I FSK 1369/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA. Krzysztof Wujek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Czuduk, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 568/15 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 22 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2009 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr. 1 - wyrok Wyrokiem z 14 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 568/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. (dalej zamiennie jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 22 grudnia 2014 r., nr [...] (dalej również jako "Organ"), o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki z o.o. G. wraz ze Spółką za zaległości w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2009 r. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, wdając decyzję odwoławczą Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie przyjął, że zaległości Spółki G. w podatku od towarów i usług wynikają z decyzji określającej jej zobowiązania w tym podatku wydanej 21 marca 2012 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Zaległości te powstały w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków prezesa zarządu Spółki, co miało miejsce od 6 grudnia 2007 r. do 14 kwietnia 2010 r. Przed wydaniem decyzji podjęto próby ustalenia majątku Spółki, ale nie przyniosło to żadnych rezultatów. Spółka nie prowadziła już działalności pod adresem wskazanym w dokumentach rejestracyjnych, nie ustalono będących jej własnością nieruchomości, ruchomości ani pieniędzy na rachunkach bankowych. Postępowanie egzekucyjne wobec Spółki dotyczące jej zaległości w VAT zostało umorzone postanowieniem Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego z 19 marca 2013 r. Wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony, a stan niewypłacalności Spółki trwał od lipca 2009 r., kiedy to Spółka nie regulowała zobowiązań w VAT począwszy od II kwartału 2009 r., co oznacza, że obowiązek złożenia wniosku o upadłość nastąpił w sierpniu 2009 r. Jednocześnie Spółka zaprzestała w sposób trwały regulowania zobowiązań także wobec innych wierzycieli. Ustalono też, że Spółka nie posiadała majątku na pokrycie wymagalnych zobowiązań, co również wymagało od niej postawienia w stan upadłości. W sumie Oran uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 116 § 1 oraz § 1 pkt 1lit. a) i b), jak również z § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., w skrócie "O.p.") w związku z art. 21, art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003 r., Nr 60, poz. 535 ze zm., dalej w skrócie jako "u.p.n.") do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe. Oddalając skargę na tę decyzję Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia Organu oraz ich kwalifikację prawną. Odpowiadając na zarzuty zgłoszone w skardze Sąd stwierdził, że te spośród nich, które odnoszą się do wydania i doręczenie decyzji określającej zobowiązania Spółki w VAT nie mogą już być przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Określenie zobowiązań Spółki nastąpiło w odrębnym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną i nie może być już kwestionowane. Podobnie nie istnieje możliwość uwzględnienia tych zarzutów skargi, które dotyczą braku podstawy prawnej zarządzeń o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych, gdyż i te kwestie podlegały rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązań. Natomiast argument o tym, że od 2010 r. Skarżący nie był już związany ze Spółką nie ma znaczenia, ponieważ dotyczy zdarzeń, które miały miejsce po powstaniu zaległości podatkowych i nie może skutkować wyłączeniem odpowiedzialności członka zarządu, również byłego, bowiem art. 116 § 4 O.p. przewiduje wprost możliwość przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki kapitałowej także na jej byłego członka zarządu. Generalnie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Spełnione zostały przesłanki pozytywne do jej wydania, a Skarżący nie wykazał tych przesłanek, które mogłyby uwolnić go od odpowiedzialności: nie wskazał majątku Spółki, z którego egzekucja mogłaby zaspokoić wierzyciela, nie wykazał, że we właściwym czasie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęto postępowanie układowe, albo że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jego winy. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie jako "P.p.s.a."). W skardze kasacyjnej od tego wyroku Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez oddalenie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organy art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 199 O.p. