II GSK 3283/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] sp. z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 693/15 w sprawie ze skargi [A.] sp. z o.o. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 2 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 693/15 oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 30 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: [A.] Sp. z o.o. w O. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. wystąpiła o umorzenie w całości opłaty rocznej za 2011 r., w ramach pomocy de minimis, przysługującej Województwu Kujawsko-Pomorskiemu z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, naliczonej na podstawie decyzji Starosty Toruńskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...]. We wniosku opisując historię rozpoczęcia działalności spółki przywołała Porozumienie dotyczące inwestycji [A.] , zawarte w sierpniu 2005 r. pomiędzy [A.] , Ministrem Gospodarki RP, Pomorską Specjalną Strefą Ekonomiczną sp. z o.o., Województwem Kujawsko-Pomorskim oraz Gminą Łysomice, zapewniając o kontynuacji inwestycji wpływających na rozwój gospodarczy i ekonomiczny regionu. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego decyzją z [...] grudnia 2014 r., znak: [...] odmówił umorzenia opłaty rocznej za 2011 r. w wysokości 101 518,84 zł w ramach pomocy de minimis, przysługującej Województwu Kujawsko-Pomorskiemu od [A.] sp. z o. o. w O. z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji w obrębie geodezyjnym Ostaszewo, gm. Łysomice, usytuowanych na części działki nr [...], naliczonej na podstawie decyzji Starosty Toruńskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...] wraz z odsetkami. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu (dalej: SKO lub Kolegium), orzekające w sprawie na skutek odwołania wniesionego przez [A.] Sp. z o.o., decyzją z [...] kwietnia 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że przepisy rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz przepisy rozporządzenia Komisji Europejskiej (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, określają warunki dopuszczalności pomocy publicznej przedsiębiorcom oraz zasady przyznawania tego rodzaju pomocy. Przepisy powołanych aktów prawnych nie zawierają norm, z których potencjalni beneficjenci mogliby wywodzić uprawnienia do otrzymania pomocy, o przyznanie której występowali do organów państw członkowskich Unii Europejskiej. W ocenie organu odwoławczego sformułowany w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów przywołanych aktów prawnych nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż należności i opłaty z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej, zgodnie z art. 22b ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 z póz. zm., dalej: ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych) są niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym (...), a zatem mają do nich zastosowanie zarówno przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z póz. zm., dalej: ustawa o finansach publicznych), jak i przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). Zdaniem Kolegium - pomoc, o udzielenie której wystąpiła Spółka nie jest objęta bezpośrednio obowiązującym aktem prawa wspólnotowego dotyczącym pomocy w ramach zasady de minimis; nie stanowi ona również pomocy publicznej, o której mowa w art. 67 b § 1 pkt 3 O.p. W przypadku wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej, pochodzącego od osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla jego uwzględnienia muszą być spełnione łącznie przesłanki określone w art. 67a i art. 67b O.p. W ocenie SKO w sprawie nie zaistniała ani przesłanka "ważnego interesu", ani "interesu publicznego". Kolegium zauważyło ponadto, że ulgi w zapłacie zobowiązań o charakterze publicznoprawnym powinny stanowić wyjątek od zasady powszechności ponoszenia tego rodzaju opłat, dlatego też przyznawane ulgi nie mogą prowadzić do sytuacji, w której zasadą stanie się zwalnianie Spółki z obowiązku ponoszenia tego rodzaju opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy opisanym na wstępie wyrokiem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę wniesioną przez [A.] Sp. z o.o. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy w zaskarżonej decyzji zasadnie odmówiono udzielenia skarżącej ulgi w postaci umorzenia opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej za 2011 r. w ramach pomocy de minimis, o którą to formę wsparcia wystąpiła skarżąca we wniosku. Sąd podkreślił, że ocena przedmiotu sporu wymaga uwzględnienia kryterium legalności jako wyznacznika sądowej kontroli działalności administracji publicznej, a także dyrektyw wynikających z treści art. 153 p.p.s.a. dotyczących mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego, jako że w sprawie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 2 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 81/14. Sąd na wstępie rozważań wyjaśnił, że opłaty roczne z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej stanowią w myśl art. 22b ust. 1 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dochody województwa będące niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. W świetle art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych, niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym są m.in. dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw, w tym więc i opłaty roczne określone w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W związku z tym, że w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, jakim jest skarżąca, na podstawie ustawy o finansach publicznych można udzielić określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań (w tym w formie umorzenia) stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, jedynie w stosunku do należności wymienionych w art. 60 pkt 1-6 ustawy o finansach publicznych (art. 64 powołanej ustawy), w przypadku środka publicznego, o którym mowa w art. 60 pkt 7, tj. dochodów pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw, nie ma możliwości zastosowania wobec podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą określoną w ustawie o finansach publicznych ulgi w postaci umorzenia należności z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej (art. 55 w związku z art. 64 ustawy o finansach publicznych). W aktualnie obowiązującym stanie prawnym ulgi takiej w stosunku do tego typu należności nie przewiduje też ze względu na przedmiot inwestycji realizowanej przez skarżącą ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co wynika z treści jej art. 12 ust. 16 i 17. Do opłat rocznych, jako dochodów pobieranych przez samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw określonych w art. 60 ustawy o finansach publicznych, należy zatem stosować z mocy art. 67 powołanej ustawy, przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, w tym w zakresie przewidzianych w tej ustawie ulg w spłacie zobowiązań. Z powyższego zdaniem Sądu wynika, że podstawową kwestią w przypadku wniosku przedsiębiorcy o udzielnie ulgi w zapłacie należności, o której mowa w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych, jest ustalenie przez organ, czy wniosek przedsiębiorcy jest uzasadniony ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym (art. 67a § 1 O.p.). Dopiero to ustalenie determinuje kwestię oceny wniosku z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 67b § 1 O.p. dotyczących dopuszczalności danego rodzaju pomocy dla przedsiębiorcy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie którejś z ulg wymienionych w art. 67a § 1 O.p. opiera się przy tym na uznaniu administracyjnym, co oznacza że zastosowanie ulgi jest prawem, a nie obowiązkiem organu. Warunkiem wstępnym jest jednak ustalenie, że w konkretnym przypadku za udzieleniem ulgi przemawia "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". W ocenie WSA skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 O.p. Z akt sprawy wynika, że strona upatruje zaistnienie przesłanek uzasadniających zastosowanie ulgi w postaci umorzenia opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji w Porozumieniu dotyczącym inwestycji [A.] , zawartym w sierpniu 2006 r. pomiędzy [A.] , Ministerstwem Gospodarki RP, Pomorską Specjalną Strefą Ekonomiczną sp. z o.o. (dalej: PSSE), Województwem Kujawsko-Pomorskim oraz Gminą Łysomice, w ramach którego to przyszli kooperanci firmy [A.] zostali wskazani, obok firmy [A.] , jako przyszyli beneficjenci pomocy państwa. Porozumienie zawarte zostało jednak nie pomiędzy skarżącą a Stronami Polskimi, lecz pomiędzy [A.] a Stronami Polskimi w związku z realizacją przez [A.] dużego projektu inwestycyjnego w PSSE. Porozumienie to określa główne warunki inwestycji [A.] i proponowanego z tego tytułu pakietu pomocy. Pomoc ta została notyfikowana przez Komisję na skutek zgłoszenia przez władze polskie zamiaru udzielenia pomocy regionalnej na rzecz projektu [A.] . W ocenie Sądu z powyższego wynika po pierwsze, że to [A.] jest stroną Porozumienia z władzami polskimi, a po drugie, że notyfikowana przez Komisję pomoc dotyczy pomocy regionalnej. W przedmiotowej sprawie skarżąca zwróciła się o udzielnie pomocy de minimis. Zdaniem WSA, nie budzi wątpliwości, że przyszli kooperanci firmy [A.] zostali wskazani w Porozumieniu jako podmioty, względem których Strony Polskie podejmą wszelkie starania, w granicach obowiązujących przepisów prawa, do zapewnienia pomocy. Okoliczność ta