VII SAB/Wa 109/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. Ś. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie przebudowy drogi gminnej I. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na rzecz skarżącego J. Ś. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie. W dniu [...] lipca 2015 r. J. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ w przedmiocie rozpatrzenia pisma z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie przebudowy drogi gminnej. Skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VII SAB/Wa 108/15 i wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. została oddalona. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez J. Ś. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie przebudowy drogi gminnej. Skarżący zarzucił ww. organowi naruszenie art. 35 § 1 i art. 36 § 1, a także art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., a to z uwagi na niezałatwienie sprawy i naruszenie zasad prawa administracyjnego. Skarżący wniósł o: wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący (wraz z mieszkańcami wsi S.) złożył, za pośrednictwem Wójta Gminy S., do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. skargę na postępowanie Wójta Gminy S. w przedmiocie usunięcia wady wynikającej z błędnej przebudowy drogi gminnej we wsi S., gmina S. (droga gminna nr [...], nr geodezyjny [...]). Powyższe pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r. wpłynęło do Wójta Gminy S. w dniu [...] września 2014 r. Następnie Wójt Gminy S., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., pismo mieszkańców z dnia[...] sierpnia 2014 r. przekazał zgodnie z właściwością Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S., do którego pismo to wpłynęło w dniu [...] września 2014 r. W związku z powyższym pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. przeprowadzili w dniu [...] października 2014 r. kontrolę w sprawie wykonanych robót dotyczących przebudowy drogi gminnej nr [...] stanowiącej działkę o nr geod. [...] we wsi S., gm. S., których inwestorem jest Gmina S.. Następnie pismem z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. zawiadomił strony, że w dniu [...] listopada 2014 r. zostało wszczęte na wniosek J. Ś. (i innych) z dnia [...] września 2014 r. postępowanie administracyjne w sprawie wykonanych robót dotyczących przebudowy drogi gminnej gruntowej nr [...] stanowiącej działkę nr geod. [...] we wsi S. gm. S., będącej własnością Gminy S.. Dalej, pismem z dnia [...] listopada 2014 r., z dnia[...] grudnia 2014 r. oraz z dnia [...] stycznia 2015 r. mieszkańcy wsi S., w tym skarżący, wnieśli uwagi i wnioski, zgłosili dowody. Uczynili to także pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Kolejnym pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. mieszkańcy wsi S., w tym J. Ś., zażądali wydania niezwłocznie decyzji administracyjnej. Powołano się w tymże piśmie na art. 35, art. 36 i art. 37 k.p.a. oraz wskazano na kilkumiesięczną zwłokę organu w sprawie. W dniu [...] maja 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wydał decyzję o nr [...], znak: [...], którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej drogi gruntowej gminnej nr [...] działka nr geod. [...] i [...] położonej we wsi S., gm. S., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie nawiezienia pospółki (piaskowo-żwirowej) na drogę wewnętrzną dojazdową zlokalizowaną na działkach nr geod. [...],[...] położonych we wsi S., gm. S., będących własnością Gminy S.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...] i [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sprawa jest prowadzona pod sygn. akt VII SA/Wa 2099/15). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że podczas kontroli w dniu [...] października 2014 r. ustalił, że we wsi S.jest droga gruntowa. Z jednej strony drogi znajdują się pola uprawne, natomiast po drugiej stronie działki zabudowane. Droga gruntowa w stosunku do działek rolnych jest wyniesiona średnio około 30 cm. Obecny podczas kontroli Wójt Gminy S. oświadczył, że na tej drodze nie była wykonana żadna przebudowa drogi. Natomiast wszystkie prace jakie zostały wykonane dotyczyły bieżącego utrzymania drogi. Prace te polegały na nawiezieniu pospółki i wyrównaniu nawierzchni drogi równiarką. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. podał, że decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, zatem nie jest bezczynny w rozpoznaniu sprawy. Organ wskazał także, że długi okres rozpatrywania sprawy był spowodowany składaniem nowych żądań przez mieszkańców wsi S.