I SA/Sz 1063/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 16 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. P K złożył w dniu 22 stycznia 2015 r. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyliczenia wartości obrotu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej "p.t.u.". Wnioskodawca podał, że na podstawie art. 113 ust. 1 p.t.u. jest podatnikiem podmiotowo zwolnionym od podatku. Wskazał, że dokonuje sprzedaży zakupionych w Polsce towarów (przede wszystkim produkty rolne i artykuły spożywcze) głównie na terenie Niemiec - jako sprzedaż obwoźna, głównie na wyznaczonych straganach na targowiskach w miastach niemieckich. Wnioskodawca podał, że codziennie lub prawie codziennie rano, w sezonie lub poza, wyjeżdża z towarem do przygranicznych miejscowości niemieckich i tam je sprzedaje i codziennie lub prawie codziennie wieczorem wraca do Polski po nowy, świeży towar. Wnioskodawca wskazał, że jest w Niemczech zgłoszonym i zarejestrowanym polskim przedsiębiorcą dokonującym sprzedaży na terenie Niemiec. Jest także zgłoszonym we właściwym niemieckim urzędzie skarbowym (Finanzamt Oranienburg) podatnikiem niemieckiego podatku obrotowego (Umsatzsteuer), posiada swój numer podatkowy (Steuemummer) i corocznie rozlicza się z tego podatku od sprzedaży dokonanej na terytorium Niemiec, składając w niemieckim urzędzie skarbowym właściwe deklaracje podatkowe (Umsatzsteuererklarung). Z racji tego, że wnioskodawca jest w Polsce podatnikiem zwolnionym podmiotowo nie wykazuje przy przewożeniu towarów z terytorium Polski na terytorium Niemiec wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów - art. 13 ust. 6 ustawy a contrario, gdyż takowa nie występuje. Wartość sprzedaży dokonywanej na terenie Polski nie przekracza kwoty [...] zł rocznie. Wartość sprzedaży liczona jednak łącznie - to jest w sumie na terytorium Polski i na terytorium Niemiec przekracza tę kwotę. Wnioskodawca zadał pytanie: Czy wartość sprzedaży prowadzonej na terenie Niemiec wlicza się do limitu kwoty 150.000 zł uprawniającej jego do zwolnienia podmiotowego? Zdaniem wnioskodawcy, wartość sprzedaży prowadzonej na terenie Niemiec nie wlicza się do limitu kwoty 150.000 zł i jego przekroczenie (łączne - "ze sprzedażą polską" lub samodzielne -tylko jako sprzedaż "niemiecka") nie powoduje utraty w Polsce zwolnienia podmiotowego. Wnioskodawca uzasadnił swoje stanowisko. W dniu 16 kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając z upoważnienia Ministra Finansów wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust.1, art. 113 ust. 1 i ust. 13, art. 2 pkt 22, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 97 ust. 1 p.t.u. Organ interpretacyjny podał, że analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz powołanych przepisów p.t.u. prowadzi do stwierdzenia, że słusznie wnioskodawca wskazał w swoim stanowisku, że wartość sprzedaży dokonanej na terytorium Niemiec nie wlicza się do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 p.t.u. Jednakże -wbrew stanowisku zawartemu we wniosku - do wartości tej należy wliczyć wartość towarów przemieszczanych z terytorium Polski na teren Niemiec przeznaczonych do dalszej odsprzedaży a stanowiących dostawę krajową z uwagi na fakt, że wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski. Zatem w sytuacji gdy wartość ww. dostaw oraz sprzedaży, której dokonuje wnioskodawca na terytorium Polski, przekroczy kwotę 150.000 zł wnioskodawca traci status podatnika podmiotowo zwolnionego. Podatnik wezwał organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa, lecz organ nie znalazł powodów do zmiany wydanej interpretacji. Podatnik złożył skargę na ww. interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 113 § 1 p.t.u przez niepełne przeanalizowanie stanu faktycznego i prawnego opisanego w ww. wniosku; niepełną i niewłaściwą ocenę stanowiska skarżącego; niewyjaśnienie podstawy prawnej interpretacji. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji. Skarżący wskazał, że gdyby przyjąć pogląd organu to: według jakich kwot i w którym momencie należałoby wartość przemieszczanych towarów wliczyć do sprzedaży?; czy według cen zakupu w Polsce czy według cen sprzedaży w Niemczech?; jeżeli według cen zakupu- to co te ceny maja wspólnego z wartością sprzedaży, a w szczególności z ceną sprzedaży w Niemczech?; a jeżeli według cen sprzedaży w Niemczech – to według jakiego kursu euro? Związanego z momentem przemieszczenia czy związanego z momentem późniejszej sprzedaży, niekoniecznie dokonanej w tym samym dniu?; a jeżeli część przemieszczonych towarów musi ulec zniszczeniu na terenie Niemiec (owoce i warzywa po kilku dniach nie nadają się już do sprzedaży), to co miałoby stanowić "wartość" wliczana do limitu 150.000 zł?; a jeżeli część przemieszczonego towaru wróciłaby do Polski i w Polsce uległaby zniszczeniu lub sprzedaży to "wartość sprzedaży" związanej z przemieszczeniem towaru jakoby wliczanej do limitu ulegałaby zmianie czy nie?. Ponadto zdaniem skarżącego, skąd miałby on wiedzieć, że przekroczył "łączną" wartość towarów sprzedawanych na terytorium Polski i przemieszczonych z terytorium Polski na teren Niemiec przeznaczonych do dalszej odsprzedaży, skoro nie ma obowiązku ewidencjonowania tych przemieszczeń. W odpowiedzi na skargę, organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Organ podał, że ocenił stanowisko podatnika zawarte we wniosku o wydanie interpretacji w związku z zadanym pytaniem, które nie odnosiło się do kwestii wymienionych w skardze, zawartych w ww. pytaniach. Ponadto organ wskazał, że skarżący jako przedsiębiorca winien posiadać informację o wartości dokonywanych dostaw, wartości towarów, które przemieszcza na terytorium Niemiec do dalszej odsprzedaży, a w związku z tym jest w stanie stwierdzić kiedy ewentualnie nastąpiło przekroczenie limitu obrotów uprawniającego do zwolnienia od podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Spór w sprawie dotyczył czy skarżący w opisanym stanie faktycznym powinien do limitu kwoty 150.000 zł uprawniającej jego do zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług oprócz wartości sprzedaży w Polsce zaliczyć wartość sprzedaży prowadzonej na terenie Niemiec. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotową dostawa towarów. Z treści art. 7 ust. 1 p.t.u. wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się m.in. przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Na podstawie art. 113 ust. 1 p.t.u., zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Jak stanowi ust. 2 ww. artykułu, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: 1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju; 2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: a) transakcji związanych z nieruchomościami, b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38 41, c) usług ubezpieczeniowych - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych; 3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Stosownie do art. 113 ust. 13 p.t.u., zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników: 1) dokonujących dostaw: a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy, b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem: - energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0), - wyrobów tytoniowych, - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji, c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b, d) terenów budowlanych, e) nowych środków transportu; 2) świadczących usługi: a) prawnicze, b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego, c) jubilerskie; 3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju. Zgodnie z art. 2 pkt 22 p.t.u., pod pojęciem sprzedaży, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Wskazany przepis zawiera zamknięty katalog czynności, które ustawa uznaje za sprzedaż. Przy ustalaniu prawa do zwolnienia, o którym mowa w art. 113 p.t.u., należy brać pod uwagę wyłącznie wartość sprzedaży towarów i usług podlegającej opodatkowaniu na terytorium kraju. W konsekwencji, przy ustaleniu limitu wartości sprzedaży, po przekroczeniu której podatnik traci ww. zwolnienie, nie uwzględnia się m.in. dostawy towaru, dla której miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju. W myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie, ze stanu faktycznego wynikało, że skarżący nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT i nie dokonuje on sprzedaży towarów podatnikom VAT czy to polskim czy niemieckim. Podatnik dokonuje więc na podstawie ww. przepisów dostawy towarów na terytorium kraju niezależnie czy sprzedaż posiadanych przez niego towarów odbywa się w Polsce czy też w Niemczech. Tym samym na podstawie art. 113 ust. 1 p.t.u. zwalnia się od podatku sprzedaż dokonaną przez skarżącego na terenie Polski i Niemiec, u którego wartość tej sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Zatem w sytuacji gdy wartość ww. sprzedaży, której dokonuje skarżący przekroczy kwotę 150.000 zł straci on status podatnika podmiotowo zwolnionego. Skarżący jako podatnik zwolniony od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 p.t.u. nie dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu art. w art. 5 ust. 1 pkt 5 p.t.u., gdyż stosownie do art. 13 ust. 1 p.t.u. - rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Na podstawie ust. 3 ww. artykułu, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika. Jak stanowi ust. 6 tegoż artykułu, wewnątrzwspólnotową dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Zgodnie z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "o.p.", interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 o.p.). Interpretacja indywidualna stanowią odpowiedź na wniosek zainteresowanego złożony w sprawie wydania interpretacji, czyli w istocie odpowiedź na zadane pytanie. Zdaniem Sądu, organ udzielił odpowiedzi na zadane w ww. wniosku pytanie, ocenił stanowisko skarżącego i przedstawił własną argumentację, wskazując odpowiednie przepisy prawne. Okoliczność wskazana w skardze, że organ nie udzielił odpowiedzi na stawiane w skardze pytania nie miała znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż kwestie te nie były objęte ww. wnioskiem, a tym samym nie były przedmiotem sprawy. Stosownie do art. 113 ust. 1 i ust. 9 p.t.u., podatnicy obowiązani są prowadzić ewidencję sprzedaży za dany dzień, nie później niż przed dokonaniem sprzedaży w dniu następnym. Powyższe oznacza, że jeżeli ww. ewidencja prowadzona jest rzetelnie, podatnik jest w stanie stwierdzić kiedy nastąpiło przekroczenie limitu obrotów uprawniającego do zwolnienia od podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.