nie oznacza, że przyszli kooperanci firmy [A.] otrzymają każdą wnioskowaną pomoc państwa, zważywszy że Komisji został zgłoszony zamiar udzielenia pomocy w formie pomocy regionalnej, a jako beneficjent tej pomocy została wskazana firma [A.] . Poza tym w Porozumieniu mówi się o pomocy w granicach obowiązujących przepisów prawa. Tymczasem pomoc stanowiąca przedmiot wniosku (umorzenie opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji w ramach pomocy de minimis), nie jest oparta na obowiązujących przepisach prawa, gdyż aktualnie po zmianie charakteru opłat (nie są to już należności cywilnoprawne, lecz niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym) nie ma programu pomocy de minimis ze środków pochodzących z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji. Ze względu zatem na rodzaj i podmiot pomocy zgłoszonej Komisji do notyfikacji oraz charakter pomocy, o którą ubiega się skarżąca, nie można w Porozumieniu upatrywać ważnego interesu skarżącej oraz interesu publicznego. Ponadto, zdaniem Sądu, podjęcie przez skarżącą decyzji o rozpoczęciu działalności na terenie PSSE stanowiło suwerenną decyzję uwarunkowaną szeregiem różnorodnych czynników ekonomicznych, społecznych i gospodarczych, w tym nie wykluczając tych związanych z powoływanym przez skarżącą unormowaniem Porozumienia dotyczącym wsparcia i pomocy dla przyszłych kooperantów firmy [A.] . Nie oznacza to jednak, że ten czynnik zachęty stanowi o wystąpieniu w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, biorąc pod uwagę okoliczność, że dotyczy on pomocy w granicach obowiązującego prawa, że nie warunkuje on przyznania każdej wnioskowanej pomocy i że kwestia uzyskania, bądź nie, pomocy stanowi ryzyko ekonomiczne określonych decyzji gospodarczych, co samo w sobie nie może być objęte przesłanką ważnego interesu. Nie można również pominąć przy ocenie przesłanki interesu publicznego faktu, że środki uzyskiwane z tytułu opłat za wyłączenie gruntów z produkcji przeznaczone są na cele określone z art. 22c ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, służą realizacji celów społecznych określonych w tym przepisie. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej nie spełniał także przesłanek określonych w art. 67b § 1 O.p. związanych z rodzajem dopuszczalnej pomocy dla przedsiębiorcy. Przede wszystkim skarżąca jednoznacznie wskazała, że domaga się ulgi w postaci umorzenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji w ramach pomocy de minimis. WSA w ramach omawiania przesłanek z art. 67b § 1 O.p. wskazał m.in., że w przypadku pomocy de minimis nie ma aktu normatywnego samodzielnie określającego w sposób całkowity przesłanki udzielenia tej pomocy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie zwróciła się ani o przyznanie pomocy indywidualnej, ani pomocy w ramach wyłączeń grupowych, w tym pomocy regionalnej. Dlatego też, w świetle powyższego, jej wniosek o przyznania pomocy de minimis wymagał istnienia programu pomocowego. Takiego programu pomocowego dotyczącego udzielenia pomocy w postaci umorzenia należności pochodzących z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji nie ma, albowiem samorząd Województwa, jako dysponent należności pochodzących z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, nie został wyposażony w kompetencje do uchwalania programu pomocowego przewidującego udzielnie pomocy publicznej w formie ulg w spłacie zobowiązań z tytułu tych należności, jako że inaczej niż w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, ani w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ani w ustawie o finansach publicznych, nie ma delegacji do przyjęcia w tym zakresie programu pomocy publicznej. Sąd podzielił ocenę prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku z 2 czerwca 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 82/14), że dla udzielenia pomocy zgodnie z zasadą de minimis konieczne jest przyjęcie krajowej podstawy prawnej, która określać będzie zasady udzielenia takiej pomocy, jej przeznaczenie, potencjalnych beneficjentów. [A.] Sp. z o.o. w O. