II OSK 273/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie NSA Robert Sawuła (spr.) del NSA Leszek Kiermaszek Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Naczelnej Rady Lekarskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 642/14 w sprawie ze skargi S. D. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania na listę członków i odmowy wpisu do rejestru Wielkopolskiej Izby Lekarskiej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 642/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi S. D. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej (NRL) z dnia 21 lutego 2014 r. nr 11/14/VI-O w przedmiocie odmowy wpisania na listę członków i odmowy wpisu do rejestru Wielkopolskiej Izby Lekarskiej, w pkt I. uchylił zaskarżoną uchwałę, w pkt II. stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak ujawnił to sąd wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Prezydium NRL uchwałą nr 11/14/VI-0 wydaną dnia 21 lutego 2014 r., na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 12 i art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2009 r. Nr 219, poz. 1708 z późn. zm.) oraz uchwały Nr 2/10/VI NRL z dnia 12 lutego 2010 w sprawie upoważnienia Prezydium NRL do działania w imieniu NRL, utrzymało w mocy uchwałę nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej Wielkopolskiej Izby Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2014 r. odmawiającą wpisania S. A. D. na listę członków Wielkopolskiej Izby Lekarskiej i odmawiającą wpisu go do rejestru Wielkopolskiej Izby Lekarskiej w związku z przeniesieniem z innej izby lekarskiej. W uzasadnieniu inkryminowanej uchwały Prezydium NRL wskazano, że zgodnie z przepisem § 20 ust. 5 Regulaminu szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty, wpisywania na listę członków okręgowej izby lekarskiej i wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, prowadzenia okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów i Centralnego Rejestru Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Regulamin), stanowiącego załącznik Nr 1 do uchwały nr 30/10/VI Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 3 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty oraz prowadzenia rejestru lekarzy i lekarzy dentystów (Biuletyn NRL z 2010 r., Nr 7) komisja okręgowej rady izby, do której następuje przeniesienie, stwierdza formalną poprawność wniosku i kompletność towarzyszących mu dokumentów oraz zasięga informacji w przedmiocie karalności w Rejestrze Ukaranych Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej, a także informacji o ewentualnym prowadzeniu postępowania przez okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej, zawiśnięciu sprawy w sądzie lekarskim, zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza albo postępowaniu prowadzonym przez okręgową radę na podstawie art. 11 lub 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Stosownie do § 20 ust. 6 Regulaminu w przypadku uzyskania informacji o toczącym się w stosunku do lekarza postępowaniu, o którym mowa w ust. 5, komisja jest obowiązana wystąpić do okręgowej rady z wnioskiem o nieprzyjęcie lekarza i nie wpisanie go na listę członków. Okręgowa rada podejmuje w tej sprawie stosowną uchwałę. Powołując się na cyt. przepis Regulaminu odpowiednia komisja do spraw rejestracji i prawa wykonywania zawodu po uzyskaniu informacji o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu była obowiązana do wystąpienia do okręgowej rady z wnioskiem o nieprzyjęcie lekarza do izby i nie wpisanie go na listę członków. Przywołano dalej, że z akt sprawy wynikało, iż lekarz S. A. D. jest członkiem Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie, wpisanym do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów pod numerem [...]. Posiada prawo wykonywania zawodu lekarza o numerze [...], które uchwałą Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie Nr [...] z dnia [...] października 2003 r. zostało zawieszone. Mając na uwadze powyższe przepisy i uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie Nr [...] z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie zawieszenia lekarzowi S. A. D. prawa wykonywania zawodu, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie odmówił wpisania lekarza S. A. D. na listę członków Wielkopolskiej Izby Lekarskiej. Skargę na powyższą uchwałę Prezydium NRL do WSA w Warszawie wniósł S. D. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały ustanowiony następnie w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie § 20 "pkt 1, 5 i 6 Regulaminu. W odpowiedzi na skargę NRL wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. W motywach wyroku uchylającego zaskarżoną uchwałę WSA w Warszawie wskazał, że w kontrolowanej przez tenże sąd uchwale organ jako jej podstawę podał § 20 ust. 5 i 6 Regulaminu, powołując się na uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie o numerze [...] z dnia [...] października 2003 r., którą zawieszono skarżącemu prawo wykonywania zawodu lekarza. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ podał, że podstawą rozstrzygnięcia była wyżej wymieniona uchwałą z [...] października 2003 r. o zawieszeniu skarżącemu prawa wykonywania zawodu lekarza. Przy czym sądowi I instancji z urzędu wiadomym było, że skarżący składał do organu wnioski o uchylenie powyższej uchwały, podnosząc iż spełnił warunki określone decyzją komisji do spraw orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu. W niniejszej sprawie organ nie podał jednak w jaki sposób zakończyło się postępowanie prowadzone na wniosek skarżącego o uchylenie uchwały w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza. W tej sytuacji, w ocenie sądu I instancji w przypadku braku danych o bycie prawnym "decyzji z dnia [...] października 2003 r.", której funkcjonowanie w obrocie podaje organ jako jedyną przesłankę obecnie skarżonego rozstrzygnięcia, uniemożliwiać ma kontrolę prawidłowości zaskarżonej uchwały. Skargą kasacyjną NRL zaskarżyła w całości ww. wyrok, opierając ją na podstawie: - naruszenia przepisu postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.) przez przyjęcie, że organ nie wyjaśnił, jak zakończyło się postępowanie w sprawie uchylenia uchwały nr [...] z dnia [...] października 2003 r. w sprawie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza, co uniemożliwiło kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia, podczas gdy organ oparł swoje rozstrzygnięcie na informacji w tym zakresie pochodzącej od Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie, której członkiem jest S. D., do zasięgnięcia której zobowiązuje go § 20 ust. 5 Regulaminu, co skutkowało uznaniem skargi, - naruszenia przepisu postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z § 20 ust. 5 Regulaminu, poprzez błędną wykładnię ww. przepisu i przyjęcie, że organ udzielający informacji o lekarzu ubiegającym się o przeniesienie do innej izby w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza, zobowiązany jest również do wskazania, czy toczyły się postępowania o uchylenie uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu. Wskazując na powyższe, skarżący kasacyjnie organ wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że Prezydium NRL "nie zgada się z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku". Za podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały uznano przepisy § 20 ust. 5 i 6 Regulaminu. Wyeksponowano, że organ I instancji przed podjęciem odmownej uchwały w przedmiocie wpisania S. D. na listę członków Wielkopolskiej Izby Lekarskiej wystąpił do Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie, której wnioskodawca był członkiem, o informację w zakresie prawa wykonywania zawodu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że za wystarczającą do podjęcia zaskarżonej uchwały należało uznać informację w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarzowi ubiegającemu się o wpis do rejestru lekarzy. Brak jest podstaw do przyjęcia, że organ udzielający informacji zobowiązany jest również do wskazania, czy toczyły się postępowania w sprawie uchylenia uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu. Co się zaś tyczy uchwały w przedmiocie zawieszenia prawa do wykonywania zawodu, to nie została ona zaskarżona do sądu administracyjnego i nadal funkcjonuje w obrocie. W piśmie z dnia 25 listopada 2014 r. S. D. podniósł, że wielokrotnie składał do Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie pisma, aby "albo odesłali jego dokumenty do innej izby albo skreślili go z fikcyjnej Izby Lekarskiej w Warszawie, z którymi nie miał nic wspólnego". Kolejne pismo do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. D. wniósł w dniu 4 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego) podnosząc w nim, że "zawieszenie prawne prawa wykonywania zawodu kończy się wraz z zakończeniem wypłacania zasiłku 300 zł, który miałem wypłacany od marca do października 2003 r. przez Izbę Lekarską z Warszawy". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które − zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną − zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjnie nie została oparta na usprawiedliwionych zarzutach. A. W pierwszej kolejności zauważyć wypadnie, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczenia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny (w przedmiotowej sprawie wyroku). Skargę kasacyjną winien sporządzić radca prawny lub adwokat (tzw. przymus radcowsko-adwokacki), można ją oprzeć wyłącznie na enumeratywnie wskazanych podstawach, tj. naruszenia przepisów prawa materialnego polegającym na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest co do reguły zarzutami skargi kasacyjnej, skoro w przedmiotowej sprawie nie dostrzeżono przesłanek nieważności postępowania, które należy uwzględnić w postępowaniu kasacyjnym z urzędu. Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, skoro w jej petitum powołano się wyraźnie na przepis art. 174 pkt 2 Ppsa. Ta podstawa wniesienia skargi kasacyjnej została dwukrotnie powtórzona na s. 2 skargi kasacyjnej, a zarzut uchybienia przepisom procesowym odniesiono do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z przepisami art. 7, 77 i 80 K.p.a. oraz § 20 ust. 5 Regulaminu. Niewłaściwie przeto autor skargi kasacyjnej w końcowej części jej petitum dokonuje pomieszania podstaw wnoszonego środka zaskarżenia, skoro zamieszczono w nim passus o błędnej wykładni § 20 ust. 5 Regulaminu, jako naruszeniu prawa materialnego. Tak skonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej, z racji jego wadliwości nie sposób rozpoznać, nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego odczytywać zamysłu strony skarżącej kasacyjnie, skoro – jak to uprzednio podkreślono – Sąd jest związany zarzutami skargi kasacyjnej. W interesie strony wnoszącej taki środek zaskarżenia leży jednoznaczne i zgodne z przepisami Ppsa sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej. B. Biorąc pod uwagę sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej należy dojść do przekonania, że NRL zarzuca wyrokowi sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a. oraz § 20 ust. 5 Regulaminu. W ocenie organu wystarczające było ustalenie, że S. D. zostało zawieszone prawo wykonywania zawodu lekarza, a stosowna uchwała w tym aspekcie nie była przezeń zaskarżona. Ustalenie to stanowiło podstawę do odmowy wpisania skarżącego na listę przez Wielkopolską Izbę Lekarską, następnie uchwała tego organu została utrzymana w mocy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że NRL prezentuje pogląd, jakoby ustalenie tej okoliczności – w świetle treści § 20 § 5 Regulaminu – było wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie rozpoznania źródłowego wniosku skarżącego. Tak rozumianych zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd w tym składzie nie podziela. C. Powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa ma charakter wynikowy, stanowi o podstawie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie przez wojewódzki sąd administracyjny, gdy dostrzeże on innego rodzaju, niż dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem do naruszenia cyt. przepisu może dojść wówczas, gdy sąd wojewódzki błędnie przypisze organowi takie naruszenia prawa, których organ ten nie dopuścił się, względnie będą to naruszenia, które nie mogłyby mieć "istotnego wpływu" na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że w przekonaniu NRL wystarczającą okolicznością, która pozwalała organowi I instancji podjąć uchwałę o odmowie wpisu skarżącego do stosownego rejestru, zaś organowi odwoławczemu w konsekwencji utrzymać w mocy tę uchwałę, było zasięgnięcie przez właściwą komisję okręgowej rady izby lekarskiej wiarygodnej informacji odnośnie zawieszenia S. D. prawa wykonywania zawodu lekarza uchwałą Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] października 2003 r. Z tych względów wadliwie sąd wojewódzki miał uwzględnić skargę S. D. Tak rozumianych, jak to wskazano w pkt. B, zarzutów skargi kasacyjnej nie sposób uznać za usprawiedliwione. Należy przy tym podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wówczas, gdy jej zarzuty są nieusprawiedliwione, ale także i wtedy, gdy pomimo błędnego uzasadnienia, zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). Stan taki zachodzi wówczas, gdy nie ma wątpliwości, że po usunięciu z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oznaczonych