I SA/Rz 1132/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2015r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej - postanawia - I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej uiszczony od skargi wpis sądowy w wysokości 100 (sto) zł. I SA/Rz 1132/15 Uzasadnienie J. M. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2015r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 czerwca 2015r. z uwagi na wniesienie go z uchybieniem terminu przewidzianym do jego wniesienia w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) - dalej: P.p.s.a. Jako podstawę prawną ww. postanowienia przywołano m.in. art.228 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613) – dalej: O.p. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Minister Finansów wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że wydana na wniosek skarżącej interpretacja indywidualna z dnia [...] czerwca 2015r. została doręczona skarżącej w dniu 11 czerwca 2015r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione przez skarżącą w dniu 26 czerwca 2015r., a więc z naruszeniem terminu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a., który upłynął w dniu 25 czerwca 2015r. Organ zaznaczył, że skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone skarżącej wraz z pouczeniem o prawie do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna, gdyż zaskarżone postanowienie z dnia 11 września 2015r. zostało wydane bez podstawy prawnej. Stosownie do art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Wskazane w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisy art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 239 O.p. nie zostały wymienione w katalogu zawartym w cyt. art. 14h O.p. W ocenie Sądu, przepisy art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 239 O.p. nie mają zastosowania w przypadku rozstrzygania w przedmiocie wniosku o usunięcie naruszenia prawa. Możliwość wydania postanowienia stwierdzającego pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia dotyczy jedynie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniającego wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. (art. 14g O.p.). Zdaniem Sądu, w przepisach O.p. brak jest podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia w formie i o treści jak zaskarżone postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lipca 2014r., sygn. akt II FSK 1874/12, (dost. https:/cbois.nsa.gov.pl/), orzekł, że przewidziane w art. 52 § 3 P.p.s.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest instytucją postępowania administracyjnego - nie jest "środkiem zaskarżenia" lub "środkiem odwoławczym", czy też innym środkiem prawnym sui generis, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi, którego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. NSA wywiódł, że: "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 52 § 3 p.p.s.a. należy wobec tego uznać za rodzaj sformalizowanej prośby (remonstracji), podania o uchylenie lub zmianę w rozpatrywanej sprawie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, wnoszonej do organu administracji w związku z zagrożeniem zwrócenia się o ochronę sądową. Mając z kolei na uwadze treść art. 53 § 2 p.p.s.a. odpowiedź na wezwanie należy uznać za informację zwrotną przybierającą postać pisma procesowego w sprawie sądowoadminstracyjnej. Zarówno wobec tego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i ewentualna odpowiedź na nie, należą do postępowania sądowoadministracyjnego i nie można uznawać ich za element jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, podatkowego, czy też "interpretacyjnego"." Z powyższych względów uznając, że wniesione przez skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło z uchybieniem terminu, Minister Finansów nie był uprawniony do wydania w tym przedmiocie zaskarżonego postanowienia. Z tych też przyczyn zachodziła podstawa do odrzucenia skargi na zaskarżone postanowienie wymieniona w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., gdyż – jak wskazano - brak było podstaw do jego podjęcia przez Ministra Finansów na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 239 O.p., a zatem wniesienie skargi na ten akt było niedopuszczalne. Okoliczności tej nie zmienia fakt błędnego pouczenia skarżącej przez Ministra Finansów o prawie do zaskarżenia przedmiotowego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Błędne pouczenie organu nie tworzy prawa do zaskarżenia aktu administracyjnego, ponieważ prawo takie musi wynikać wprost z przepisów powszechnie obowiązujących. Okoliczność błędnego pouczenia skarżącej przez organ o środku zaskarżenia może stanowić natomiast podstawę do przywrócenia – określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a. - terminu do wniesienia skargi na interpretację indywidualną (terminu sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi liczonego od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie). Stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie 14 – dniowego terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego Sąd orzekł po myśli art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.