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię tj. 2. a) art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez odmówienie istnienia ważnego interesu podatnika w postaci Porozumienia z 2006 r. mimo wcześniejszego uznania przez sąd, że przesłanki ważnego interesu podatnika lub ważnego interesu publicznego nie mogą ograniczać się jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, co doprowadziło do sprzecznych ustaleń co do istoty sprawy i miało wpływ na wynik sprawy. Stanowisko organu na przestrzeni ostatnich lat pokazuje, że organ uznawał ważny interes publiczny i interes strony z powodu zawarcia porozumienia z 2006 r. w trakcie udzielania pomocy publicznej za lata 2008-2010, natomiast bezpodstawnie odmawiał jego uznania za lata 2011-2015. b) art. 67b § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne interpretowanie kategorii pomocy de minimis odnoszenie do niej wszystkich aktów unijnych dotyczących pomocy publicznej, podczas gdy pomoc de minimis, mimo że zaliczana do ogólnej kategorii pomocy publicznej, jest przyznawana na zasadach szczególnych określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; c) art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że art. 67b § 1 pkt 2 O.p. nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do udzielenia pomocy publicznej i konieczne jest istnienie krajowej podstawy prawnej mimo, że artykuł ten wprost w swojej treści odsyła w całości do zakresu i zasad określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, a rozporządzenie Komisji nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jest w całości wiążące i bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich bez względu na to, czy ustawodawca krajowy podjął w tym przedmiocie jakiekolwiek działania prawne czy też nie; d) art. 22c ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędne uznanie, że przepis ten służy wyłącznie realizacji celów społecznych i umorzenie opłaty w ramach ulgi podatkowej sprzeciwia się celom zawartym w tym artykule mimo, że przepisy ordynacji podatkowej wyraźnie przewidują możliwość stosowania ulg podatkowych w każdej sytuacji gdy przemawia za tym ważny interes rozumiany szeroko, nie utożsamiając go wyłącznie z celami podatkowymi lub innymi; 2. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy mimo, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w szczególności poprzez bezpodstawne zarzucanie skarżącemu braku inicjatywy dowodowej i wady formalne wniosku, mimo, że okoliczności te nie miały wpływu na granice rozpoznania sprawy przez sąd; b) art. 145 § 1 pkt a) i c) p.p.s.a. poprzez bezpodstawne niezastosowanie tego przepisu i odmowę uchylenia decyzji organów obu instancji mimo istnienia podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia; c) art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie zwróceniem się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości na uzasadniony wniosek skarżącej i pomimo wydania wyroku oddalającego skargę. Ponadto spółka wniosła o zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w trybie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej o dokonanie wykładni przepisów unijnych o następującej treści:"Czy w świetle art. 107 TFUE w związku z art. 7 (Potrzeba pomocy) Rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) NR 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz stanowiących jego kontynuację dalszych rozporządzeń KE (artykuł 7 - "konieczność pomocy" Rozporządzenia KE (WE) nr 1628/2006, artykuł 8 - "efekt zachęty" Rozporządzenia KE (WE) nr 800/2008), spełnienie "efektu zachęty" rodzi po stronie właściwego organu państwa członkowskiego obowiązek udzieienia pomocy publicznej i czy spełnieniem tego "efektu zachęty" jest zawarcie umowy (Porozumienie Dotyczące Inwestycji [A.] z 2006 r.) między właściwym organem państwa członkowskiego a przyszłym beneficjentem pomocy publicznej, w której przed rozpoczęciem inwestycji właściwy organ państwa członkowskiego obiecuje przyznać beneficjentowi oraz kooperantom pomoc publiczną". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem pierwszej instancji, co oznacza, że wniesiona przez [A.] sp. z o.o. skarga kasacyjna, oparta na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., podlega rozpoznaniu w jej granicach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zostały sformułowane prawidłowo. Podniesienie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, wymaga wykazania przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, że sąd, rozpoznając skargę wyszedł poza granice sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub orzekał w innej sprawie niż organ, którego akt poddany został kontroli sądowej, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tak np. wyrok NSA z 21 stycznia 2014 r., II GSK 1560/12, wyrok NSA z 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11). Zważywszy na sposób sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia tego przepisu, jak również jego uzasadnienie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący kasacyjnie tym zarzutem nie podważył prawidłowości zaskarżonego wyroku. Nierozpoznanie istoty sprawy skarżąca wiąże w istocie z dokonaniem przez Sąd pierwszej instancji wadliwej wykładni i oceny przesłanek zastosowania instytucji umorzenia opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, co stanowi z kolei przedmiot odrębnie sformułowanych