I OZ 1787/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 736/15 odrzucające skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 16 marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 736/15 odrzucił skargę W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 16 marca 2015 r. Nr SKO.4041.RU/133/15 w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Sąd powołał przepisy dotyczące doręczania przesyłek w postępowaniu administracyjnym i stwierdził, że w niniejszej sprawie doręczenie decyzji w trybie zastępczym na podstawie art. 44 § 1-4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej k.p.a., było prawidłowe. Adnotacje na kopercie wskazują, że skutek zastępczego doręczenia skarżącemu decyzji miał miejsce w dniu 2 kwietnia 2015 r. Skoro po raz pierwszy przesyłka była awizowana w dniu 19 marca 2015 r., to należy uznać, że decyzja została doręczona skarżącemu zastępczo w dniu 2 kwietnia 2015 r. Wobec tego, termin na wniesienie skargi do sądu zakończył swój bieg w dniu 4 maja 2015 r., to jest w poniedziałek, bowiem trzydziesty dzień terminu na złożenie skargi do sądu wypadał dnia 2 maja 2015 r. w sobotę. Skarżący został w decyzji prawidłowo pouczony o terminie i trybie wniesienia skargi. Sąd wskazał, że skarga w niniejszej sprawie została nadana na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w placówce pocztowej w dniu 9 maja 2015 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie. W dniu 18 maja 2015 r. skargę przekazano do organu, co było równoznaczne z wniesieniem skargi w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Powyższe oznacza, że skarga została złożona z czternastodniowym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ponadto Sąd wskazał, że prawnie obojętną jest okoliczność, że w aktach sądowych znajduje się drugi tożsamy egzemplarz przedmiotowej skargi z dnia 5 maja 2015 r., nadanej przez skarżącego na adres organu w dniu 3 lipca 2015 r. (o czym świadczy data stempla pocztowego), a więc później, aniżeli skarga przekazana organowi przez Sąd w dniu 18 maja 2015 r. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, podnosząc, że termin na złożenie skargi nie został przekroczony. W ocenie skarżącego doręczenie decyzji nastąpiło nie w dniu 2 kwietnia 2015 r., lecz w dniu 9 kwietnia 2015 r., a błędne ustalenie przez Sąd daty doręczenia decyzji było najprawdopodobniej spowodowane "niewyraźnym odręcznym zapisem daty". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że skarga W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 16 marca 2015 r. Nr SKO.4041.RU/133/15 została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., co było powodem jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie takie Sąd I instancji oparł na ustaleniu, że decyzja organu II instancji została skarżącemu skutecznie doręczona w trybie doręczenia zastępczego. Stwierdzić jednak należy, że Sąd I instancji przyjmując prawidłowość doręczenia dokonanego w trybie art. 44 k.p.a. nie zweryfikował należycie, czy warunki uznania takiego doręczenia za skuteczne zostały w sprawie w pełni zachowane. Podkreślenia wymaga, że jednym z warunków koniecznych do uznania skuteczności doręczenia zastępczego jest doręczenie przesyłki pod właściwy adres. Sąd I instancji nie dostrzegł, że przesyłka zawierająca decyzję organu II instancji została nadana na adres: ul.[...], który został umieszczony zarówno na kopercie, jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonym do koperty. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, adresem skarżącego, wskazywanym przez niego w toku całego postępowania administracyjnego jest: ul. [...]. Należy zauważyć, że już uprzednio organ II instancji wysyłając skarżącemu korespondencję posłużył się niewłaściwym adresem. Pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 3 lutego 2015 r. informujące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy zostało nadane na adres ul. [...]. Pomimo błędnego wskazania adresu na przesyłce zawierającej to pismo, skarżący odebrał ją osobiście, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się na k. 9 akt administracyjnych. W sprawie istnieją jednak wątpliwości, czy faktycznie doszło do doręczenia zaskarżonej decyzji skarżącemu. Wątpliwości te dotyczą adresu, pod którym umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru we wskazanym w nim miejscu (awizo). Należy zatem ustalić, czy doręczający przesyłkę – pomimo wskazania na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru niewłaściwego adresu skarżącego - pozostawił awizo pod prawidłowym adresem skarżącego, czy też doszło do pozostawienia awizo pod adresem wskazanym na kopercie i dołączonym do niej zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Ustaleń tych dokona Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę. Ustali on również, czy w terminie późniejszym i w jakim doszło do doręczenia decyzji skarżącemu. Jedynie dla porządku wskazać należy, że Sąd I instancji nie dostrzegł także, iż skarżący w dniu 9 maja 2015 r. nadał również skargę na adres organu. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.