenę stanowiska organu odwoławczego co do zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniając bliżej uznanie, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, że przepis ten, co prawda reguluje sposób formułowania przez sąd administracyjny uzasadnienia wyroku, ale ten sposób jest odbiciem obowiązków ciążących na sądzie administracyjnym w procesie dochodzenia do wydania wyroku. Zatem, skoro według powołanego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, to można uznać, że z przepisu tego wynika, iż sąd administracyjny ma obowiązek rozważyć wszelkie kwestie prawne przedstawione przez strony postępowania. Nie ulega zaś wątpliwości, że w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego taką kwestią prawną jest zgodność tego projektu z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co z kolei wynika z art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 36a ust. 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Nie odnosząc się zatem do kwestii zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd pierwszej instancji naruszył także powołane przepisy. Mając powyższe na uwadze NSA, uwzględniając obie skargi kasacyjne, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wobec uwzględnienia skarg kasacyjnych od wyroku sądu pierwszej instancji, którym uwzględniono skargę, NSA - na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. - zasądził od skarżącego na rzecz skarżących kasacyjnie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.