zarzutów naruszenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednakże, że Sąd pierwszej instancji, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego wyroku, rozpoznał istotę sprawy, rozumianą jako istnienie podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o umorzenie opłaty rocznej. WSA rozważył wszystkie przedmiotowe i podmiotowe przesłanki istotne z punktu widzenia podstaw umorzenia należności publicznoprawnej i uczynił to z należytą starannością, oceniając okoliczności faktyczne sprawy w kontekście przesłanek umorzenia należności publicznej. Skarżąca nie wykazała natomiast, w czym upatruje bezzasadnego zaniechania przez Sąd pierwszej instancji wyjścia poza granice zarzutów i wniosków skargi. Z kolei objęte zarzutem kasacyjnym przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, co oznacza, że ich naruszenie jest zawsze następstwem naruszenia przez sąd innych przepisów, co ma tę konsekwencję, że nie mogą one stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r., II OSK 2077/10; wyrok NSA z 4 marca 2014r., II OSK 2387/12). Zarzuty naruszenia tychże przepisów by mogły wywołać zamierzony przez skarżącego kasacyjnie skutek w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej konieczne było wskazanie konkretnych przepisów ustawy procesowej obowiązującej w postępowaniu przed organem administracji, które stanowiąc podstawę jego działania stanowiłyby równocześnie dla sądu normatywny wzorzec kontroli zgodności z prawem działania organu, zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do oceny prawidłowości dokonanych przez ten organ ustaleń faktycznych. Odniesienia się do tego rodzaju związków i powiązań skarga kasacyjna nie zawiera, ani w petiutum, ani też w jej uzasadnieniu, co uwzględniając wskazany już zakres kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego uniemożliwia poszukiwania takich naruszeń z urzędu. Niemniej jednak zauważyć należy, że skoro wojewódzki sąd administracyjny, kontrolując prawidłowość działania administracji publicznej, uznaje, że jest ona zgodna z prawem, to podejmuje właściwe rozstrzygnięcie w sprawie, polegające na zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., co oznacza, że nie narusza on art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. Niezależnie od powyższej oceny zarzutów procesowych podnieść również należy, że skarga kasacyjna, poza zawartym w jej petitum stwierdzeniem, że naruszenie wskazanych przepisów procesowych miało istotny wpływ na wynik sprawy, nie zawiera wyjaśnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. W tej mierze, obowiązkiem strony skarżącej kasacyjnie jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik sprawy byłby inny, albowiem stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga zatem wykazania istnienia związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia. Wobec tego stwierdzić należy, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku nie został skutecznie zakwestionowany, co oznacza, iż stanowi on podstawę oceny zasadności stanowiska tego Sądu, który uznał za zgodną z prawem kontrolowaną decyzję odmawiającą umorzenia opłaty rocznej. Niezasadny jest również zarzut kasacyjny naruszenia art. 267 TFUE poprzez zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji wystąpienia do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zaistniały określone w powołanym przepisie przesłanki jego zastosowania. Pomijając okoliczność, że sąd niższej instancji nie ma obowiązku, a jedynie uprawnienie, wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym, wystąpienie to musi być niezbędne do wydania wyroku w sprawie zawisłej przed sądem krajowym; muszą powstać wątpliwości co do wykładni bądź ważności prawa unijnego, znajdującego zastosowanie w sprawie zawisłej przed sądem krajowym. W żadnym razie nie mogą one dotyczyć oceny postępowania organów, czy sądów podejmujących na tle danej sprawy konkretne rozstrzygnięcia i formułowanych przez nie stanowisk. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała w żaden sposób, aby Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia tego przepisu, w tym w zakresie wadliwego skorzystania z uprawnienia do wystąpienia z pytaniem wstępnym. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zachodzi wątpliwość co do wykładni unijnych rozporządzeń "pomocowych". Odnosi się to tym bardziej do wskazywanych przez skarżącą kasacyjnie przepisów art. 107 TFUE w związku z "art. 7 rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw i stanowiących jego kontynuację dalszych rozporządzeń KE (artykuł 7 [...] Rozporządzenia KE (WE) Nr 1628/2006, artykuł 8 [...] Rozporządzenia KE (WE) Nr 800/2008)" w kontekście obowiązku państwa członkowskiego udzielenia pomocy publicznej z uwagi na występujący w sprawie tzw. "efekt zachęty" (zawarty w przepisach wspólnych dla wszelkich rodzajów pomocy). Będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nawet gdyby wskazane w sformułowanym przez skarżącą kasacyjnie potencjalnym pytaniu prejudycjalnym przepisy miały zastosowanie w sprawie, to nie miałyby one istotnego znaczenia dla oceny zarzucanego Sądowi pierwszej instancji zaniechania, gdyż nie odnosiły się one do pomocy de minimis, o udzielenie której wystąpiła skarżąca, lecz regionalnej pomocy inwestycyjnej, określonej programem pomocowym, podlegającym zgłoszeniu Komisji. Tymczasem na Porozumienie przewidujące pomoc publiczną skarżąca kasacyjnie powołała się wyłącznie w kategorii jej ważnego interesu prawnego, uzasadniającego pozytywne rozpoznanie wniosku. Nie jest też trafne wywodzenie wątpliwości co do interpretacji przesłanki udzielenia pomocy de minimis w postaci spełnienia "efektu zachęty" z samego faktu bezpośredniego obowiązywania w porządku krajowym rozporządzeń unijnych. Pomijając, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji (co miało miejsce w dniu 30 kwietnia 2015 r.) traktatową podstawę przyznawania pomocy de minimis przez państwo stanowił art. 107 i 108 TFUE i przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.U.UE.L.2013.352.1) i rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu (Dz.U.UE.L.2014.187.1 ze zm.), obowiązującego od dnia 1 lipca 2014r. – to wbrew skarżącej kasacyjnie z przepisów rozporządzeń unijnych wykonujących dyspozycję art. 107 i art. 108 TFUE, jak i ze wskazanych postanowień traktatowych nie wynika, że spełnienie "efektu zachęty" rodzi po stronie państwa obowiązek udzielenia pomocy publicznej, co z kolei mogłoby rodzić wątpliwość co do tego, czy zaistnienie tego efektu nie oznacza automatycznie przyznania pomocy. Sposób sformułowania potencjalnego pytania wstępnego, jak i jego uzasadnienie, opierające się na argumencie bezpośredniego obowiązywania rozporządzeń unijnych i postanowieniach porozumienia z 2006r., wskazuje nadto, iż wskazywane przez skarżącą kasacyjnie zagadnienie wstępne dotyczy w istocie nie wykładni prawa, lecz jego zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na którym ciąży, jako sądzie ostatniej instancji, obowiązek wystąpienia z pytaniem wstępnym w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 267 TFUE, nie dostrzegł konieczności zwrócenia się z sugerowanym w skardze kasacyjnej pytaniem prejudycjalnym do TSUE. Pozostające w logicznym związku z powyższymi rozważaniami zarzuty kasacyjne naruszenia czy to samodzielnie art. 67b § 1 pkt 2 O.p., czy to w związku z art. 91 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 288 TFUE również nie zasługują na uwzględnienie. Zarzutami tymi skarżąca kasacyjnie zmierza do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że z uwagi na treść art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. dla oceny dopuszczalności pomocy de minimis konieczne jest uprzednie stwierdzenie, że za udzieleniem tej pomocy przemawia ważny interes przedsiębiorcy i/lub interes publiczny. Jednakże wbrew skarżącej kasacyjnie odesłanie w art. 67b § 1 pkt 2) O.p. do prawa unijnego nie oznacza, iż pomoc de minimis przyznawana jest na zasadach szczególnych w sensie wskazywanym w skardze kasacyjnej, tj. na podstawie przepisów bezpośrednio obowiązującego rozporządzenia unijnego a przepis art. 67b § 1 pkt 2 O.p. stanowi samodzielną podstawę prawną udzielenia tej pomocy. W tym zakresie podnieść należy, że rozporządzenia nr 1407/2013 i nr 651/2014, regulujące problematykę pomocy de minimis, jak i powoływane w skardze kasacyjnej obowiązujące do dnia 31 grudnia 2013r. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U.UE.L.2006.379.5), nie kreują zobowiązania państwa członkowskiego i nie tworzą praw indywidualnych z wyjątkiem art. 108 ust. 3 (niemającego zastosowania w sprawie z uwagi na to, że dotyczy on procedury wszczynania przez Komisję wobec państwa członkowskiego w przypadku niezgodności z prawem unijnym przyjętych środków). Przepisy rozporządzeń unijnych, jak i art. 107 i art. 108 TFUE, określają jedynie zagadnienia ogólne i ramy ogólne instytucji pomocy państwa, tj. definicję pomocy państwa i "efektu zachęty", przesłanki dopuszczalności przyznania przez państwo członkowskie pomocy publicznej przedsiębiorcom i limity kwotowe przyznania pomocy, wprowadzając tym samym wyjątek od zasady, wedle której wszelka pomoc państwa przy użyciu środków publicznych jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi, a także ramy proceduralne w zakresie kontroli pomocy państwa. Przepisy rozporządzeń unijnych, pomimo że rozporządzenia unijne jako forma prawna działania instytucji unijnych, obowiązują co słusznie