II GSK 1692/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kisielewicz sędzia NSA Cezary Pryca sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2274/15 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. Spółki z o.o. w M. 1.975 (tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. II GSK 1692/16 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd I instancji), oddalił skargę A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. (dalej: Skarżąca), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD), z dnia [...] czerwca 2015r., wydanej w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że: W dniu [...] marca 2015 r., na drodze krajowej nr [...], o dopuszczalnym nacisku na jedną oś napędową do 10t, zatrzymano do kontroli zestaw pojazdów składający się z pojazdu samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował K. K. W dniu kontroli zespołem pojazdów, wykonywany był krajowy transport drogowy trocin z miejscowości R. oraz P. do M. W toku kontroli przeprowadzono ważenie pojazdu, na stanowisku do ważenia pojazdów. Do ważenia zostały użyte wagi przenośne do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II, które posiadały ważne w dniu kontroli świadectwa dopuszczające je do użytkowania. Kierowca został pouczony o procedurze przeprowadzenia pomiaru, możliwości powtórnego ważenia pojazdu, jednak nie wyraził chęci jego przeprowadzenia. Przedstawione zostały mu także świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych oraz protokół pomiaru pochylenia terenu w miejscu ważenia. W wyniku pomiarów stwierdzono rzeczywistą masę całkowitą 41,05t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1t w górę), to jest przekroczenie o 1,05t. Wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Stwierdzono również, że odpowiadał on parametrom wymiarowo-wagowym przewidzianym dla zezwolenia kat. VI. Zawiadomieniem z [...] marca 2015 r. poinformowano Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego, a decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na spółkę karę pieniężną w kwocie 5.000 złotych, za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VI. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że przewożony ładunek wykazywał cechy ładunku sypkiego i z tego względu przewożone luzem w wymiennym kontenerze trociny zostały w trakcie kontroli drogowej potraktowane jako ładunek sypki. Organ odwołując się do Polskiej Normy PN-93/D-02002, i określonego tam pojęcia surowca drzewnego wskazał, iż trociny w rozumieniu tej normy nie są surowcem drzewnym. Z tego też względu Polska Norma PN-D-95000, nie ujmuje trocin i nie określa współczynnika zamiennego umożliwiającego obliczenie miąższości, dla danej objętości ładunku, a tym samym jego rzeczywistej masy, na podstawie normatywnej gęstości ustalonej dla poszczególnych gatunków w tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 w sprawie określenia gęstości drewna (Dz.U. z 2012 r., poz. 536; dalej: rozporządzenie z dnia 2 maja 2012r.). Organ podkreślił, że ww. rozporządzenie nie uwzględnia trocin, jako drewna mającego zastosowanie w przemyśle i budownictwie, przewożonego środkami transportu drogowego,. Tym samym, w odniesieniu do trocin nie znajdują zastosowania zarówno przepisy art. 61 ust. 15 i ust. 16 oraz art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( T.j. Dz.U. 2012r. poz. 1137 ze zm., dalej: ustawa o ruchu drogowym). Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, GITD decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. GITD wyjaśnił definicję pojazdu nienormatywnego oraz procedurę ustalania kategorii wymaganego zezwolenia, która miała wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Uznał również, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie, jako wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VI. Podkreślił, że podczas kontroli stwierdzono przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej o 1,05t, w sytuacji, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdu, nie może przekraczać w przypadku trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy 40 ton. Wskazał również, że droga krajowa nr [...] na odcinku gdzie doszło do kontroli, została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się jedynie pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t, a także, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu nie może przekraczać 40t. GITD wskazał, że ustawodawca nie wprowadził legalnej definicji "drewna" w rozumieniu ustawy o ruchu drogowym, a pod tym pojęciem należy rozumieć drewno jako surowiec, w stanie nieprzetworzonym. Uznał tym samym, że drewno poddane procesowi technologicznemu traci przymiot drewna w rozumieniu przepisów ustawy o ruchu drogowym. Stwierdził iż trociny to wióry, powstające jako odpady obróbki drewna, a że kontrola stwierdziła przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy o ruchu drogowym. Nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających uwolnienie przewoźnika od odpowiedzialności wynikających z art. 140aa ust. 4 ustawy o ruchu drogowym. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów w zakresie wyników ważenia wagami typu SAW 10C wskazał, że możliwość zbadania całkowitej masy kontrolowanego pojazdu za pomocą powyższych wag, została potwierdzona w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Od powyższej decyzji GITD, Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez: - błędne zastosowanie przepisu art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy o ruchu drogowym., poprzez przyjęcie, że zaistniały przesłanki do nałożenia kary na podmiot dokonujący przewozu, - niezastosowanie przepisu art. 61 ust. 15 i ust. 16 ustawy o ruchu drogowym, w sytuacji, gdy Skarżąca w dniu kontroli dokonywała przewozu drewna, a co za tym idzie, zastosowanie powinny mieć przepisy dotyczące ustalania masy przewożonego drewna, jako iloczynu objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna, - niezastosowanie przepisów rozporządzenia z dnia 2 maja 2012 roku, w sprawie określenia gęstości drewna, - niezastosowanie przepisu art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy o ruchu drogowym w sytuacji, gdy podmiot dokonujący przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia i dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, a sama kontrola została przeprowadzona przy użyciu nieprawidłowych wag przenośnych, - błędne zastosowanie przepisu art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o ruchu drogowym, w związku z art. 64 ust. 2 i art. 64c ust. 8 Prd., poprzez niewłaściwe ustalenie kategorii wymaganego zezwolenia i przyjęcie, że droga w miejscowości S. znajduje się w wykazie dróg krajowych, zgodnie z którym na przejazd pojazdu nienormatywnego wymagane jest pozwolenie kategorii VI i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych, podczas gdy w wykazie brak jest drogi, na której dokonana została kontrola, tym samym w przedmiotowej sytuacji wymagane powinno być pozwolenie kategorii VII. - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez niezastosowanie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego t.j. Dz.U. 2013 poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 77 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz poprzestanie na dowodach ukierunkowanych na tezę, że ładunek przewożony przez Skarżącą nie był drewnem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015r. oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu wskazał, iż zarówno drewno, jak i trociny nie posiadają swoich legalnych definicji, natomiast potocznie jako trociny określa się drobne wióry powstające jako odpady obróbki drewna: cięcia, strugania, toczenia itp. Wskazując na przepisy rozporządzenia z dnia 2 maja 2012 r., które określa gęstość drewna dla gatunku drewna mającego zastosowanie w przemyśle i budownictwie, przewożonego środkami transportu drogowego, wyrażoną w kg/m3 wywiódł, że przewożone środkami transportu drogowego drewno musi mieć zastosowanie w przemyśle i budownictwie. Natomiast ładunek w postaci odpadów drewnianych nie może być uznany za drewno, w rozumieniu cytowanego rozporządzenia, bowiem nie ma zastosowania w przemyśle i budownictwie Za drewno może zostać uznany jedynie surowiec w stanie nieprzetworzonym. Przewożone trociny, stanowią natomiast odpad poprodukcyjny, powstają w wyniku przetworzenia surowca oraz charakteryzują się niską przydatnością w przemyśle i budownictwie. Podkreślił, iż rozporządzenie z dnia 2 maja 2012r., nie przewiduje określenia gęstości drewna dla odpadów drzewnych, o czym świadczy załącznik w postaci tabeli, w której wyliczono 18 gatunków drewna wraz z podaną ich gęstością. Jako że przewożony towar nie był drewnem, zdaniem Sądu I instancji, w sposób prawidłowy została obliczona masa całkowita pojazdu poprzez jego zważenie. Nie było konieczności odnoszenia się do gęstości drewna wynikającej z załącznika do w/w rozporządzenia, jak również niepożądane było stosowanie przez przedsiębiorcę własnych przeliczników. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowości w procedurze ważenia, wskazał, iż wagi SAW 10C/II spełniają wymogi dyrektywy nr 90/384/EWG, wdrożonej do systemu prawa polskiego, rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 23). Odnosząc się do § 2 pkt 2 w/w. rozporządzenia wskazał, iż wagi te mogą służyć do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (DMC) i pomiaru nacisku osi, posiadają one certyfikat zatwierdzenia WE nr D98-09-008, a zatem ocena ich funkcjonalności powinna być dokonywana w oparciu o ww. stan prawny. Nadto, w ocenie Sądu, odnosząc się do argumentacji Skarżącej co do tego, iż nie miała ona wpływu na powstałe uchybienie, wskazał, że jako podmiot profesjonalnie zajmujący się wykonywaniem przewozów powinna, wiedząc, że transportuje towar, który pod wpływem wody zwiększa swoją masę, zabezpieczyć go w taki sposób, by uniemożliwić bądź znacznie utrudnić bezpośrednie jego nasiąknięcie, chociażby poprzez przewożenie go pod plandeką lub zmniejszyć ilość ładowanego towaru. Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie nie znajduje również zastosowania art. 140aa ust. 4 ustawy o ruchu drogowym, bowiem złożone wyjaśnienia przez Skarżącą, nie stanowią wystarczającej podstawy do przyjęcia spełnienia warunków określonych w/w przepisem. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Skarżąca, zarzucając: I naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. 2012 poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, w zakresie przekroczenia przez pojazd Skarżącej nacisku na oś oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej i wyjaśniły w decyzjach, że użyte podczas kontroli pojazdu wagi typu SAW 10C, mogły zostać użyte do pomiarów osi wielokrotnych oraz do pomiarów masy całkowitej pojazdu, podczas gdy prawidłowość uzyskanych za pomocą wag typu SAW 10C wyników pomiaru budzi poważne wątpliwości z uwagi na treść dokumentów dopuszczających te wagi do użytkowania, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skargi w postaci naruszenia art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o ruchu drogowym, w związku z art. 64 ust. 2 i 64c ust. 8 tej ustawy, podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; opisane wyżej naruszenie przepisów postępowania narusza także art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, II. naruszenie przepisów prawa materialnego to jest: 1. art. 61 ust. 15 i 16 ustawy o ruchu drogowym, poprzez ich niezastosowanie, pomimo, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, wynika, że Skarżąca w dniu [...] marca 2015 roku dokonywała przewozu drewna, a więc, zastosowanie powinny mieć przepisy dotyczące odmienności w ustalaniu masy przewożonego drewna, poprzez niezastosowanie przepisów rozporządzenia z dnia 2 maja 2012 roku, 2. art.140aa ust. 4 ustawy o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie podczas gdy Skarżąca dochowała należytej staranności przy organizacji przejazdu oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia, 3. art. 140ab ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 ustawy o ruchu drogowym w zw. z art. 64 ust. 2 i 64c ust. 8 tej ustawy poprzez niewłaściwe ustalenie kategorii wymaganego zezwolenia i przyjęcie, że droga w miejscowości S. znajduje się na wykazie dróg krajowych zgodnie z którym na przejazd pojazdu nienormatywnego wymaganej jest pozwolenie kategorii VI i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych, podczas gdy w wykazie brak jest drogi na której została dokonana kontrola, tym samym w tej sytuacji wymagane powinno być pozwolenie kategorii VII. Wobec podniesionych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2017r. pełnomocnik GITD wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest uzasadniona. Kwestią istotną, warunkującą ocenę podniesionych w skardze kasacyjnej i dokonanie pełnej kontroli wyroku Sądu I instancji, która wymaga rozstrzygnięcia jest dopuszczalność zastosowania art. 61 ust. 15 ustawy o ruchu drogowym, który przewiduje szczególny sposób ustalania rzeczywistej masy przewożonego ładunku w odniesieniu do drewna. Sąd I instancji uznał, iż odpady drewniane w postaci trocin, nie mogą być uznane za drewno w rozumieniu rozporządzenia z dnia 2 maja 2012r., bowiem trociny nie mają zastosowania w przemyśle i budownictwie. Za drewno, zdaniem Sądu I instancji może być uznany jedynie surowiec w stanie nieprzetworzonym. Natomiast trociny stanowią odpad poprodukcyjny, powstają w wyniku przetworzenia surowca oraz charakteryzują się niską przydatnością w przemyśle i budownictwie. Podkreślił, iż rozporządzenie z dnia 2 maja 2012r., nie przewiduje określenia gęstości drewna dla odpadów drzewnych, o czym świadczy jego zdaniem, załącznik w postaci tabeli, w której wyliczono 18 gatunków drewna oraz ich gęstość. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zajęte przez Sąd I instancji nie jest uzasadnione. Zgodnie z art. 61 ust. 15 ustawy o ruchu drogowym, przy przewozie drewna, jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. Natomiast gęstość drewna zgodnie z art. 61 ust. 15 ustawy o ruchu drogowym określa minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, uwzględniając w szczególności gatunki drewna mające zastosowanie w przemyśle i budownictwie, jego rodzaj i postać, w jakiej jest ono przewożone, mając na uwadze potrzebę ustalenia masy przewożonego drewna, w celu uniknięcia przekroczenia nacisków osi pojazdów i ograniczenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg. Wskazać należy, że z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 18 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. 