II OSK 1566/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska /spr./ sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. G. i K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1146/06 w sprawie ze skargi B. G. i K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1146/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. G. i K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. odmówił [...] Sp. z o.o. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków wielorodzinnych z garażem podziemnym, pełną infrastrukturą techniczną, oświetleniem ulicznym, dojściami i dojazdami oraz zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ewidencyjnych: [...] położonych przy ul. [...] w W.. Organ wskazał, że przeprowadzona analiza terenu wokół planowanej inwestycji wykazała brak możliwości jej realizacji z uwagi niespełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2006 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Kolegium istnieje wątpliwość, czy spełnione są wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, natomiast organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że działka sąsiednia, o której mowa w powyższym przepisie, to działka bezpośrednio granicząca z działką pod projektowaną inwestycję. W trakcie ponownego rozpoznawania sprawy przez organ pierwszej instancji powinny być wyjaśnione wymienione wyżej wątpliwości z uwzględnieniem dołączonej przez odwołującą się Spółkę "Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", sporządzonej w dniu 5 kwietnia 2004 r. przez mgr inż. arch. A. W.. W skardze na powyższą decyzję B. G. i K. G. podnieśli, że sprawa była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, co rodzi nieważność decyzji w świetle art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., bowiem Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] marca 2006 r. ustalił dla tego samego wnioskodawcy i dla tej samej nieruchomości warunki zabudowy. Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. W szczególności nietrafny jest zarzut skarżących, iż zaskarżona decyzja jest drugą decyzją ostateczną wydaną w tej samej sprawie. Z wniosku Spółki [...] toczyły się wprawdzie dwa postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, jednakże decyzją z dnia [...] marca 2006 r. ustalono warunki zabudowy dla innej inwestycji, różniącej się parametrami technicznymi oraz odmiennym sposobem zagospodarowania w stosunku do wniosku, którego dotyczy rozpoznawana sprawa. Ponadto w niniejszej sprawie została wydana decyzja odmowna, która została uchylona na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Od powyższego wyroku B. G. i K. G. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o przyznanie im zwrotu kosztów postępowania. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Jako zarzut naruszenia prawa materialnego wskazano błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, iż w stosunku do tego samego terenu można wydać decyzję o warunkach zabudowy więcej niż jednemu wnioskodawcy. Nie można jednak z powyższej regulacji wywodzić takich wniosków, jak Sąd pierwszej instancji. W ocenie skarżących planowana inwestycja jest tożsama w obu złożonych wnioskach. W ocenie skarżących błąd Sądu, o którym wyżej mowa, wiąże się z naruszeniem art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd nie zażądał od organu wniosku z dnia [...] kwietnia 2005 r. i nie przeprowadził dowodu ani z powyższego wniosku, ani z decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodów z tych dokumentów w postępowaniu kasacyjnym. Skarżący zarzucili też naruszenie innych przepisów postępowania – art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 2 i art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy. W tej sytuacji sprawa podlegała rozpoznaniu wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 mogą stanowić: – naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych. Przystępując do oceny zasadności przedstawionych zarzutów należy już na wstępie zaznaczyć, że z uzasadnienia dotyczącego zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 mara 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż autor skargi kasacyjnej naruszenia tego przepisu upatruje w zasadzie w jego niewłaściwym zastosowaniu. Zważywszy, że ten sposób naruszenia prawa materialnego sprowadza się do prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, należy – niezalenie od kolejności przytoczenia podstaw kasacyjnych – w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów naruszenia przez Sąd przepisów postępowania. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może bowiem zostać właściwie oceniony tylko na tle niewadliwie ustalonego stanu faktycznego. 1. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przez Sąd "art. 3 § 1 w związku z art. 106 § 3, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i w związku z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a." należy uznać go za chybiony. Podstawową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okolicznością faktyczną jest ustalenie czy zachodzi tożsamość inwestycji objętej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2005 r., rozpatrzonym decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. z inwestycją stanowiącą przedmiot niniejszej sprawy. Zarzut dotyczący tożsamości tych inwestycji po raz pierwszy podniesiony został w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2006 r. Powyższą decyzją uchylona została, z powodu niewyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, decyzja organu I instancji odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie podważając tezy, że wnioskodawca, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie ww. decyzji w odniesieniu do tego samego terenu z tym, że w sprawie innej inwestycji, autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi błąd w ustaleniach faktycznych. Sprowadza się on do wadliwego przyjęcia przez Sąd, iż nie zachodzi tożsamość inwestycji, którą podniesiono w skardze. Przedstawiony wyżej zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności dołączona – wbrew twierdzeniom autora skargi – decyzja z dnia [...] marca 2006 r. wskazuje na rozbieżności, które wykluczają przyjęcie, iż mamy do czynienia z tą samą inwestycją. Analiza zebranych w sprawie dokumentów, w szczególności porównanie treści sentencji decyzji z dnia [...] marca 2006 r. z treścią złożonego w niniejszej sprawie wniosku wskazują, że omawiane inwestycje różnią się zarówno ilością kondygnacji (IV –III) szerokością elewacji frontowej (90 m – 25 m) jak i ilością obiektów tudzież ich rozmieszczeniem. Nie sposób zatem przyjąć, że ustalenia Sądu I instancji w tym względzie były wadliwe. Powyższe stwierdzenie ma ten skutek, że przy ocenie trafności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego za miarodajny uznać należy stan faktyczny sprawy będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku. 2. Skoro więc za prawidłowe należy przyjąć ustalenia Sądu dotyczące omawianej wyżej kwestii, nie sposób w tej sytuacji uznać, iż dopuścił się on wadliwej subsumcji art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymieniony wyżej przepis statuuje zasadę, że "w odniesieniu do tego samego terenu decyzje o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu". Oznacza to, że wnioski o ustalenie warunków zabudowy do tego samego terenu może złożyć nieograniczona ilość osób. Przepis ten wprawdzie nie rozstrzyga kwestii czy mogą toczyć się równolegle postępowania wszczęte złożonymi przez jeden podmiot wnioskami dotyczącymi tego samego terenu, niemniej jednak kwestia ta została nie tylko w literaturze, ale również w orzecznictwie przesądzona. Za utrwalony w orzecznictwie NSA w zasadzie można uznać pogląd, iż podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Po 873/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 141). Nie ma też przeszkód, aby wnioskodawca z tego rodzaju wnioskami wystąpił równocześnie i żeby dotyczyły one tego samego terenu, z tym że nie tych samych inwestycji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Złożone w tym samym czasie przez [...] Sp. z o.o. wnioski o ustalenie warunków zabudowy dotyczyły wprawdzie tego samego terenu i zostały złożone przez ten sam podmiot, jednakże dotyczyły one różnych inwestycji. Dopuszczalne zatem było równoległe prowadzenie postępowań wszczętych tymi wnioskami. Z powyższego wynika, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu (art. 184 P.p.s.a.).