podnosi skarżąca, bezpośrednio w krajowym porządku prawnym, mają charakter ogólny i wiążą w całości - w omawianym zakresie są zbliżone charakterem do przepisów dyrektywy. Nie spełniają one warunków ich bezpośredniego zastosowania, co uzasadniać mogłoby bezpośrednie powołanie się na nie przed sądem krajowym i skutkujące oparciem rozstrzygnięcia indywidualnego na ich podstawie. Tym bardziej bezpośredniego skutku nie wywołują art. 107 i art. 108 TFUE, nie kreujące zobowiązania państwa członkowskiego i nie tworzące praw indywidualnych z wyjątkiem art. 108 ust. 3 nie mającego zastosowania w sprawie. Oznacza to, że dla udzielenia wynikającej z nich pomocy konieczna jest odpowiednia podstawa prawna w krajowym porządku prawnym, zaś wskazana regulacja unijna może mieć znaczenie w procesie wykładni przesłanek udzielenia pomocy publicznej przedsiębiorcy tj., czy zastosowany środek krajowy w postaci udzielenia przedsiębiorcy pomocy publicznej, w rozumieniu prawa unijnego, został wprowadzony w życie zgodnie z odpowiednimi przepisami unijnymi. Z wiążącego charakteru rozporządzenia unijnego stosownie do art. 91 Konstytucji i art. 288 TFUE nie sposób zatem wywodzić, że jego przepisy stanowią samodzielną materialną podstawę udzielenia spornej pomocy. W doktrynie prawa europejskiego wyróżnia się bowiem pojęcia: bezpośredniego obowiązywania prawa unijnego w krajowym porządku prawnym, bezpośredniego jego zastosowania (przez organy krajowe) oraz bezpośredniego skutku prawa unijnego. To ostatnie, odnoszone do normy prawnej (nie zaś ogólnie do prawa unijnego), jest rozumiane jako taka właściwość normy unijnej, że może być ona samodzielnym źródłem praw albo obowiązków jednostek (osób fizycznych, osób prawnych), które mogą powoływać się na bezpośrednio skuteczne normy prawna unijnego w postępowaniu przed sądem krajowym i z normy tej wywodzić swoje prawa. Skutek ten wywołują jedynie te normy prawne, które są w stanie wprost określać sytuację prawną jednostek: przyznawać im prawa lub nakładać na nie obowiązki. Warunkiem uznania danej normy unijnej za wywołującą bezpośredni skutek jest to, by norma taka była wystarczająco precyzyjna i bezwarunkowa a możliwość jej zastosowania nie była uzależniona od dalszych działań ze strony instytucji unijnych albo organów państw członkowskich (zob. szerzej S. Biernat [w:] J. Barcz (red.), Prawo Unii Europejskiej. Zagadnienia systemowe, Warszawa 2006, s. 272-277). Normy rozporządzeń unijnych regulujących ramy udzielania pomocy de minimis nie spełniają powyższych warunków. Nie sposób na ich podstawie domagać się przyznania określonego prawa, gdyż konieczne jest podjęcie określonego działania przez państwo członkowskie. Z rozporządzeń unijnych, w tym użytych w nich zwrotów tj. np. "beneficjent złożył do danego państwa członkowskiego pisemny wniosek", "środek ustanawia prawo do uzyskania pomocy" czy "pomoc de minimis uznaje się przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo otrzymania takiej pomocy", wynika jedynie możliwość zgłoszenia wniosku o udzielenie pomocy, nie zaś jak podnosi skarżąca prawo do uzyskania tej pomocy. Natomiast z określonych przez ustawodawcę unijnego ram udzielania pomocy de minimis, co wyrażają np. limity kwotowe dopuszczalnej pomocy państwa czy liczne odwołania do prawa krajowego ("prawo otrzymania takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym", "państwo członkowskie przed przyznaniem pomocy sprawdziło", "środek [krajowy ustanawiający prawo pomocy - dopisek NSA]) został przyjęty i obowiązuje przed przystąpieniem do realizacji projektu lub działania objętego pomocą"), wynika zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że spełnienie unijnych warunków uznania danej pomocy stanowi jeden, i to dalszy, warunek udzielenia tej pomocy, wymagający ingerencji państwa członkowskiego (czy to w akcie ogólnym czy indywidualnym – programy pomocowe, pomoc indywidualna, przyznawana w ramach programów pomocowych, oraz pomoc ad hoc). Dla udzielenia pomocy zgodnie z zasadami de minimis konieczne jest zatem przyjęcie krajowej podstawy prawnej, która będzie określać zasady udzielania tej pomocy, jej przeznaczenie i krąg beneficjentów (analogicznie wyrok NSA z 30 lipca 2013r., II GSK 552/12). W prawie krajowym materialnoprawną podstawę udzielenia pomocy, zważywszy, że skarżąca domagała się pomocy de minimis, zawiera pominięty w analizowanym tu zarzucie kasacyjnym przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., stanowiący wespół z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. pełną podstawę udzielenia tego rodzaju pomocy. Z użytego w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. zwrotu "z zastrzeżeniem art. 67b" wynika w sposób jednoznaczny, iż ten pierwszy normuje