IV SA/Gl 1097/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania. Pismem z dnia 26 października 2015 r. D. B., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego J.W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] r. nr [...], na mocy którego uznano skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono względem niego karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionych orzeczeń w całości. W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik stwierdził, że "pożądanym przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego skutkiem ich wykonania jest pozbawienie skarżącego prawa do służby publicznej jak i znacznej ilości środków finansowych, niezbędnych do zapewnienia poziomu życia na dotychczasowym poziomie". Poza tym dodał, że wykonanie orzeczeń jedynie wzmocni pozycję służbową jej autora a jednocześnie narazi skarżącego na niepowetowane skutki finansowe i doprowadzi do wywołania niepowetowanych, nieodwracalnych, bądź trudnych do odwrócenia skutków a zarazem zmierza do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, natomiast sądową kontrolę legalności działania autora zaskarżonych decyzji czyni iluzoryczną w rzeczywistości i nieskuteczną. Jak również pełnomocnik podkreślił, iż skarżący celem jak najlepszego wykonywania obowiązków służbowych poczynił znaczne nakłady finansowe na stworzenie miejsca zamieszkania w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby. Następnie wskazał, że w przekonaniu skarżącego tylko wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń zapewni maksymalną efektywność sądowej kontroli administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości albo w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony (por. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 358/12, LEX nr 1166174). Poza tym użyte w art. 61 § 3 P.p.s.a. pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 921/12, LEX nr 1137672). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno orzeczenia z dnia [...] r., jak i orzeczenia z dnia [...] r., jednakże nie uzasadnił go w dostateczny sposób. W ocenie Sądu za niewystarczające należy uznać powoływane przez radcę prawnego J. W. powody, w szczególności poczynione przez skarżącego nakłady finansowe na miejsce zamieszkania w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, czy pozbawienie skarżącego środków finansowych, niezbędnych do życia na dotychczasowym poziomie. Na marginesie należy wskazać, że każde orzeczenie o wydaleniu ze służby wywołuje negatywne konsekwencje finansowe dla skarżącego jednakże przepis art. 42 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) stanowi, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Natomiast policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.