I GSK 728/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Spółki z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2433/15 w sprawie ze skargi M. Spółki z o.o. w Z. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu pomocy na wspieranie grup producentów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. Spółki z o.o. w Z. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015r., sygn. akt V SA/Wa 2433/15 oddalił skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu wspierania grup producentów rolnych. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. spółka została wpisana do rejestru grup producentów rolnych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie przyznał grupie producentów rolnych M. Sp. z o. o. pomoc finansową w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętych Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 w okresie od [...] maja 2013 r. do [...] maja 2018 r. W dniu [...] maja 2014 r. spółka złożyła wniosek o płatność w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" za okres od [...] maja 2013 r. do [...] maja 2014 r., tj. na pierwszy rok prowadzenia działalności. W dniach od [...] do [...] września 2014 r. w siedzibie Grupy przeprowadzona została kontrola na miejscu, w wyniku której ustalono m.in., iż pomiędzy członkami Grupy a podmiotami, do których Grupa sprzedała w rozliczanym okresie produkty wytworzone w gospodarstwach członków występują powiązania kapitałowo – osobowe. Stwierdzono również, że Grupa nie posiadała magazynu oraz nie prowadzi dokumentacji magazynowej. W dniach [...] – [...] września 2014 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie członka Grupy – G. Sp. z o.o. z siedzibą w W., w wyniku której stwierdzono, że spółka nie posiada własnego zaplecza technicznego i przechowalniczego potrzebnego do profilu produkcji. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. odmówił przyznania Grupie środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych w okresie od dnia [...] maja 2013 r. do dnia [...] maja 2014 r., to jest na pierwszy rok działalności. Orzekając na skutek odwołania, Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ odwoławczy podzielając ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji uznał, że powiązania osobowe między spółkami, do których sprzedawane są produkty wytworzone w gospodarstwach członków powodują, że podmioty dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu i na rynek, a jedynie dokonanie sprzedaży między wzajemnie "powiązanymi" osobowo i majątkowo podmiotami. Organ zaznaczył, że z ustaleń wynika faktyczne wprowadzenie towarów do obrotu i na rynek następowało dopiero gdy spółki E. Sp. z o.o., C. w K. Sp. z o.o. oraz S. Spółka Jawna sprzedały towary kolejnym odbiorcom. Te okoliczności powodują, że wyliczany w oparciu o sprzedaż do tych podmiotów przychód netto w całości nie może być brany pod uwagę przy obliczaniu płatności z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. Organ odwoławczy stwierdził, że struktura produkcyjna, członkowska i uwarunkowania związane z prowadzoną działalnością Grupy wskazują, iż Grupa nie realizowała ona celu, dla którego została utworzona, a w szczególności celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21 października 2005 r., str. 1 ze zm.) – dalej: rozporządzenie nr 1698/2005. Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia, po uprzednim wskazaniu przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie podzielił stanowisko organów obu instancji. Zdaniem WSA przy obliczaniu wysokości płatności uwzględniony może być przychód, który wynika z wprowadzenia przez Grupę produktów do obrotu i na rynek. Natomiast ustalone na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego okoliczności faktyczne potwierdzają, że Grupa stanowi sztuczne ogniwo w procesie sprzedaży produktów, realizowanej przez członków Grupy do spółek od niej zależnych. Pomiędzy firmami E. Sp. z o.o., S. Spółka Jawna, C. w K. Sp. z o.o., kontrolowanych przez członka Grupy M. S., istniały powiązania o charakterze osobowym, rodzinnym, kapitałowym i gospodarczym. M. S., członek grupy producentów, wiceprezes M. Sp. z o.o. jest wspólnikiem E. Sp. z o.o., S. Spółka Jawna, a M. P., prezes Zarządu M. Sp. z o.o., pełni funkcję wiceprezesa w spółce C. w K. Sp. z o.o. W ocenie WSA transakcje sprzedaży towaru wykazane w dokumentacji Grupy nie powodowały wprowadzenia przez Grupę towaru na rynek prowadząc wyłącznie do wydłużenia łańcucha faktycznej sprzedaży poprzez transakcje pomiędzy działającymi w porozumieniu firmami. Potwierdza to również stwierdzony