wadliwości, sentencja orzeczenia nie uległaby zmianie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, albowiem zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. D. Umknęło uwadze skarżącemu kasacyjnie organowi, a także − jak to wynika z lektury zaskarżonego wyroku – sądowi I instancji, że podstawą materialnoprawną podejmowania przez organy samorządu lekarskiego uchwał w sprawie prawa do wykonywania zawodu lekarza stanowią przepisy ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2011 r., Nr 277, poz. 1634 ze zm., dalej "ustawa o zawodzie lekarza"). Wedle art. 6 ust. 10 cyt. ustawy "Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1-7, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty i wydaje dokument "Prawo wykonywania zawodu lekarza" albo "Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty" albo "Ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza" albo "Ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty"", z kolei jej art. 6a ust. 1 określa, że "Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo odmawia przyznania tego prawa niezwłocznie po złożeniu wszystkich dokumentów określonych ustawą, nie później jednak niż w terminie miesiąca od dnia ich złożenia". Problem charakteru prawnego uchwał samorządu lekarskiego normuje art. 57 ustawy o zawodzie lekarza, stanowiąc w poszczególnych ustępach odpowiednio, że: "1. Od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady Lekarskiej w sprawach, o których mowa w art. 5, 6, 7 ust. 1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5 i art. 14, lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej. Uchwały te podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz okręgowej rady lekarskiej. 1a. Uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej, o których mowa w ust. 1, podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej. 2. Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. 3. Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, o której mowa w ust. 1, służy zainteresowanemu skarga do sądu administracyjnego". Uchwała organu samorządu lekarskiego w przedmiocie prawa do wykonywania zawodu lekarza nie jest decyzją administracyjną, jak to wadliwie odnośnie uchwały Okręgowej Izby lekarskiej w Warszawie z [...] października 2003 r. oraz uchwały NRL z [...] września 2005 r. w uzasadnieniu skarżonego skarga kasacyjną stwierdził sąd wojewódzki. Do uchwały organu samorządu lekarskiego odnośnie do prawa wykonywania zawodu lekarza należy stosować przepisy K.p.a. odnoszące się do decyzji administracyjnych (art. 57 ust. 2 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty). Innymi słowy, podejmując uchwałę w przedmiocie prawa wykonywania zawodu lekarza organ samorządu lekarskiego winien uwzględniać nakazy, jakie zawierają wobec podmiotu wydającego akt zrównany w istocie w skutkach z decyzją administracyjną, przepisy K.p.a. Do tych nakazów należy m. in. obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.), co w nauce procesu administracyjnego określane jest mianem tzw. prawdy materialnej. Nie kwestionuje strona skarżąca kasacyjnie, że wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r., VII SA/Wa 1186/06 uchylono uchwałę NRL z dnia [...] września 2005 r. wydaną w sprawie odmowy uchylenia uchwały Okresowej Izby Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie zawieszenia S. D. prawa do wykonywania zawodu lekarza. Innymi słowy, WSA w Warszawie wyrokującemu w dniu 26 sierpnia 2014 r. i rozpoznającemu skargę S. D. na uchwałę NRL z dnia 21 lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy wpisu na listę członków i odmowy wpisu skarżącego do rejestru Wielkopolskiej Izby Lekarskiej, z urzędu wiadomym było, że skarżący podjął próbę uchylenia niekorzystnej dla siebie źródłowej uchwały z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie zawieszenia mu prawa do wykonywania zawodu lekarza. Niesporne jest, że przywołanym przez sąd a quo prawomocnym wyrokiem z dnia 29 marca 2007 r., VII SA/Wa 1186/06 uwzględniono skargę S. D. na uchwałę NRL z dnia [...] września 2005 r., a brak było w materiale aktowym jakiejkolwiek wzmianki o sposobie zakończenia przez organy samorządu lekarskiego postępowania w sprawie uchylenia źródłowej uchwały z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie zawieszenia S. D. prawa do wykonywania zawodu lekarza. Dodać wypadnie, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 Ppsa). Słusznie zatem sąd wojewódzki przyjął, że