II SA/Wa 1822/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania nakazu inspektora pracy z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności nakazu inspektora pracy postanawia odmówić wstrzymania wykonanie nakazu inspektora pracy z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W., reprezentowana przez r. pr. D. S., 15 października 2015 r. wniosła skargę na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Głównego Inspektora Pracy. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania nakazu inspektora pracy, którego stwierdzenia nieważności odmówiono zaskarżoną decyzją. Uzasadniając wniosek pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że wykonanie nakazu pracy oznacza poniesienie znacznych nakładów finansowych na zakup obuwia roboczego. Stwierdzenie nieważności nakazu skutkowałoby z kolei brakiem obowiązku dostarczenia takiego obuwia pracownikom, a zatem wydatki poczynione na zakup obuwia okazałyby się zbędne. W takiej sytuacji strona skarżąca nie miałaby jednak podstaw do żądania zwrotu obuwia i odzyskania należności, zatem poniosłaby wymierną szkodę finansową. Natomiast wstrzymanie się z zakupem obuwia roboczego, w razie kontroli ze strony właściwych organów, mogłoby skutkować ustaleniem, że strona skarżąca dopuściła się wykroczenia z art. 283 § 2 pkt 7 kp, co zagrożone jest karą grzywny w wysokości od 1.000 zł do 30.000 zł. Pełnomocnik organu nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania nakazu inspektora pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Zauważyć należy, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie decyzja nakazująca opróżnienie zajmowanego lokalu mieszkalnego wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego, jednak by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, strona skarżąca jest zobowiązana do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła dostatecznie, aby wykonanie nakazu inspektora pracy skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Stwierdzenie, że wykonanie tego nakazu wyrządzi wymierną szkodę finansową bez oszacowania nakładów koniecznych do wykonania nakazu inspektora pracy na tle sytuacji finansowej Spółki nie uzasadnia konieczności wstrzymania wykonania nakazu. Bezdyskusyjne są wprawdzie konsekwencje wykonania nakazu lub też jego niewykonanie związane z koniecznością poniesienia wydatków na zakup obuwia roboczego lub uiszczenia ewentualnej grzywny, jednak strona skarżąca nie wykazała, by obowiązek ten doprowadził do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodował trudne do odwrócenia skutki, np. poprzez przedstawienie kosztów wykonania nakazu oraz wpływu jego wykonania na sytuację finansową Spółki. Wobec niewykazania przez stronę skarżącą przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.