II SAB/Kr 205/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi I.K.-P. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku z dnia 12 października 2015 r. I. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego w M. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności na wniosek z dnia 12 października 2015 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prokuratora Rejonowego w M. na rzecz skarżącej I.K.-P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 13 października 2015 r. I. K. wniosła (poprzez złożenie na dzienniku podawczym) do Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej w M. wniosek z dnia 12 października 2015 r. o udzielenie informacji publicznej, w jakim trybie została udostępniona lista świadków z danymi osobowymi - adresami w sprawie [...] M. K. W odpowiedzi na ww. wniosek Prokurator Rejonowy poinformował wnioskodawczynię, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, ponieważ nie dotyczy akt postępowania prawomocnie zakończonego. W dniu 2 listopada 2015 r. I. K., na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z 54 § 1 P.p.s.a., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność organu – Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej w M., w związku z brakiem udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 października 2015r., ani nie wydaniem decyzji odmownej. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do realizacji wniosku oraz wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie ma powodów, żeby wiązać charakter publiczny żądanej informacji ze stadium postępowania. Zdaniem skarżącej czymś innym jest ewentualna odmowa - w formie decyzji administracyjnej - udzielenia takiej informacji, jeżeli przepis ustawy by ją uzasadniał. Skarżąca wskazała, że żądana informacja dotyczyła działań organów władzy w takim zakresie, iż jej udzielenie w żaden sposób nie może wpłynąć na toczące się postępowanie przygotowawcze. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w M. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wskazał, że postępowanie [...] jest prowadzone o przestępstwo z art. 218a §1 K.k., polegające na złośliwym i uporczywym naruszaniu praw pracowniczych osób zatrudnionych w PHU J.B w M. Postępowanie nie jest obecnie zakończone. W dniu 13 października 2015 r. do Prokuratury Rejonowej w M. wpłynął wniosek I.K. o udzielenie informacji publicznej z akt tego postępowania. Pismem z dnia 19 października 2015 r. Prokurator Rejonowy w M. udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi, że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 06.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W dniu 2 listopada 2015 r. I. K. złożyła skargę na bezczynność organu podnosząc, że udzielono jej odpowiedzi pismem, a nie wydano decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Zdaniem Prokuratora Rejonowego kwestionowana forma udzielenia odpowiedzi jest w pełni uprawniona, a to zwłaszcza w kontekście wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.02.2013 r., sygn. I OSK 2662/12. Pismem z dnia 10 grudnia 2015 r., złożonym w jednym egzemplarzu, skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z pisma z dnia 29 września 2015r. pełnomocnika powoda M. K. (w sprawie Sądu Rejonowego w K. z załącznikiem odpisu listu adwokackiego wraz z listą adresatów, na okoliczność publicznego charakteru żądanej informacji - procedury/okoliczności ujawnienia jej przez Prokuraturę/Policję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym – określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym – regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." – zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z kolei art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. U.d.i.p. w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s.28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Niewątpliwie jest to definicja szeroka. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., a w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zalicza się także Prokurator Prokuratury Rejonowej. Zgodnie bowiem z art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39 ze zm.) zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw. W świetle powyższego nie budzi najmniejszych wątpliwości, iż prokuratura realizując zadania publiczne, jakimi są strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw zalicza się do organów władzy publicznej, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc takich, które obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej. Należy także wskazać, że w niniejszej sprawie nie występował wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, określony w art. 52 § 1 P.p.s.a.. Powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej stronie nie przysługuje na drodze administracyjnej żaden środek zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt II SAB/Wa 1/06, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Przedmiotem skargi jest bezczynność Prokuratora Rejonowego w M. polegająca na nieudostępnieniu skarżącej informacji publicznej: w jakim