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII tut. Sądu z dnia [...] listopada 2015 r. sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, a termin posiedzenia niejawnego wyznaczono dzień 14 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w części okazała się zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Orzekając w tej kategorii spraw, sąd administracyjny kieruje się stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w chwili rozpoznawania skargi. Dostrzegając powyższe zauważyć trzeba, że rozpoznawana skarga należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem dotyczy sprawy objętej kognicją tego sądu na mocy art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Nadto, wskazać trzeba, że skarga ta jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, skarżący stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. wyczerpał tryb zaskarżenia przysługujący w takich przypadkach w postępowaniu administracyjnym. Na wezwanie Sądu, skarżący złożył bowiem do akt sprawy (w kopii) pismo z dnia [...] czerwca 2015 r. stanowiące zażalenie przewidziane w art. 37 k.p.a., skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego a dotyczące Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie przedstawionej przez mieszkańców wsi S., w tym skarżącego, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Przechodząc do meritum sprawy zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie § 2 powyższego przepisu, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Kierując się treścią tego przepisu i rozpoznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie, dotyczącej wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie przebudowy drogi gminnej we wsi S., gmina S. (droga gminna nr [...], nr geodezyjny [...]), Sąd miał na względzie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. W tym kontekście Sąd zwraca uwagę na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe na tle art. 149 p.p.s.a. W szczególności Sąd wskazuje na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie dalsze czynności w sprawie. W tym samym wyroku NSA stwierdził także, że o ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny. Konkludując, orzekając w niniejszej sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd - kierując się przywołanym stanowiskiem NSA- uznał, iż sam fakt wydania decyzji przez organ nie zwalnia z oceny w postępowaniu sądowym, czy w sprawie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania, i (ewentualnie) z wydania orzeczenia w oparciu o art. 149 p.p.s.a., z pominięciem (wobec wskazanych okoliczności) zobowiązywania organu do wydania konkretnego aktu administracyjnego. Przechodząc do oceny, czy w sprawie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd zauważa, iż przepisy prawa nie definiują wprost na czym polega "przewlekłości postępowania". Niewątpliwie pojęcie to, wprowadzone do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18 ze zm.), i obowiązujące od dnia 11 kwietnia 2011 r. (od kiedy to, weszła w życie wskazana nowelizacja, wprowadzająca instytucję przewlekłego postępowania – v. art. 37 § 1 k.p.a. oraz skargę do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania – v. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu". Wskazał na to NSA m. in. w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 oraz w przywoływanym już wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12. W tym ostatnim Sąd kasacyjny podał, że "Dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tak wyodrębniona skarga na przewlekłość postępowania dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia). Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11. Warszawa 2011, str. 238)." Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, lecz przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego. Przed przywołaniem okoliczności, które wskazują na powyższe dostrzec należy, iż zgodnie z art. 12 § 1 i 2 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Rozpoznawana skarga dotyczy postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z wniosku skarżącego i mieszkańców wsi S. z dnia [...] września 2014 r. (data wpływu do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.). Wniosek ten zawierał żądanie usunięcia wady wynikającej z błędnej przebudowy drogi gminnej we wsi S., gmina S. (droga gm. nr [...], nr geodezyjny [...]), będącej własnością Gminy S.. Dotyczył więc sprawy, która (jako odnosząca się do przebudowy drogi) wymagała zweryfikowania, bo mogła pozostawać w kompetencji organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego i uzasadniać ingerencję tego organu. Wobec tego wskazane żądanie mogło skutkować wszczęciem postępowania i wydaniem aktu administracyjnego. Organ powiatowy, na skutek tego wniosku, w dniu [...] października 2014 r. przeprowadził kontrolę w sprawie wykonanych robót dotyczących przebudowy drogi gminnej. Następnie, zawiadomił strony, że w dniu [...] listopada 2014 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. W konsekwencji, w dniu [...] maja 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie administracyjne wszczęte w analizowanej sprawie. Mając na uwadze przebieg tego postępowania Sąd uznał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. był uprawniony, przed formalnym wszczęciem postępowania, do podjęcia czynności kontrolnych, w trybie art. 81 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Postępowanie kontrolne we wskazanym trybie, prowadzone przez organ nadzoru budowlanego, nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego. Jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa, organ nadzoru budowlanego, który prowadził czynności kontrolne, zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne, prowadzące do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego. Dopiero wówczas dokumentacja z postępowania kontrolnego winna współtworzyć materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym i być podstawą rozstrzygnięcia. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1500/09 zauważając, iż "(...) o podjęcie czynności kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego może wystąpić każdy, kto dostrzega potrzebę zbadania stanu faktycznego pod kątem obowiązujących norm budowlanych. Wszak w zakresie działań kontrolnych organu nadzoru budowlanego leży ocena legalności wykonywanych robót budowlanych. Jednak z faktu tego, że organ nadzoru budowlanego podejmuje czynności kontrolne, nie można wywodzić, że ich podjęcie winno być oceniane jako prowadzenie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, które każdorazowo zmierza do wydania kwalifikowanego aktu administracyjnego. Gdyby tak miało być, to w istocie jakakolwiek interwencja osoby, bądź osób upatrujących niezgodności z prawem prowadzonych lub wykonanych już robót budowlanych, po podjęciu przez organ nadzoru budowlanego odpowiednich czynności kontrolnych, musiałaby się kończyć podjęciem stosownej decyzji administracyjnej." W konsekwencji Sąd orzekając w niniejszej sprawie przyjął, iż organ powiatowy nie był obowiązany z wniosku skarżącego (i innych osób) z dnia [...] sierpnia 2014 r., do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego. Wszczęcie postępowania w sprawie przedstawionej w tymże piśmie mógł poprzedzić czynnościami kontrolnymi i od ich wyniku uzależnić dalsze działanie. Taka też sytuacja miała miejsce. Wobec czego badając, czy w sprawie wystąpiła przewlekłość, Sąd wziął pod uwagę okres od dnia wydania zawiadomienia przez organ powiatowy o wszczęciu postępowania do dnia wydania decyzji rozstrzygającej sprawę przez ten organ, pomimo tego, że postępowanie kontrolne zostało przeprowadzone znacznie wcześniej, a sam wniosek wpłynął do organu powiatowego w dniu [...] września 2014 r. Mając na uwadze wskazany przedział czasowy Sąd uznał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Organ ten poza zawiadomieniem stron o wszczęciu postępowania (pismem z dnia [...] listopada 2014 r.) i wydaniem decyzji kończącej postępowanie, nie podjął żadnych czynności. Nie zareagował na żadne z pism stron postępowania zawierających uwagi i wnioski dowodowe, nie informował także o przyczynie zwłoki w załatwieniu sprawy, stosownie do treści art. 36 k.p.a. Decyzję kończącą postępowanie wydał zaś po upływie ponad 6 miesięcy od dnia wydania zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Tymczasem sprawa nie należała do szczególnie skomplikowanych, a to oznacza, iż przekroczenie terminu jednego miesiąca na jej załatwienie, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., nie było niczym uzasadnione. Sprawa bezspornie mogła być zakończona w terminie krótszym, a to tylko świadczy o zasadności rozpoznawanej skargi (wobec opieszałego działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.). Powyższe zachowanie organu powiatowego wskazuje w konsekwencji na niesprawne jego działanie. Nie sposób przy tym nie dostrzec, iż organ powiatowy dopiero po otrzymaniu pisma stron postępowania zawierającego żądanie wydania decyzji, podjął czynności procesowe i po ponad 5 miesiącach zwłoki (przy założeniu, iż sprawa mogła być załatwiona w terminie jednego miesiąca) wydał akt administracyjny. Taki sposób działania organu nie charakteryzuje się sprawnością i efektywnością, i bezspornie jest sprzeczny z zasadą szybkości postępowania, o której mowa w art. 12 k.p.a. Z tych też przyczyn Sąd podzielił skargę i stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd uznał jednocześnie, że okoliczności sprawy uzasadniają stwierdzenie, iż przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego. Sąd miał w tym zakresie na względzie, że przewlekłość postępowania -wobec wydania decyzji w dniu [...] maja 2015 r.- ustała, a zwłoka organu w niezałatwieniu sprawy choć niczym nie uzasadniona, to jednak nie była znaczna. Z tego też powodu Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., i w tym zakresie oddalił skargę. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a oraz § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I, II sentencji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 ww. ustawy, natomiast o oddaleniu skargi w części – na podstawie art. 151 tej ustawy.