w trakcie kontroli na miejscu w siedzibie Grupy brak magazynu oraz dokumentacji magazynowej. Wobec powyższego, zdaniem Sądu organy nie naruszyły treści żadnego ze wskazywanych przez skarżącą Grupę przepisów prawa, ponieważ organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania płatności za pierwszy rok działania. Punktem spornym sprawy, była jedynie ocena zgromadzonego materiału dowodowego, co do spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanej przez Grupę płatności. W tym zakresie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż Grupa nie realizowała celu, dla którego była utworzona. Spółka w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 173 ze zm. – dalej: u.w.r.o.w.), przejawiające się w tym, że WSA w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i oddalił skargę, uznając za słuszne twierdzenia Prezesa ARMiR w zakresie zarzucenia Spółce tworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności i odmowie przyznania spółce środków finansowych za pierwszy rok jej działalności jako grupa producentów rolnych w sytuacji, gdy organ nie zastosował powołanych wyżej przepisów postępowania i wydał rozstrzygnięcie bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy i bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności bez wyjaśnienia i rozpatrzenia przyczyn funkcjonowania spółki w takiej a nie innej strukturze organizacyjnej, co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu II instancji, iż struktura organizacyjna spółki sama w sobie świadczy o stworzeniu sztucznych warunków do otrzymania płatności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem, gdyby Sąd właściwie ocenił zastosowanie przez organ wskazanych przepisów oraz właściwie zastosował przepisy p.p.s.a. zapaść powinno odmienne rozstrzygnięcie, gdyż Sąd powinien zastosować art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. zamiast art. 151 p.p.s.a. i uwzględnić skargę. W granicach wskazanych w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 lit. b w zw. z art. 4 pkt 1 lit. a) - c) rozporządzenia nr 1698/2005 oraz art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8 - dalej: rozporządzenie nr 65/2011) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Skarżąca sztucznie stworzyła warunki wymagane do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego wsparcia oraz że działania podjęte przez Skarżącą nie korespondują z celami określonymi w powołanych przepisach, podczas gdy grupa producentów rolnych realizowała cele określone przez ustawodawcę i nie tworzyła sztucznych warunków do otrzymania płatności; 2. art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2006.368.74 – dalej: rozporządzenie nr 1975/2006) oraz art. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz.U. nr 81 poz. 550 z późn. zm.) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 25 września 2000r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustawy (Dz.U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm., dalej: u.g.p.r), poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, pomijające analizę zasadności prowadzenia przez skarżącą działalności w takiej formie prawnej pozwalającej na optymalizację kosztów produkcji rolnej, a także realizacji reguły współdziałania wspólników w działalności rolnej, wzajemnego wspomagania się sprzętem, co doprowadziło do nieuprawnionego uznania, że skarżąca stworzyła sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, aby uzyskać wyłącznie korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia, w szczególności poprzez powiązania kapitałowo - osobowe podmiotów stanowiących grupę producentów rolnych. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione. W zakresie pierwszego z zarzutów dotyczącego naruszenia przepisów procesowych, w szczególności art. 21 ust. 2 pkt 2 u.w.r.o.w., strona podnosi, że rozstrzygnięcie organu zostało wydane bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy i bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co m.in. doprowadziło do twierdzenia, że struktura organizacyjna spółki sama w sobie świadczy o utworzeniu sztucznych warunków. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że przywołany przez spółkę przepis stanowi, iż w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Porównanie regulacji art. 21 ust. 1-4 u.w.r.o.w. z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1812/14, LEX nr 2091900 oraz wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 241/12, LEX nr 1337138). W ocenie NSA w okolicznościach faktycznych sprawy przepis ten nie został naruszony. Przede wszystkim zauważyć należy, że stwierdzenie organów zaaprobowane przez Sąd I instancji o stworzeniu sztucznych warunków nie opiera się li tylko na ustaleniu struktury podmiotów wchodzących w skład Grupy i podmiotów nabywających od Grupy produkty rolne oraz wzajemnych ich powiązaniach osobowo kapitałowych, ale i na ustaleniach faktycznych związanych z funkcjonowaniem Grupy, jej powstaniem, organizacją, podejmowanych działaniach, oceną możliwości produkcyjnych członków Grupy przed jej powstaniem, jak i w trakcie jej funkcjonowania, także w zakresie sprzętowym i lokalowym. Istotnymi okolicznościami faktycznymi w tym zakresie są brak magazynu oraz dokumentacji magazynowej. Jak stwierdzili kontrolujący "...Ilość towaru zakupionego oraz sprzedanego widoczna jest jedynie na fakturach.", potwierdza to protokół z kontroli. Także fakt, że członek Grupy G. Spółka z o.o. nie posiada własnego zaplecza technicznego, jak i przechowalniczego. Z oświadczenia prezesa Zarządu tej spółki wynika, że spółka ta korzysta z maszyn i powierzchni magazynowej udziałowców Grupy (protokół kontroli) Dodać do powyższego należy i to, że członek Grupy G. rozpoczęła prowadzenie działalności w okresie bezpośrednio poprzedzającym przystąpienie do Grupy M. Spółka z o.o., tj. w 2012 r. Wskazać w tym miejscu trzeba, że grupa producentów rolnych zgodnie z ustawą o grupach producentów rolnych może zostać utworzona przez podmioty, które prowadzą działalność w zakresie produkcji rolnej, ze względu na którą będzie utworzona grupa. Z powyższych powodów zarzut ten dotyczący, m.in. ustaleń faktycznych i ocen dokonanych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać za nieusprawiedliwiony. W sprawie został bowiem zgromadzony właściwy materiał dowodowy pozwalający na wyjaśnienie sprawy. Zgromadzone dowody zostały w sposób wyczerpujący rozpatrzone oraz dokonano ich wnikliwej oceny. Wyciągając przy tym logiczne wnioski pozwalające na ustalenie, że w sprawie tej skarżąca kasacyjnie Grupa powstała w celu uzyskiwania niezależnych jej płatności. W zakresie drugiego z zarzutów wskazano na naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 35 ust. 1 lit. b w zw. z art. 4 pkt 1 lit. a-c rozporządzenia nr 1698/2005 oraz art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarżąca sztucznie stworzyła warunki wymagane do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami. Przypomnieć w kontekście tak postawionego zarzutu należy, że w myśl art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005 wsparcia, o którym mowa w art. 20 lit. d) ppkt ii), udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Artykuł 4 tego rozporządzenia przewiduje zaś, że wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przyczynia się do osiągnięcia następujących celów: poprawy konkurencyjności rolnictwa i leśnictwa poprzez wspieranie restrukturyzacji, rozwoju i innowacji (lit. a); poprawy środowiska naturalnego i terenów wiejskich poprzez wspieranie gospodarowania gruntami (lit. b); poprawy jakości życia na obszarach wiejskich oraz popierania różnicowania działalności gospodarczej (lit. c). Natomiast z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 wynika, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Odnosząc się do tego zarzutu, stwierdzić należy, że jest on nieusprawiedliwiony. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, które zaznaczyć należy nie zostały podważone, przekonują, że w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności. Warunki te są sprzeczne z celami tego wsparcia. W ocenie NSA, w sprawie nie została spełniona przesłanka warunkująca płatność dla grupy określona w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005, a mianowicie przesłanka wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. Stwierdzić zatem należy, że istotą pomocy dla Grup Producentów Rolnych jest wsparcie wspólnego wprowadzania danego produktu do obrotu. Chodzi zatem o wspólne działania, czyli działania dokonywane przez wszystkich członków Grupy. Na niespełnienie tej przesłanki wskazują właśnie powołane wyżej ustalenia faktyczne w zakresie rzeczywistej działalności spółki. Konkretnie zaś podać należy przywołaną podczas omawiania zarzutu procesowego argumentację dotyczącą braku magazynu oraz dokumentacji magazynowej. Jak stwierdzili kontrolujący "...Ilość towaru zakupionego oraz sprzedanego widoczna jest jedynie na fakturach.", co wynika z protokołu kontroli. Także okoliczność, że członek Grupy G. rozpoczęła prowadzenie działalności w okresie bezpośrednio poprzedzającym przystąpienie do Grupy M., tj. w 2012 r. oraz to, że podmiot ten nie posiada własnego