trybie została udostępniona M. K. lista świadków z danymi osobowymi - adresami w sprawie [...] Złożenie wniosku wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które jest szczególnym postępowaniem administracyjnym o częściowo tylko sformalizowanym charakterze. Co do zasady nie toczy się ono w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie wskazuje na to ani u.d.i.p. ani też nie są spełnione przesłanki z art. 1 § 1 K.p.a., a ustawa o dostępie do informacji publicznej normuje je tylko fragmentarycznie (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 59). Ustawa ta w szczególności nie określa wymogów co do formy i treści wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie zawiera również odesłania do innych przepisów w tym zakresie, np. do kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zatem spełniać minimalne wymogi, tj. jasne sformułowanie, z którego będzie wynikać, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Z przepisów art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że adresat wniosku jest zobligowany do, w miarę możliwości, niezwłocznego udostępnienia żądanej informacji publicznej. W myśl art. 10 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku – co wskazuje na zasadniczą możliwość obrania dowolnej formy wniosku, w tym i ustnej albo elektronicznej za pośrednictwem poczty e-mail. Cytowana regulacja zmierza do odformalizowania, uproszczenia i przyspieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Ustawodawca w tym względzie założył, że wnioskodawca będzie zainteresowany jak najszybszym rozpoznaniem jego wniosku. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesienie przez skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostało dokonane. Skuteczność złożonego wniosku nie jest kwestią sporną w niniejszej sprawie. W sytuacji, w której organ będący adresatem wniosku uznaje, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, zawiadamia o tym wnioskodawcę stosownym pismem. Środkiem umożliwiającym zweryfikowanie poglądu adresata wniosku co do charakteru informacji jest zaś skarga na bezczynność organu. Zadaniem sądu administracyjnego przy rozpoznaniu tego rodzaju skargi jest rozstrzygnięcie, czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej, czy też nie. W ocenie Sądu taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem zdaniem Prokuratora Rejonowego w M., wyrażonym w skierowanym do wnioskodawczyni piśmie z dnia 19 października 2015 r., żądana informacja nie jest informacją publiczną, ponieważ nie dotyczy akt postępowania prawomocnie zakończonego. Stanowisko to Prokurator podtrzymał również w odpowiedzi na skargę stwierdzając, że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 06.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu strona przeciwna do skarżącej nie ma racji. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skoro wniosek został właściwie wniesiony, to brak jego rozpoznania w terminie określonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej przesądza o bezczynności organu, bowiem nie dochowano wymogu regulacji przyjętej w u.d.i.p., iż rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Należy zważyć, że dostęp do akt głównych śledztwa lub dochodzenia i akt sądowych postępowania karnego reguluje kodeks postępowania karnego (art. 156 K.p.k.). Dostęp do akt związanych z tymi postępowaniami nie może opierać się na regulacji pozostającej poza dziedziną prawa karnego. Jednakże pogląd, że akta nie stanowią informacji publicznej nie oznacza jednak, że zawarte w nich informacje publiczne nie mogą być udostępnione w trybie omawianej ustawy. Warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o jej przepisy jest skonkretyzowanie wniosku. Ustawa nie kreuje natomiast uprawnienia polegającego na dostępie, bądź wglądzie do akt (vide wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. Akt I OSK 2889/12). Sąd wskazuje również, że w uchwale NSA z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, dopuszczono możliwość ubiegania się o konkretną informację publiczną zawartą w aktach sprawy, o ile czynione jest to precyzyjnym wnioskiem i informacje te nie podlegają udostępnieniu w innym trybie. Należy więc stwierdzić, że stronie postępowania udostępnia się zatem akta sprawy na zasadach procesowych. Natomiast dostęp osoby trzeciej do dokumentów urzędowych, będących częścią akt indywidualnego postępowania, odbywa się wyłącznie w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu żądana wnioskiem z dnia 12 października 2015 r. informacja, stanowi informację publiczną, co wynika wprost z treści art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazano wyżej, pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Tak więc informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Udostępnieniu podlega każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Należy w tym miejscu przypomnieć cel, jakiemu służy ustawa o dostępie do informacji publicznej. Uregulowania ustawy stanowią wyraz chęci ustawodawcy poddania działania organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej. Prawo do