NRL dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy − art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Błędnie natomiast sąd wojewódzki nie wskazał, że uchybienie organu miało związek z nakazem dążenia do ustalenia tzw. prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.). Późniejsze, tj. odzwierciedlone w aktach sprawy już po wydaniu kwestionowanego wyroku ustalenia NRL odnośnie wyniku postępowania prowadzonego przez organy samorządu lekarskiego w sprawie uchylenia uchwały Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] października 2003 r., udokumentowane załącznikami do skargi kasacyjnej, nie mogą niweczyć prezentowanej powyżej oceny stanu faktycznego sprawy sądowoadministracyjnej aktualnej na dzień orzekania przez WSA w Warszawie. F. Umknęło uwadze strony skarżącej kasacyjnie, że powoływany w skardze kasacyjnej Regulamin został podjęty przez NRL na mocy upoważnienia ustawowego zawartego w art. 8 ust. 2 ustawy o zawodzie lekarza. Wedle cyt. przepisu organ ten został zobowiązany do określenia szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy. Błędnie jednak skarżąca kasacyjnie NRL sądzi, że dla rozstrzygnięcia wniosku S. D. wystarczające znaczenie ma treść § 20 ust. 5 Regulaminu. Cyt przepis stanowi wyłącznie tylko to, że "Komisja okręgowej rady izby, do której następuje przeniesienie, stwierdza formalną poprawność wniosku i kompletność towarzyszących mu dokumentów, oraz zasięga informacji w przedmiocie karalności w Rejestrze Ukaranych Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej, a także informacji o ewentualnym prowadzeniu postępowania przez okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej, zawiśnięciu sprawy w sądzie lekarskim, zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza albo postępowaniu prowadzonym przez okręgową radę na podstawie art. 11 lub 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty". To nie wskazana właściwa komisja okręgowej rady izby lekarskiej podejmuje uchwałę w przedmiocie prawa wykonywania zawodu lekarza, ale okręgowa izba lekarska, zatem to na tym organie spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Nadto z mocy art. 12 ust. 5 ustawy o zawodzie lekarza wynika, że lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do okręgowej rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady lekarskiej. Tym samym o wyniku takiego postępowania także właściwa okręgowa rada izby lekarskiej winna wiedzieć, albowiem informacja w tym względzie może mieć znaczenie z punktu widzenia tzw. zagadnienia wstępnego, uzasadniającego zawieszenie postępowania w sprawie głównej (por. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.). Te wiedzę organu o takich faktach należało odzwierciedlić w aktach sprawy. Dla rozstrzygnięcia wniosku S. D. skierowanego do Wielkopolskiej Izby Lekarskiej takim zagadnieniem byłby wynik toczącego się postępowania w przedmiocie uchylenia źródłowej uchwały Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] października 2003 r. Ta okoliczność dodatkowo przekonuje, że kierunek zaprezentowany w sentencji zaskarżonego wyroku odpowiadał prawu. G. Z powyższych względów za chybione uznać należy zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 K.p.a. oraz § 20 ust. 5 Regulaminu. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w powiązaniu z art. 80 K.p.a. Ten ostatni przepis określa tylko tyle, że "Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". W skardze kasacyjnej nie wskazano w żadnym jej miejscu na czym miałoby polegać naruszenie cyt. przepisu przez orzekający w sprawie WSA w Warszawie. H. Nie poddaje się natomiast kontroli zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. Niezależnie od tego, że wbrew dyspozycji art. 176 Ppsa nie wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na czym polegać miałby tak skonstruowany zarzut naruszenia przepisów, to jeszcze autorowi skargi kasacyjnej umknęło uwadze, że art. 77 K.p.a. składa się z czterech ustępów. Sąd stoi na stanowisku, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2014 r., I OSK 910/13, LEX nr 1643282). I. Wszystkie te okoliczności prowadziły do wniosku, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiadał prawu, z tego też względu skargę kasacyjną należało – działając na podstawie art. 184 Ppsa – oddalić. O należnym wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego, ustanowionego w ramach prawa pomocy, nie orzekano, albowiem w tym względzie jest właściwy WSA w Warszawie.