2011 nr 222 poz. 1321), wprowadzającej ten przepis wynika, że powodem jego wprowadzenia był wzgląd na interes przewoźników. Umożliwia on bowiem kalkulacje możliwości przewozowych i właściwe załadowanie pojazdu przez uwzględnienie przy ocenie masy ładunku, gatunku przewożonego drewna. Drewno, w zależności od gatunku, o porównywalnych gabarytach, ma różną masę, w zależności od jego gęstości. Natomiast pojęcie gęstości drewna nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o ruchu drogowym, brak jest również innych przesłanek które pozwalałyby na określenie, co jest drewnem. W związku z powyższym przyjąć należy, dla potrzeb ustawy o ruchu drogowym, że drewnem jest wszystko to co zachowuje naturalne cechy fizyczne i chemiczne właściwe temu surowcowi, niezależnie od postaci jaką mu nadano. Nie każde bowiem przetworzenie pozyskanego drewna z lasu prowadzi do powstania nowego rodzajowo produktu pozbawionego cech drewna surowego Podkreślić należy, iż przepis art. 61 ust. 15 ustawy o ruchu drogowym odnosi się do wszystkich gatunków drewna, wskazuje bowiem na przewóz każdego drewna, a nie określonego jego gatunku. W związku z tym brak jest podstaw do ograniczenia zakresu jego zastosowania do gatunków drewna określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 61 ust. 16 ustawy o ruchu drogowym. Zauważyć również należy, iż art. 61 ust. 16 ustawy o ruchu drogowym zawiera określenie "określą w rozporządzeniu gęstość drewna, w szczególności gatunki drewna mające zastosowanie w przemyśle i budownictwie". Poprzez takie sformułowanie ustawodawca wskazuje na określenie gęstości drewna w odniesieniu do niektórych gatunków drewna, co jednak nie oznacza iż delegacja określona w art. 61 ust. 16 ustawy o ruchu drogowym upoważnia do określenia gęstości drewna tylko i wyłącznie tych gatunków które mają zastosowanie w przemyśle i budownictwie. Tym samym, treść art. 61 ust. 16 nie zawiera upoważnienia do ograniczenia drogą aktu wykonawczego zakresu regulacji zawartej w ust. 15 Nie ma więc podstaw do ograniczenia zastosowania art. 61 ust. 15 ustawy o ruchu drogowym, w zależności od tego czy przewożone drewno ma zastosowanie w przemyśle i budownictwie co niejako ma wiązać się z tym, iż są gatunkami najczęściej transportowanymi. Minister nie uzyskał również kompetencji do określania gatunków przewożonego drewna którego masę ustala się według reguły określonej w art. 61 ust. 15 ustawy o ruchu drogowym. Jego zadaniem jest określenie gęstości drewna poszczególnych gatunków w szczególności takich gatunków które mają zastosowanie w przemyśle i budownictwie i tym samym są najczęściej transportowane. Zauważyć należy, że art. 61 ust. 16 ustawy o ruchu drogowym zawiera również upoważnienie do określenia w drodze rozporządzenia rodzaju i postaci przewożonego drewna, z którego minister nie skorzystał. Nie ma natomiast podstaw do tego, aby czyniły to organy administracji w sprawach o nałożenie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym, co uczyniły w niniejszej sprawie wskazując, iż trociny nie są drewnem. Zwrócić również należy uwagę, iż delegacja określona w art. 61 ust. 16 ustawy wiąże zalecenie uwzględnienia przez ministra zastosowania drewna w przemyśle i budownictwie z określonym gatunkiem drewna, a nie z drewnem przewożonym Z tego też względu stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, co do tego że przewożony ładunek w postaci trocin nie może być uznany za drewno w rozumieniu rozporządzenia z dnia 2 maja 2012r., nie jest uzasadnione. W sprawie nie wykazano, że ma on zastosowanie w przemyśle i budownictwie. Rozporządzenie nie jest bowiem miarodajne dla oceny czy przewożony ładunek jest drewnem o którym mowa w art. 61 ust. 15 ustawy. Z rozporządzenia nie wynika, że drewnem jest tylko takie drewno które ma zastosowanie w przemyśle i budownictwie. Sąd I instancji podnosząc wątpliwości co do tego czy przewożone odpady z produkcji mogą mieć zastosowanie w przemyśle i budownictwie, nie wypowiedział się co do właściwości tego przewożonego materiału i możliwości jego wykorzystania. Nie wyjaśnił również jak rozumie możliwości zastosowania drewna w przemyśle i budownictwie. Zauważyć należy natomiast, że drewno w różnych postaciach ma jako surowiec lub komponent ma szerokie zastosowanie w przemysłowym wytwarzaniu wielu produktów, mających również zastosowanie w budownictwie Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, a dotyczących m.in nieprawidłowego zastosowania wag SAW 10c do pomiaru masy całkowitej pojazdu. Ocena ta jest przedwczesna w sytuacji w której Naczelny Sąd Administracyjny uznał że Sąd I instancji wadliwie ocenił dopuszczalność zastosowania w tej sprawie, sposobu ustalenia masy przewożonego ładunku przewidzianego w art. 61 ust. 15 ustawy o ruchu drogowym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał również skargę wniesioną do Sadu I instancji i uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jaki decyzję ja poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a p.p.s.a. O kosztach orzekł stosownie do art. 200 p.p.s.a., art. 203 pkt. 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.