zaplecza technicznego i przechowalniczego. Ustalony w sprawie stan faktyczny, m.in. okoliczność braku dokumentowania obrotu magazynowego wskazuje, że Grupa nie realizowała celów nakreślonych przepisami wspólnotowymi, a mianowicie wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Usprawiedliwione zatem jest stanowisko, że skarżąca kasacyjnie Grupa nie wykonywała wspólnych działań przygotowujących produkty wytworzone przez członków Grupy do sprzedaży, a także nie centralizowała sprzedaży tych produktów oraz ich dostawy do odbiorców hurtowych. Nie dokonywała zatem wspólnego wprowadzania wyprodukowanych przez członków Grupy towarów do obrotu. Za znamienne należy w tych okolicznościach uznać to, że skarżąca kasacyjnie spółka nie kwestionowała faktu braku wspólnego wprowadzenia towarów do obrotu. Podkreślenia wymaga również to, że członkowie Grupy winni prowadzić produkcję towarów wprowadzanych wspólnie do obrotu przed założeniem Grupy Producentów Rolnych. Winni zatem dysponować stosownym sprzętem technicznym i odpowiednim zapleczem umożliwiającym przechowywanie produktów. Ustalone okoliczności stanu faktycznego dotyczące członka Grupy Spółki G.– niepodważone przez skarżącą kasacyjnie spółkę – poddają w wątpliwość status tego podmiotu jako producenta rolnego w okresie przed przystąpieniem do Grupy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że Grupa Producentów Rolnych zgodnie z ustawą o grupach producentów rolnych może zostać utworzona przez podmioty, które prowadzą działalność w zakresie produkcji rolnej ze względu na którą będzie utworzona grupa. Przedstawione powyżej istotne dla sprawy okoliczności faktyczne przekonują też, do aprobaty twierdzenia organów zaakceptowanych przez Sąd I instancji, o stworzeniu przez spółkę sztucznych warunków w celu uzyskiwania płatności, otrzymywania korzyści sprzecznych z celami tego systemu wsparcia. Odnosząc się do trzeciego z zarzutów dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006, § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, pomijające zasadność prowadzenia działalności w takiej formie prawnej pozwalającej na optymalizację kosztów produkcji rolnej, a także realizację reguły współdziałania wspólników, wzajemnego wspomagania się sprzętem, co doprowadziło do uznania stworzenia sztucznych warunków, stwierdzić należy, że także i ten zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony. Przypomnieć należy, że art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 stanowi, że bez uszczerbku dla przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia. Przepis § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 przewiduje zaś, że pomoc jest udzielana grupie producentów rolnych, która została utworzona ze względu na produkty lub grupę produktów, określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424), z wyłączeniem owoców i warzyw oraz owoców i warzyw przeznaczonych dla przetwórstwa. Natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw wynika, że grupa producentów rolnych, prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego, zwanego dalej "produktem", lub grupy produktów w celach określonych w art. 2 (pkt 1); coroczne przychody ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach lub działach specjalnych produkcji rolnej członków grupy stanowią więcej niż połowę przychodów grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona (pkt 4). W zakresie powołanego zarzutu stwierdzić jednoznacznie należy, że optymalizacja kosztów produkcji rolnej, współdziałanie wspólników, a także wzajemne wspomaganie się sprzętem nie może przysłaniać celów, które Grupa Producentów Rolnych winna realizować w myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005. W myśl regulacji zawartej pod lit. b powołanego przepisu wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności grup producentów, w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Okoliczności stanu faktycznego wskazują, że cel ten w postaci wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, przygotowania towarów do sprzedaży, centralizacji sprzedaży, a także ich dostawy do odbiorców hurtowych, nie był realizowany. Brak realizacji celu wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005, a także stworzenie sztucznych warunków wsparcia, o jakich stanowi art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, przesadza, w ocenie NSA, o niezasadności postawionego przez skarżąca kasacyjnie spółkę zarzutu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.), zasądzając od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika – radcy prawnego.