informacji publicznej jest wynikiem założenia transparentności życia publicznego. Jawność działania struktur publicznych przejawia się także w poddaniu się swoistej kontroli każdego zainteresowanego w zakresie przez niego określonym i mieszczącym się w granicach prawa. Taki stan rzeczy ma zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Niezależnie jednak od tego prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu, czy każdej informacji wytworzonej, odnoszącej się czy będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Do wprowadzania ograniczeń ww. prawa wyraźnie upoważnia art. 61 Konstytucji, który w ustępie 3 mówi, że ograniczenie może nastąpić "ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa". Przepisem częściowo implementującym na gruncie ustawy cytowaną wyżej normę konstytucyjną jest art. 5 ustawy, który wskazuje, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na ochronę informacji niejawnych lub tajemnic ustawowo chronionych (na zasadach określonych w odpowiednich ustawach – ust. 1 ww. przepisu), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). W pojęciu tym mieści się m. in. postulat zapewnienia organom władzy publicznej prawidłowego funkcjonowania w celu wykonywania ich kompetencji (wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13). Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przesłanka uzasadniająca ograniczenie prawa do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w postaci konieczności ochrony "porządku publicznego" (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Ponadto należy wskazać, że Prokurator Rejonowy w M. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania żądanej informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy i nadto Prokurator Rejonowy w M. jest podmiotem posiadającym wnioskowaną informację. Konkludując Sąd doszedł do przekonania, że żądana informacja, powstała w związku z prowadzonym postępowaniem [...] (o przestępstwo z art. 218a §1 K.k.), nie ma charakteru wewnętrznego i stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma przy tym znaczenia, że ww. postępowanie nie jest obecnie zakończone. Sąd nie podziela zawartego w odpowiedzi na skargę argumentu Prokuratora Rejonowego, iż "kwestionowana forma udzielenia odpowiedzi jest w pełni uprawniona, a to zwłaszcza w kontekście wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.02.2013 r., sygn. I OSK 2662/12". Niezależnie od powyższych rozważań Sądu należy bowiem wskazać, że powołany w odpowiedzi na skargę wyrok NSA z dnia 14.02.2013 r., sygn. I OSK 2662/12, został wydany w sprawie o zupełnie innym przedmiocie, w której wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył udostępnienia "akt dwóch (o konkretnie podanych sygnaturach) spraw, prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w B., w których umorzono dochodzenia; przy czym po modyfikacji wnioskodawca złożył kolejny wniosek, wskazując tym razem zakres żądanej informacji jako "wszystkie dokumenty, znajdujące się w aktach spraw, prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową.w B., w których umorzono dochodzenia (o tych samych co wskazane pierwotnie sygnaturach)". Zatem powołane w odpowiedzi na skargę rozstrzygnięcie NSA, w tym w szczególności rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku, nie są adekwatne do przedmiotu niniejszej sprawy, z uwagi na treść wniosku skarżącej z dnia 12 października 2015 r., którym skarżąca domagała się podania, w jakim trybie została udostępniona lista świadków z danymi osobowymi – adresami w sprawie [...]." Należy więc stwierdzić, że w niniejszej sprawie podmiot, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić tę informację w formie czynności materialnotechnicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo odmówić jej udostępnienia decyzją (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, we wskazanym w art. 13 ww. ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Jak wynika z akt sprawy Prokurator Rejonowy w M. w sprawie z wniosku skarżącej nie podjął żadnej z omówionych powyżej czynności. Pismo z dnia 19 października 2015 r. nie stanowi w tym przypadku załatwienia wniosku skarżącej zgodnie z wymogami ustawy. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu żądania udostępnienia informacji publicznej. Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I sentencji wyroku zobowiązał Prokuratora Rejonowego w M. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Jednocześnie w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność w rozpoznaniu wniosku wynikała z błędnego przekonania organu, że wniosek nie dotyczył informacji publicznej. Organ reprezentował bowiem stanowisko o innym charakterze żądanej informacji. Nie zaistniały zatem podstawy do przypisania bezczynności organu rażącego charakteru. Z tych też powodów nie orzeczono o nałożeniu na organ grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a.. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III wyroku, na podstawie art. 200.i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę [...] zł, stanowiącą uiszczony wpis od skargi.