II FZ 676/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del). Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnym w Poznaniu z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt I SA/Po 576/11 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 26 maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia oddalić zażalenie UASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z 18 sierpnia 2011 r. I SA/Po 576/11, odrzucił skargę K. G. (dalej jako strona lub skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 26 maja 2011 r. o numerze wskazanym w komparycji – z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi do Sądu. Sąd wskazał, ze skarga została wysłana bezpośrednio do Sądu, z pominięciem organu administracji. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu 24.sierpnia 2011 r. Skarżący, pismem z 31 sierpnia 2011 r., nadanym na poczcie w tej samej dacie, wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 26 maja 2011 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004 r. W uzasadnieniu wskazał, że: - skargę złożył w przeddzień terminu do jej złożenia; - sytuacja zdrowotna nie pozwoliła mu na wcześniejsze złożenie skargi, osobiste jej wysłanie oraz na skorzystanie z pomocy fachowca; - skargę wysłała córka skarżącego (ósmy miesiąc ciąży), adresując i wysyłając kopertę osobiście. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący załączył odpis opinii lekarskiej, odpis zaświadczenia lekarskiego, odpis skróconego aktu urodzenia dziecka, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 26 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z 21 września 2011 r. I SA/Po 576/11, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu pierwszej instancji, okoliczność, iż w dniu 30 czerwca 2011r. córka strony skarżącej skierowała przesyłkę zawierającą skargę na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wskazuje jedynie, iż skarżący nie dochował należytej staranności przy dokonaniu czynności, ponieważ powinien dokładnie poinformować osobę dokonującą tej czynności na jaki adres skarga powinna być przesłana. Zdaniem Sądu, nie można przyjąć, że stan zdrowia skarżącego był przeszkodą w prawidłowym skierowaniu skargi, ponieważ z dokumentów wynika, iż skarżący choruje przewlekle, niemniej jego stan zdrowia nie był przeszkodą do samodzielnego sporządzenia skargi wraz z prawidłowym wskazaniem, że skargę kieruje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w P. Błędne zaadresowanie koperty w sytuacji, gdy skarżący został prawidłowo pouczony i jak wynika z treści skargi prawidłowo odczytał treść pouczenia, nie spełnia przesłanki braku winy. Nieuwagi czy zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 307/08 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, postanowienie NSA z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt II GZ 262/10). Postanowienie to, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało doręczone skarżącemu, 26 września 2011 r. (karta 61 akt sądowych). Skarżący, w zażaleniu z 2 października 2011 r., wniesionym 3 października 2011 r. ( data stempla pocztowego), (karta 68 akt sądowych), wniósł o uchylenie zakwestionowanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i – w konsekwencji – niewłaściwe zastosowanie art. 86 § 1 w zw. z art. 170 § 2 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej jako Ordynacja podatkowa). Skarżący wskazał, że zarówno wniosek jak i skarga zostały nadane w "przepisowym terminie", a błąd dotyczy jedynie zaadresowania skargi przez córkę strony. Nadto obie osoby były chore, co uzasadnia pogląd o dochowaniu należytej staranności. Skarżący, powołując się na art. 170 § 2 Ordynacji podatkowej wskazał, że "w sytuacji, kiedy podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu, podobnie jak w postanowieniach § 3 art. 171 Ordynacji podatkowej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało oddalić. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do akt sprawy wynika, że postanowienie z 21 września 2011 r. I SA/Po 576/11 zostało doręczone 26 września 2011 r. Zażalenie na to postanowienie zostało wniesione 3 października 2011 r., co wynika ze stempla pocztowego na kopercie (karta 68 akt sądowych), zatem w przewidzianym do tego siedmiodniowym terminie co umożliwia merytoryczne rozpoznanie zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje skarżącemu, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepisy Ordynacji podatkowej, co wynika z art. 1 p.p.s.a. Z tego powodu sugestie wnoszącego zażalenie o potrzebie stosowania art. 170 § 2 Ordynacji podatkowej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi są nietrafione. Sąd odwoławczy zwraca uwagę, że skarżący błędnie utożsamia sąd administracyjny z organem podatkowym, o czym mowa w art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd należy do instytucji wymiaru sprawiedliwości, organ podatkowy należy do władzy wykonawczej a w postępowaniu przed nimi stosuje się inne przepisy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesienie skargi bezpośrednio do sądu nie powoduje wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie złożenia skargi w siedzibie organu lub nadania w urzędzie pocztowym skargi skierowanej do sądu, lecz zaadresowanej do organu w polskim urzędzie pocztowym, które zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., jest równoznaczne z jej wniesieniem do sądu. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd - dla zachowania prawidłowego trybu jej wniesienia - przekazuje ją organowi administracji, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi w urzędzie pocztowym przez sąd (który działa w tym przypadku jako pośrednik, zastępując działanie skarżącego) na adres właściwego organu administracji. Taki pogląd dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (przykładowo postanowienia NSA z dnia 14 września 2010 r., II OSK 1651/10, z dnia 21 lipca 2010 r., II FSK 1453/10, z dnia 20 lipca 2010 r., II OSK 1362/10, z dnia 18 czerwca 2009 r., II OSK 892/09, z dnia 17 marca 2009 r., II OSK 386/09). Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.