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2012 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez niepodjęcie wszelkich działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i odmowę przesłuchania Skarżącego; 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 120, art. 122, art. 124 w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b), w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 21 § 3 O.p. oraz w związku z art. 11 ust. 1 i art. 21 ust. 1 u.p.n., jak również w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zdaniem Skarżącego organy podatkowe nie wyjaśniły żadnych okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Decyzja określająca zobowiązania Spółki w VAT została wydana przez Dyrektora UKS w B. na podstawie nieznanych Skarżącemu przepisów. Nie wyjaśniono mu dlaczego orzekał organ z B. ani w jaki sposób powstały zaległości podatkowe Spółki. Nie wskazano podstawy prawnej zarządzeń zabezpieczających wykonanie zobowiązań, nie wskazano podstawy prawnej przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w egzekucyjne. Nie wynika z decyzji, jakim aktem i na jakiej podstawie zawiadomiono Spółkę o postępowaniu egzekucyjnym, co rzutuje na przesłankę bezskuteczności egzekucji. Pominięto dowód z przesłuchania strony. Zarzuty te zostały podniesione w skardze do WSA, ale nie spotkały się z odpowiedzią Sądu. Sąd nie przywiązał należytej wagi do kwestii wymagalności zobowiązań podatkowych wynikającej z art. 21 § 3 O.p. Nie wskazał czy zobowiązania były wymagalne w 2009 r., czy w 2012 r., czyli w chwili doręczenia Spółce decyzji deklaratoryjnej. Zdaniem Skarżącego wymagalność zobowiązań, które są przedmiotem zaskarżonej decyzji powstała z datą wydania decyzji deklaratoryjnej zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., a nie z datą złożenia deklaracji podatkowych. W takiej sytuacji w roku 2009 Spółka nie miała długu podatkowego powodującego konieczność złożenia wniosku o upadłość. Stan upadłości Spółki nastąpił w roku 2012, a nie w roku 2009. Sąd nie zwrócił uwagi na to, że w postępowaniu podatkowym nie przesłuchano Skarżącego, czym uniemożliwiono mu wykazanie, że zaległości podatkowe powstały z powodu okoliczności, na które nie miał wpływu. Spółka nie wniosła odwołania od decyzji Dyrektora UKS w B., ponieważ doręczenie jej decyzji wymiarowej nastąpiło w trybie zastępczym. Z jej treści wynika zaś, że u podstaw jej wydania legły ustalenia, w myśl których oszustw podatkowych dopuścili się kontrahenci Spółki, a to wymaga ustalenia, czy sama Spółka miała lub przy dołożeniu należytej staranności mogła mieć o nich wiedzę. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie na swa rzecz kosztów postępowania. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona. Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, a tylko w jej granicach NSA rozpoznał sprawę, ponieważ nie dopatrzył się przesłanek nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji (art. 183 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Zarzut pierwszy skargi kasacyjnej dotyczy oddalenia przez Sąd skargi w sytuacji, gdy organy podatkowe nie podjęły wszelkich działań koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszyły przepisy art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 199 O.p. Jest to zarzut bezpodstawny. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wyjaśnieniu w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej doń decyzji podlegały te okoliczności, które mieszczą się w zakresie przedmiotu sprawy, czyli przesłanki solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu Spółki G. wraz ze Spółką za jej zaległości podatkowe. Przesłanki te wynikają z art. 116 O.p. Poza zakresem postępowania pozostawała kwestia określenia zobowiązań podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2009 r., ponieważ nastąpiło to odrębną i ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z 21 marca 2012 r., co było koniecznością z uwagi na treść art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p., który stanowi, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wszelkie argumenty Skarżącego związane z wydaniem tej decyzji i jej przesłankami nie podlegały rozstrzygnięciu w niniejszym postępowaniu i nie mogły doprowadzić do uchylenia decyzji przez Sąd pierwszej instancji. Tak więc kwestie dlaczego o zobowiązaniach Spółki mającej siedzibę w W. orzekał organ podatkowy z siedzibą w B., czy zaległości Spółki powstały wskutek oszustw podatkowych jej kontrahentów, czy skarżący miał wpływ na ich powstanie - nie mają znaczenia przy ocenie decyzji wydanej na podstawie art. 116 § 1 O.p. Pierwsza z tak zwanych "pozytywnych" przesłanek odpowiedzialności członków zarządu spółki kapitałowej z art. 116 § 2 O.p. polega na tym, że dotyczy ona zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Kwestia