I SA/Łd 1222/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zwolnienia przedmiotowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1222/15 UZASADNIENIE Zaskarżoną interpretacją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający z upoważnienia Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko A spółki z o.o. z siedzibą w O. - przedstawione we wniosku z dnia 21 kwietnia 2015 r. (data wpływu 27 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zwolnienia przedmiotowego jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji przedstawiono przebieg postępowania. Podniesiono, że w dniu 27 kwietnia 2015 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zwolnienia przedmiotowego. Natomiast we wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. A spółka z o.o. (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) prowadzi działalność w zakresie produkcji płytek ceramicznych. Produkcja płytek odbywa się w kilku zakładach należących do spółki, między innymi w zakładzie W.. Zakład ten uzyskał zezwolenie nr 142 z dnia 15 maja 2009 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na trenie Ł. Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: ŁSSE). Na podstawie zezwolenia Spółka może korzystać ze zwolnienia podatkowego z podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu przeprowadzenia nowej inwestycji i korzysta z niego od dnia 1 maja 2011 r. W katalogu pozycji wymienionych do zwolnienia we wskazanym zezwoleniu mieszczą się następujące pozycje (PKWiU 2008): 1. Płytki ceramiczne i płytki chodnikowe ceramiczne (23.31); 2. Cegły, dachówki, materiały budowlane, z wypalanej gliny (23.32); 3. Wyroby sanitarne ceramiczne (23.42); 4. Pozostałe wyroby ceramiczne (23.49); 5. Żwir, glina, piasek i kaolina (08.12); 6. Minerały chemiczne i minerały do produkcji nawozów (08.91). W dniu 12 października 2014 r. ok. godz. 3.00 w zakładzie produkcyjnym w W. doszło do krótkotrwałego pożaru centrali olejowej na wydziale pras. W wyniku pożaru uszkodzeniu uległy również dwie szafy sterownicze z ich osprzętem oraz spaleniu uległy worki z pigmentami o wartości ok. 60 tys. zł. Uszkodzone urządzenia wraz z osprzętem oraz zniszczone materiały służyły do produkcji wyrobów, których sprzedaż objęta jest zwolnieniem z podatku dochodowego od osób prawnych jako dochód z działalności prowadzonej na terenie ŁSSE. Mienie zakładu było objęte ubezpieczeniem od zdarzeń losowych. Odszkodowanie, które podatnik otrzymał od Zakładu Ubezpieczeń zostało przeznaczone na naprawę uszkodzonych urządzeń i zakup zniszczonych materiałów, tj. na pokrycie strat w majątku obrotowym i trwałym. Odszkodowaniem została objęta także kwota kosztów wywozu i utylizacji odpadów. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy przychód Spółki, który powstanie z tytułu uzyskania odszkodowania za szkody powstałe w wyniku pożaru mienia może być uznany za dochód w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. za dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i czy w związku z tym dochód ten zwolniony jest z podatku dochodowego od osób prawnych? Zdaniem Wnioskodawcy, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera wyczerpującego katalogu zdarzeń kwalifikowanych jako przychód, wymieniając jedynie, co "w szczególności" stanowi przychód w świetle tej ustawy. Przytaczając treść art. 12 i art. 17 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podniesiono, że prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową. Dokonując zatem oceny zakresu zwolnień podatkowych, należy uwzględnić, że wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem strefy, wówczas również działalność taka nie będzie podlegała zwolnieniu. Należy jednak zwrócić uwagę, że z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie SSE wiąże się szereg różnorodnych zdarzeń gospodarczych, które mogą generować po stronie przedsiębiorcy przychód. Ujęcie wszystkich zdarzeń w sposób enumeratywny w katalogu, który wynika z udzielanych zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie SSE jest w praktyce niemożliwe. Należy zatem uznać, że zwolnieniem objęte są wszystkie te dochody, które są następstwem działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia, nawet jeśli zdarzenie gospodarcze, w wyniku którego otrzymano ten dochód, nie zostało wprost zapisane w treści uzyskanego zezwolenia. Ponadto wskazano, że powołane regulacje ustawowe nie wprowadzają ograniczenia zwolnienia jedynie od dochodów uzyskanych ze sprzedaży produktów wytworzonych na terenie strefy, lecz wskazują, że zwolnieniem objęte są dochody uzyskane w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zezwolenia. Na rezultat podatkowy Spółki, osiągany w wyniku działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia, składają się zaś - obok działalności operacyjnej - również zyski i straty nadzwyczajne. Są one stałym i nierozerwalnym elementem działalności prowadzonej na terenie SSE. Tym samym kwoty uzyskanych odszkodowań, bezpośrednio związanych z działalnością Oddziału objętą zezwoleniem strefowym i służące wyłącznie tej działalność, podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy. Odszkodowania od ubezpieczyciela z tytułu utraconego mienia, uzyskane przez Wnioskodawcę w związku z powstałą w wyniku pożaru szkodą (stratą losową) na terenie strefy powinny stanowić przychód działalności zwolnionej z opodatkowania, także z tego powodu, że - jak wskazano wyżej - odszkodowanie to dotyczy majątku, który znajdował się na terenie strefy i służył celom, do których został zakupiony. Wobec tego otrzymane tytułem odszkodowania od ubezpieczyciela środki pieniężne, wynikające z polisy ubezpieczeniowej, stanowić będą zwolnione przychody strefowe. Spółka przedstawiła interpretacje podatkowe innych organów, a także poglądy piśmiennictwa mające - w jej ocenie - świadczyć o poprawności przedstawionego we wniosku stanowiska. Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, przychód Spółki, który powstanie z tytułu uzyskania odszkodowania za szkody powstałe w wyniku pożaru mienia może być uznany za dochód w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. za dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i w związku z tym dochód ten zwolniony jest z podatku dochodowego od osób prawnych. Wydając zaskarżoną interpretację Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Wyjaśnił, że specjalne strefy ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie, na której możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym stanowi art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 282). Podstawą do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (art. 16 ww. ustawy). Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, o którym mowa w cytowanym powyżej przepisie, uprawnia do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy i korzystania z pomocy publicznej. Określa ono przedmiot i warunki prowadzenia działalności (art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych). Powołując się na treść art. 17 ust. 1 pkt 34 i 17 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn. zm.) podkreślono, że prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową. Biorąc powyższe pod uwagę, dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych, podkreślono, że wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem strefy, wówczas również działalność taka nie podlega zwolnieniu. Następnie wyjaśniono, przywołując treść art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, że przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty; (...). Dochodem, z zastrzeżeniem art. 10, 11 i 24a, jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą (art. 7 ust. 2 ww. ustawy). Wskazano dalej, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu, a przychodami są w szczególności: otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe, a w zakresie przychodów związanych z działalnością gospodarczą także przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ww. ustawy). Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. "Należność" wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia. Podkreślono, że ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy pożytki, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej, a wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 ustawy, mogą być uznane za przychód osoby prawnej zwłaszcza, że listę pożytków - stanowiącą katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu czy też zawężeniu - które nie mogą być zaliczone do przychodów, zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu (brak w nim jednakże przychodu pochodzącego z odszkodowania). Zatem, bez znaczenia przy rozpoznawaniu przychodu pozostaje źródło pochodzenia tych środków. Zdaniem organu, wszystkie środki pieniężne jakie wpływają na rachunek Spółki stanowią, w rozumieniu ustawy podatkowej, przychód. Dotyczy to zarówno należności będących wprost wynikiem prowadzonej działalności gospodarczej, jak również innych definitywnych przysporzeń finansowych, jakimi niewątpliwie są odszkodowania. Stwierdzono, że otrzymane od ubezpieczyciela odszkodowanie stanowi przychód podatkowy na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który wpływa na ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przychód z odszkodowania jest związany z działalnością produkcyjną wykonywaną na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, z której dochód korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 ww. ustawy. A zatem, odszkodowanie od ubezpieczyciela uzyskane przez Spółkę w związku z powstałą stratą losową w Jej majątku trwałym i obrotowym znajdującym się na terenie strefy, stanowi przychód strefowy. Zauważono jednakże, że na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych ustawodawca zwolnił z opodatkowania tym podatkiem dochód - a nie przychód - uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Natomiast w świetle postanowień art. 12 ust. 1 i art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pojęcia "przychód" i "dochód" nie są tożsame. W konsekwencji za nieprawidłowe uznano stanowisko Wnioskodawcy, że przychód Spółki, który powstanie z tytułu uzyskania odszkodowania za szkody powstałe w wyniku pożaru mienia może być uznany za dochód w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 ww. ustawy. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skardze, skarżąca spółka interpretacji tej zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego tj. art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14c § 1 i 2, art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926 - dalej OP), poprzez zaniechanie należytego odniesienia się w interpretacji do przedstawionej przez skarżącego argumentacji, a zwłaszcza do treści przytoczonych indywidualnych interpretacji podatkowych, potwierdzających słuszność stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego; 2. przepisów prawa materialnego: a) art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 1992 nr 21 poz. 86 - dalej PDOP), poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania i w konsekwencji uznanie, że środki pieniężne uzyskane przez skarżącego tytułem odszkodowania za uszkodzone oraz zniszczone materiały objęte zezwoleniem strefowym i przeznaczone do prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, stanowią przychód, który nie podlega zwolnieniu od podatku, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, pozwala uznać otrzymane przez skarżącego odszkodowanie za zwolniony przychód strefowy; b) art. 7 ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 PDOP, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania i w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że odszkodowanie otrzymane przez skarżącego nie stanowi dochodu, a uznanie, że stanowi przychód, podczas gdy z otrzymaniem odszkodowania nie wiązały się żadne koszty uzyskania przychodu, o które podatnik mógłby pomniejszyć uzyskany przychód. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wydający interpretację wniósł o jej oddalanie ponosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę, uchyla pisemną interpretację. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrzenie skargi należy rozpocząć od kwestii procesowych (będących również elementem skargi), albowiem kwestie merytoryczne winny być rozpoznane przez organy podatkowe w zgodzie z wymogami formalnymi, co daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego w interpretacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie dokonuje się ustaleń co do faktów (stanu faktycznego sprawy), poprzestając na opisie określonego stanu przedstawionego przez wnioskodawcę, chyba że informacje wnioskodawcy nie są wystarczające do zajęcia pełnego stanowiska. Jedynie w takim przypadku, i to w drodze wyjątku, organ może wezwać stronę do uzupełnienia stanu faktycznego na podstawie art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. Wydający interpretację organ przyjmuje zatem istnienie pewnego stanu rzeczy, formułując na jego tle stanowisko co do rozumienia (wykładni) wywołujących wątpliwości przepisów prawa. W związku z tym ocena prawna stanowiska pytającego powinna być tak sformułowana, aby wynikało z niej w sposób nie pozostawiający wątpliwości, jak powinien w określonym stanie faktycznym postąpić podatnik, aby nie narażać się na ewentualne ujemne konsekwencje przy realizacji obowiązków podatkowych (zdarzenie przyszłe), ewentualnie czy postąpił prawidłowo dokonując lub nie dokonując pewnych czynności (zaistniały stan faktyczny). Uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 O.p. musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie i dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Wymogów tych nie spełnia objęcie interpretacją tylko części stanu faktycznego lub prawnego opisanego we wniosku, albo zbyt ogólne odniesienie się do stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna winna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, jak to ma miejsce w badanej sprawie, interpretacja indywidualna winna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, o czym stanowi § 2 powołanego przepisu. Stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Uzasadnienie prawne musi natomiast stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Dopiero ocena stanowiska wnioskodawcy i stanowisko własne organu podatkowego składają się na interpretację, przy czym ocena z istoty swojej musi, obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, zawierać "wyjaśnienie" dlaczego takie a nie inne stanowisko zostało zajęte. W niniejszej sprawie organ nie przychylił się do stanowiska podatnika uznając, że przychód Spółki, który powstanie z tytułu uzyskania odszkodowania za szkody powstałe w wyniku pożaru mienia, nie może być uznany za dochód w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 O.p. Uzasadniając swoje stanowisko w powyższym zakresie organ uczynił to w sposób na tyle lakoniczny, że nie sposób uznać, iż w zakresie przedstawienia argumentacji prawnej prawidłowo wykonał obowiązek wynikający z treści art. 14 c § 1 i 2 O.p. Argumentacja organu ogranicza się jedynie do przytoczenia brzmienia przepisów prawa, a następnie do zdawkowej konstatacji, że wobec ich brzmienia stanowisko strony nie zasługuje na uwzględnienie. Trzeba podkreślić, że organ wydając zaskarżoną interpretację zupełnie pominął argumenty strony skarżącej. Ponownie podnieść należy, że w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna winna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W tym obszarze ocena ta dotyczy możliwości zastosowania i prawidłowości wykładni przepisów prawa powołanych oraz interpretowanych w stanowisku własnym wnioskodawcy. Następnie na podstawie art.14c § 2 Op. (w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy), indywidualna interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnych. Inaczej mówiąc w takiej sytuacji postępowanie organu interpretującego przebiega dwuetapowo, najpierw dokuje on oceny prawnej stanowiska wyrażonego we wniosku, a następnie zawiera przytoczenie własnego prawidłowego stanowiska wraz z jego prawnym usprawiedliwieniem. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić trzeba, że z wydanej interpretacji wynika, iż organ interpretujący w ogóle odstąpił od etapu pierwszego, tj. nie dokonał w żadnej mierze oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy wraz z przytoczonymi przez niego regulacjami prawnymi, przechodząc od razu do wskazania prawidłowego według niego stanowiska wraz z jego lakonicznym uzasadnieniem prawnym. W ocenie Sądu, powyższe nieustosunkowanie się do argumentacji wniosku, popartej wskazywanymi przez skarżącą Spółkę interpretacjami prowadzi do wniosku, że wydana interpretacja narusza przepisy prawa i zarzut skarżącej jest zasadny. Zgodnie z niekwestionowanym stanowiskiem judykatury, nieuzasadnione pominięcie orzecznictwa sądowego, czy też interpretacji indywidualnych rozstrzygających podobne kwestie prawne do poruszonej we wniosku o wydanie interpretacji, bądź też lakoniczne ustosunkowanie się do nich, narusza wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W przypadku interpretacji indywidualnych, do których art. 121 § 1 O.p. należy stosować odpowiednio, organ podatkowy winien argumentację Sądu zawartą w wyroku lub innej interpretacji, powołanych we wniosku o interpretację indywidualną, uznać za stanowisko wnioskodawcy i dokonać oceny tego stanowiska zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 O.p. Zbyt lakoniczne odniesienie się w zaskarżonej interpretacji do innych rozstrzygnięć, do których odnosi się skarżąca we wniosku, stanowi naruszenie przepisów postępowania. Poinformowanie, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych wnioskodawców i nie mogą stanowić źródła praw i obowiązków dla innych podatników, jest oczywiście uzasadnione, ale powinno być ono uzupełnione odpowiednią argumentacją prawną, z której strona uzyska informację dlaczego powyższe orzeczenia, czy interpretacje nie znajdują zastosowania w jej sprawie, ewentualnie z jakiego powodu organ uważa, że stanowisko zawarte w powołanych przez skarżącą interpretacjach było błędne. Takie działanie jest obowiązkiem organów na podstawie art. 121 O.p. i konsekwencją stosowania w praktyce zasady zaufania. W ocenie Sądu, trudno powyższe uzasadnienie negatywnej dla skarżącej odpowiedzi na pytanie uznać za spełniające rygory uzasadnienia prawnego, o którym mowa w art. 14c § 1 i 2 O.p. Zdaniem WSA, argumenty, którymi organ opisuje swoje stanowisko w sprawie, w swojej istocie nie ma charakteru uzasadnienia prawnego, a jedynie sprowadza się do rozstrzygnięcia wniosku o wydanie interpretacji poprzez stwierdzenie, że zwolnienie nie ma zastosowania, bowiem odszkodowanie nie jest dochodem w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 p.d.o.p., tylko przychodem Spółki, a zwolnienie stosuje się do dochodu, nie zaś do przychodu, a te pojęcia nie są tożsame. Zgodzić się należy z argumentacją skargi, że w związku z tym przysporzeniem majątkowym (odszkodowanie), skarżący nie poniósł żadnych kosztów uzyskania przychodu. Skoro dochodem jest przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania, a w niniejszej sprawie koszty uzyskania odszkodowania nie istnieją, to odszkodowanie otrzymane przez skarżącego może stanowić dochód. Warto również zaznaczyć, że organ wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że art. 17 ust. 1 pkt 34 O.p. zawiera w swej treści pojęcie "dochód" i ustawodawca zwolnił na mocy tego przepisu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych "dochód" a nie "przychód". Z tego względu prawidłowe rozróżnienie pojęcia "dochód" i "przychód" na gruncie zaistniałego stanu faktycznego jest niezbędne dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy. Podsumowując, w opisanej wyżej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa procesowego, co nie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie i skutkuje jej uchyleniem. Z tego powodu Sąd odstąpił od analizy merytorycznej udzielonej interpretacji. Sąd bowiem nie jest uprawniony do zastępowania organu administracji publicznej i do orzekania merytorycznego. Może jedynie badać zgodność z prawem zaskarżonego aktu, a skoro w analizowanym przypadku akt ten okazał się niezgodny z przepisami prawa procesowego, dokonywanie oceny merytorycznej było przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ dokona wnikliwej analizy stanu faktycznego i oceny stanowiska przedstawionego przez wnioskodawcę, wzywając go w razie wątpliwości w trybie art. 169 w zw. z art. 14b § 3 O.p. do uzupełnienia stanu faktycznego o niezbędne dla wydania prawidłowej interpretacji informacje. Przede wszystkim zaś interpretacja powinna zostać uzupełniona odpowiednią argumentacją prawną, z której strona uzyska informację, dlaczego przywołane we wniosku interpretacje nie znajdują zastosowania w jej sprawie, ewentualnie dlaczego organ uważa, że zwarte w nich stanowisko było błędne oraz szerzej uzasadni kwestię negatywnego odniesienia się przez organ do stanowiska wnioskodawcy w zakresie odpowiedzi na zadane pytanie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14h O.p. o skutku mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i orzekł jak w sentencji wyroku stosując przepis art. 146 § 1 p.p.s.a. Z kolei orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało na treści przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. P.C.