III SA/Lu 736/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 maja 2015 r. W. S. wniósł skargę na decyzję na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi - jako wniesionej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przy czym należy mieć na uwadze, że stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Obecnie brak jest regulacji prawnej, która expressis verbis przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określała czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd. Sąd podziela pogląd, prezentowany tak w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (zob. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis, Warszawa 2014 r., str. 414, a także między innymi postanowienia NSA z dnia 27 lutego 2009 r. w sprawie I FSK 1597/08, z dnia 17 listopada 2008 r. w sprawie I FSK 1250/08, z dnia 4 września 2008 r. w sprawie I FSK 687/08, z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie w sprawie II FZ 676/11 – zamieszczone w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem w sytuacji gdy skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten przekazuje skargę do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny dochowania terminu do jej wniesienia decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym skargi przez sąd. Aby ustalić, czy skarga została wniesiona w terminie, należy w pierwszej kolejności zbadać czy (i kiedy) zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej. Przy czym, mając na uwadze, że w niniejszej sprawie skarżący nie odebrał osobiście decyzji, a doręczenie nastąpiło w trybie zastępczym, należy na wstępie wyjaśnić, iż ustawodawca dla doręczania pism osobom fizycznym ustanowił wiążące organ administracyjny reguły doręczenia realizowane w praktyce przez podmiot, którym organ posługuje się w celu doręczenia korespondencji. W pierwszej kolejności należy podjąć próbę doręczenia przesyłki adresatowi osobiście zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K. p. a. W sytuacji, gdy ten sposób doręczenia nie będzie możliwy z uwagi na nieobecność adresata, wówczas powinien zastosować reguły wynikające z art. 43 K.p.a. Ostatecznie zaś, gdy zawiodą próby doręczenia pisma w trybie art. 42 i 43 K.p.a., wówczas w rachubę wchodzi konieczność doręczenia pisma w sposób określony w art. 44 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że doręczenie decyzji w trybie zastępczym na podstawie art. 44 § 1-5 K.p.a. było prawidłowe, bowiem zachowano wszystkie reguły doręczenia przewidziane w wymienionych wyżej przepisach. Adnotacje na kopercie wskazują, że skutek zastępczego doręczenia skarżącemu decyzji miał miejsce w dniu 2 kwietnia 2015 r. Według art. 44 § 1 K.p.a. - w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 - poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (pkt 1). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.). Skoro po raz pierwszy przesyłka była awizowana w dniu 19 marca 2015 r., to należy uznać, że decyzja została doręczona skarżącemu zastępczo w dniu 2 kwietnia 2015 r. Wobec powyższego, termin na wniesienie skargi do sądu zakończył swój bieg w dniu 4 maja 2015 r., to jest w poniedziałek, bowiem trzydziesty dzień terminu na złożenie skargi do sądu wypadał dnia 2 maja 2015 r. w sobotę (zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. jest to dzień równoważny z dniem wolnym od pracy). Skarżący został w decyzji prawidłowo pouczony o terminie i trybie wniesienia skargi. Skarga w niniejszej sprawie została nadana na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w placówce pocztowej w dniu 9 maja 2015 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie. W dniu 18 maja 2015 r. skargę przekazano do organu, co było równoznaczne z wniesieniem skargi w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a. Powyższe oznacza, że skarga została złożona z czternastodniowym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Należy także zaznaczyć, że skarżący nie składał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ponadto, prawnie obojętną jest okoliczność, że w aktach sądowych znajduje się drugi tożsamy egzemplarz przedmiotowej skargi z dnia 5 maja 2015 r., nadanej przez skarżącego na adres organu w dniu 3 lipca 2015 r. (o czym świadczy data stempla pocztowego), a więc później, aniżeli skarga przekazana organowi przez Sąd w dniu 18 maja 2015 r. Reasumując, zgodnie z powołanym na wstępie przepisem art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga wniesiona po terminie do jej wniesienia nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.