ta została jednoznacznie ustalona w decyzji Organu, gdyż dotyczy ona zaległości Spółki G. za zobowiązania w VAT za II, III i IV kwartał 2009 r., podczas gdy Skarżący stanowił jednoosobowy zarząd tej Spółki od 6 grudnia 2007 r. do 14 kwietnia 2010 r. Więcej ustaleń w tym zakresie czynić nie było potrzeby. Druga przesłanka polega na tym, że egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. I ten warunek został spełniony. Postępowanie egzekucyjne było prowadzone wobec Spółki i zostało umorzone postanowieniem Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w W. z 19 marca 2013 r., ponieważ nie ustalono żadnego majątku Spółki, z którego można by prowadzić egzekucję, a więc okazała się ona bezskuteczna w całości. Również w tym zakresie przyjęto ustalenia konieczne dla rozstrzygnięcia tej sprawy, a wszelkie zarzuty i pytania kierowane przez Skarżącego pod adresem postępowania zabezpieczającego, a następnie egzekucyjnego nie podlegały rozpatrzeniu w tym postępowaniu. Pomimo spełnienia się tych przesłanek członek zarządu spółki kapitałowej mógłby uwolnić się od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe, tu przechodzimy do tak zwanych przesłanek "egzoneracyjnych", gdyby wskazał mienie spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Nic takiego nie miało miejsca. Warunku tego Skarżący nie spełnił, a ciężar dowodzenia spoczywał tu na nim, co wynika wprost z treści art. 116 § 1 pkt 2 O.p. - członek zarządu nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Również w zakresie drugiej przesłanki egzoneracyjnej Organ przyjął ustalenia niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Chodzi o przesłankę, która polega na tym, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu. Na dwie kwestie Skarżący zwrócił uwagę w tym zakresie. Po pierwsze podniósł, że od 2010 r. nie był już związany ze Spółką. Trafnie odpowiedział Sąd, że pozostaje to bez znaczenia dla sprawy, ponieważ decydującym momentem jest ten, w którym powstała konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a to ustalono na sierpień 2009 r. Po drugie zakwestionował ustalenie jakoby Spółka popadła w stan niewypłacalności, o jakim mowa w art. 11 ust. 1 u.p.n. w lipcu 2009 r. z tego względu, że zobowiązania w VAT, których dotyczy zaskarżona decyzje, powstały w 2012 r., czyli w dacie doręczenia decyzji określającej ich wysokość, a zatem w roku 2009 nie były jeszcze wymagalne. Jest to błędna argumentacja. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje w terminie wskazanym w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. czyli z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, a nie z dniem doręczenia decyzji ustalającej wysokość takiego zobowiązania, czego dotyczy art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Obowiązujący w 2009 r. art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stanowił, że Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi ... .Obowiązek podatkowy to wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4 O.p.). Obowiązek ten przeistacza się w zobowiązanie podatkowe, o jakim mowa art. 5 O.p. - Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Na gruncie podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 103 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, tak w myśl ówczesnego stanu prawnego, jak i obecnego, zobowiązanie podatkowe powstaje z upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej i, co do zasady, jest to jednocześnie termin płatności tego podatku. Twierdzenie Skarżącego, że zobowiązania Spółki w VAT powstały w dacie doręczenia jej decyzji określających ich wysokość jest błędne. Zarzut o nieprzesłuchaniu Skarżącego jako strony postępowania również nie może skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Prawdą jest, że ciężar wykazania faktów istotnych dla wyniku sprawy – wskazania majątku Spółki, z którego egzekucja byłaby skuteczna oraz braku winy w niezłożeniu wniosku o upadłość – spoczywał na skarżącym, ale nie oznacza to, że obowiązek ten mógł być spełniony tylko poprzez złożenie zeznań. Skarżący powinien był powołać stosowne okoliczności i fakty w toku postępowania tak, by Organ mógł je zweryfikować i zdecydować czy jest konieczne jego przesłuchanie. Ponieważ Skarżący nie zrobił tego, nie może zarzucać Organowi niewyczerpania materiału dowodowego i naruszenia tym samym art. 187 § 1, art. 188 i art. 199 O.p. Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego. Pomijając fakt, że w gronie przepisów prawa materialnego Skarżący umieścił szereg norm procesowych (art. 120, art. 122, art. 124, art. 108 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 O.p.), to i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki zwalniające członka zarządu spółki z o.o. od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe wymienione w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) to – zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego (lit. a) lub wykazanie, że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez winy członka zarządu (lit. b). Zarzut jakoby Organ naruszył art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p. jest bezprzedmiotowy, ponieważ wniosek o ogłoszenie upadłości w ogóle nie został zgłoszony. W grę wchodzi jedynie przesłanka z lit. b), ale w tym przypadku Skarżący powołał się na okoliczność, że od 2010 r. nie miał związków ze Spółką oraz na to, że stan upadłości nastąpił w 2012 r. w dacie doręczenia Spółce decyzji określającej wysokość jej zobowiązań w VAT, co zostało tu już omówione jako zarzuty, które nie mogą być uwzględnione. Podobnie rzecz ma się z zarzutem naruszenia art. 21 § 3 O.p. Wymieniona w tym przepisie decyzja określająca wysokość zobowiązania nie jest decyzją z art. 21 § 1 pkt 2 tej ustawy. W tym drugim przypadku mowa jest o decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, czyli decyzji konstytutywnej, która przekształca obowiązek podatkowy w zobowiązanie podatkowe. Decyzja określająca zobowiązanie w VAT ma charakter deklaratoryjny, stwierdza, że zobowiązanie powstało w momencie wskazanym w przepisach ustawy podatkowej i nie zostało wykonane. Wśród przepisów, które miał naruszyć Organ, a czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, wymieniony został art. 210 § 1 pkt 6 O.p., czyli przepis dotyczący elementów uzasadnienia decyzji podatkowej, jej uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zarzut ten nie został rozwinięty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, trudno zatem poddać go ocenie. Obowiązek uzasadnienia zarzutów kasacyjnych spoczywa na wnoszącym skargę kasacyjną, co wynika z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 183 § 1 tej ustawy. Z art. 183 § 1 wynika jednocześnie związanie NSA granicami skargi kasacyjnej, przez co rozumie się zarzuty kasacyjne i ich uzasadnienie. Brak uzasadnienia zarzutu skutkuje niemożnością jego oceny i uwzględnienia. Jedyne, co można w przypadku tak postawionego zarzutu stwierdzić, to to, że decyzja organu zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a jeśli strona nie zgadza się merytorycznie z tymi treściami, to nie jest to podstawa do stawiania zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 6 O.p., a innych zarzutów, co też Skarżący zrobił. NSA nie podzielił zarzutu naruszenia przez Organ, przy akceptacji Sądu pierwszej instancji, zasad ogólnych postępowania podatkowego wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej: art. 120 (zasada praworządności), art. 122 (zasada prawdy obiektywnej) i art. 124 (zasada przekonywania). Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił postępowanie podatkowe jako przeprowadzone zgodnie z tymi zasadami. Dla zarzutu naruszenia zasady praworządności brak oparcia w postaci trafnego zarzutu naruszenia prawa materialnego lub przepisu postępowania, a jeśli organ nie naruszył przepisów prawa, to trudno mówić o działaniu niepraworządnym. Zasada prawdy obiektywnej została tu już omówiona, kiedy NSA podkreślił, że wszystkie ustalenia niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przyjęte, a pod pojęciem "wszystkie" należy rozumieć te, które dotyczą przedmiotu sprawy, czyli odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, której był prezesem. Zasada przekonywania zawsze pozostanie mocno subiektywna z punktu widzenia jej adresata, ale z puntu widzenia kontroli sądowo-administracyjnej stwierdzić należy, że decyzja Organu dostatecznie jasno wyjaśnia zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., to są to przepisy określające kryteria pod jakimi sprawowana jest sądowa kontrola decyzji administracyjnych – czyli zgodność z prawem. Naruszenie tych przepisów ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, albo wykonuje ją przy zastosowaniu innych kryteriów niż zgodność z prawem (porównaj wyroki NSA z 18 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1294/16 oraz z 9 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1218/16, dostępne w Bazie Orzeczeń na www.nsa.gov.pl). Nic takiego nie miało miejsca w tej sprawie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo skontrolował zaskarżoną doń decyzję pod kątem jej zgodności z prawem. Mając to wszystko na uwadze NSA oddalił skargę kasacyjną zgodnie z art. 184 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. przy zastosowaniu § 14 ust.1 pkt 2 lit. c) w zw. z jego ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 22 października 2105 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).