II SA/Lu 481/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], o sprzeciwie w sprawie przystąpienia do budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2015 r. P. W. zgłosił organowi pierwszej instancji zamiar budowy opisanego wyżej budynku. Rozpatrując to zgłoszenie organ stwierdził, że jest ono niekompletne i postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia między innymi o ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaną dla planowanej inwestycji. W zakreślonym przez organ pierwszej instancji terminie inwestor nie usunął tego braku, wobec czego organ, działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej także: "Prawo budowlane"), wniósł sprzeciw do zgłoszenia. Prezydent wskazał, że dołączona do zgłoszenia decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] [...], o ustaleniu warunków zabudowy nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Inwestor dokonał bowiem w dniu [...] stycznia 2014 r. skutecznego zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy około [...] m2, posługując się wskazaną decyzją. Budynek ten, zdaniem organu, został zrealizowany na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...], co potwierdza przedłożona przez inwestora kopia mapy z zaznaczoną lokalizacją nowego budynku gospodarczego. Z powyższego wynika, że opisana decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła innego przedsięwzięcia, które zostało już zrealizowane, a zatem zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej także: "u.p.z.p.") decyzja ta nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w tej decyzji. Wojewoda wskazał, że wobec zmiany stanu faktycznego działki nr [...], inwestor powinien był dołączyć do zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2015 r. decyzję o warunkach zabudowy ustalającą warunki zabudowy na realizację budynku gospodarczego, uwzględniającą nowy stan zagospodarowania działki. Skargę do sądu administracyjnego na wskazaną decyzję Wojewody złożył P. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej skarżący zarzucił naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej, a także art. 63 ust. 1 i 65 u.p.z.p. oraz art. 30 ust 2 Prawa budowlanego. Skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom organów decyzja o warunkach zabudowy, którą dołączył do zgłoszenia, pozostaje w obrocie prawnym, gdyż nie została dotychczas wygaszona na podstawie art. 65 u.p.z.p. Z tego powodu bezzasadnym było wniesienie sprzeciwu do dokonanego przez stronę zgłoszenia, zwłaszcza że w świetle art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy. Wskutek powyższych uchybień naruszona została również zasada powagi rzeczy osądzonej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu [...] września 2015 r. skarżący złożył pismo procesowe, w którym wskazał, że dołączony wniosek z dnia [...] maja 2013 r. o ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji potwierdza, że opisana wyżej decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczyła inwestycji objętej zgłoszeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 czerwca 2015 r.) w przypadku zgłoszenia – dotyczącego między innymi budowy lub wykonywania robót budowlanych – obowiązkiem zgłaszającego jest określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych oraz terminu ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Podkreślić przy tym należy, że w sytuacji, gdy właściwy organ w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nałoży na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od upływu końcowego wyznaczonego postanowieniem terminu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., VII SA/Wa 2409/11) Z przedstawionych wyżej przepisów wynika wprost, że postępowanie wszczęte zgłoszeniem kończy się bądź zgodą organu polegającą na niewniesieniu w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź wniesieniem sprzeciwu, w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, sprzeciw od zgłoszenia został wniesiony z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, który rozpoczął bieg w dniu [...] kwietnia 2015 r., kiedy to upłynął dwumiesięczny termin do wykonania postanowienia z dnia [...] lutego 2015 r. o uzupełnieniu zgłoszenia, doręczonego skarżącemu w dniu [...] lutego 2015 r. Decyzja o sprzeciwie została bowiem wydana i wysłana skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2015 r. (doręczono ją skarżącym w dniu [...] kwietnia 2015 r. (k. 21 - 22 akt administracyjnych). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. organ zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia między innymi o ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaną dla planowanej inwestycji. W zakreślonym przez organ pierwszej instancji terminie inwestor nie usunął tego braku. Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy zgłoszenie nie może być zaakceptowane przez organ ze względu na nieuzupełnione w terminie – mimo wezwania – braki formalne, organ jest zobowiązany do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (zob. np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 marca 2013 r., II SA/Lu 8/13). Zasadnie zatem Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nie można przy tym podzielić zarzutu skarżącego, że skoro decyzja o warunkach zabudowy, którą dołączył do zgłoszenia, pozostaje – jak twierdzi – w obrocie prawnym, gdyż nie została dotychczas wygaszona na podstawie art. 65 u.p.z.p., bezzasadnym było wniesienie sprzeciwu do dokonanego przez stronę zgłoszenia, zwłaszcza że w świetle art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy. Jakkolwiek bowiem skarżący dołączył do zgłoszenia fotokopie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. (k. 1-3 akt administracyjnych pierwszej instancji), to nie budzi wątpliwości, że ustalone tymi decyzjami warunki zabudowy wydane zostały w innych okolicznościach faktycznych, co pomija skarżący, a co z urzędu wzięły pod uwagę organy obu instancji. Jest bezsporne w sprawie, że po ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku gospodarczego o powierzchni do [...] m2 na działce nr [...], położonej w [...] przy ul. [...] (o czym rozstrzygnięto w wyżej wskazanych decyzjach), skarżący zrealizował zamierzenie budowlane i wzniósł na tej działce budynek gospodarczy na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu [...] stycznia 2014 r. Wzniesienie tego budynku znajduje potwierdzenie w dowodach z dokumentów złożonych w postępowaniu administracyjnym przez samego skarżącego (np.: mapy złożone przez inwestora, k. 4, 11, 17 akt administracyjnych pierwszej instancji), a okoliczność tą organy uznały za ustaloną bezspornie, czego skarżący nie zakwestionował. Jak zasadnie ustaliły organy obu instancji, ta właśnie okoliczność ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż zrealizowanie inwestycji spowodowało zmianę stanu zagospodarowania nieruchomości, na której kolejna inwestycja ma być realizowana, a to oznacza, że zmieniły się uwarunkowania, które bierze pod uwagę organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, badając przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie może więc być mowy o tożsamości zamierzonej inwestycji z tą, która mogła być zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy, niezależnie od tego, czy zrealizowany już budynek gospodarczy w pełni odpowiada tym warunkom zabudowy. W tych okolicznościach sprawy za nietrafne należy uznać powoływanie się na poglądy zawarte w orzeczeniach sądów administracyjnych, przytoczone w skardze (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2008 r., II OSK 1566/07). Stwierdzić należy, że organ administracji ustalił należycie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, stosownie do art. 7, 77 § 1, 80 i 136 K.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu swej decyzji, którego treść spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ administracji innych przepisów postępowania, w tym zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 K.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.