podstawowe przesłanki umorzenia należności, tj. przesłanki udzielenia ulgi (ważny interes podatnika, interes publiczny), formę, w jakich możliwe jest udzielenie ulgi i rodzaje należności, które mogą być objęte ulgą. Ten drugi zaś wprowadza dodatkowe przesłanki udzielenia ulgi, jeśli wnioskodawcą jest przedsiębiorca, a to dlatego, że wszelka pomoc publiczna udzielania przedsiębiorcy, co do zasady, zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji i jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym (art. 107 TFUE). Dopiero stwierdzenie spełnienia przesłanki ważnego interesu podatnika/interesu publicznego rodzi obowiązek rozważenia przez organ przesłanek udzielenia pomocy określonych w art. 107 TFUE i wykonujących go rozporządzeń unijnych, tj. dopuszczalności udzielenia przedsiębiorcy pomocy publicznej z uwagi na zasadę konkurencji. Jeśli zaś nie zaistnieją przesłanki określone w art. 67a § 1 pkt 3 o.p., to bezprzedmiotowa staje się ocena wniosku w aspekcie pomocy publicznej i jej kwalifikacji. Zgodzić się też należy z prezentowanym już przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, że tryb i przesłanki udzielenia pomocy publicznej określają przepisy prawa materialnego a wnioskodawca nie ma wpływu na tryb rozpoznania jego wniosku (tak też wyrok NSA z 30 lipca 2013r., II GSK 552/12). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu dokonania przez Sąd Pierwszej instancji błędnej wykładni art. 67a § 1 pkt 3 O.p., tj. przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Zarzutem tym skarżąca zmierza w istocie do zakwestionowania nie tyle wykładni tego przepisu co jego zastosowania poprzez uznanie, że ważny interes strony w umorzeniu należności nie wynika z zawartego Porozumienia z 2006r., podczas gdy zdaniem skarżącej Porozumienie to zapewniało kooperantom [A.] bezgraniczne wsparcie inwestycyjne, bez którego to wsparcia skarżąca nie podjęłaby decyzji o inwestycji. Zawarcie wspomnianego Porozumienia i wyprowadzanie z niego wyłącznej przesłanki umorzenia opłaty zostało w sposób prawidłowy ocenione przez Sąd pierwszej instancji. Porozumienie to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawierało wobec [A.] i jego kontrahentów zobowiązanie do udzielenia pomocy publicznej w wysokości określonej w porozumieniu, jednakże, co już skarżąca pomija, w granicach obowiązujących przepisów prawa. W każdym przypadku złożenia wniosku o udzielenie pomocy publicznej konieczne jest zatem rozważenia, czy udzielenie żądanej pomocy znajduje oparcie w aktualnym stanie prawnym. Wobec tego nie jest trafny argument uzasadnienia skargi kasacyjnej odwołujący się do okoliczności udzielenia wnioskowanej pomocy w latach 2008, 2009 i 2010, zwłaszcza, że sama skarżąca zauważa, że w aktualnym stanie prawnym nastąpiła zmiana charakteru prawnego opłat rocznej z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Zmiana ta, co oczywiste, w istotny sposób zmodyfikowała warunki przyznawania pomocy publicznej w realizacji tych opłat i nie ma żadnego znaczenia, że skarżąca nie zdołała skorzystać z umorzenia całej kwoty określonej w Porozumieniu, tym bardziej, że kwotę pomocy w Porozumieniu określono jedynie jako maksymalną (możliwą do udzielenia). W sytuacji gdy w aktualnym stanie prawnym wniosek o umorzenie opłaty rocznej może być oceniany wyłącznie na gruncie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. z zastrzeżeniem art. 67b § 1 pkt 2 O.p. przy uwzględnieniu prawa unijnego, to nie można czynić Sądowi pierwszej instancji zarzutu dokonania wadliwej oceny przesłanki ważnego interesu skarżącej i bezzasadnego zaakceptowania stanowiska organu o odmowie przyznania pomocy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca, powołując się na zawarcie Porozumienia z 2006 r., nie wykazała ani własnego ważnego interesu, ani interesu publicznego, które uzasadniałby udzielenie pomocy. Z uwagi na rodzaj i przedmiot pomocy nie można, co zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji, upatrywać ważnego interesu skarżącej czy interesu publicznego w Porozumieniu z 2006 r. W prawie krajowym nie ma bowiem odrębnego uregulowania udzielenia pomocy z uwagi na zawarte porozumienie. Z tego względu oparcie wniosku o udzielenie pomocy na postanowieniach Porozumienia (kreującego stosunek cywilnoprawny) i wywodzenie z nich uprawnienia o charakterze publicznoprawnym w postaci udzielenia pomocy, nie mogło odnieść zakładanego przez skarżącą skutku. Strona skarżąca nie wskazała natomiast innych okoliczności, które przemawiałyby za umorzeniem opłaty. Podjęcie przez skarżącą decyzji o inwestowaniu w PSSE stanowiło wynik suwerennej decyzji przedsiębiorcy, poprzedzonej zapewne analizą ekonomiczną rynku, i jej skutki są wkalkulowane w ewentualne ryzyko ekonomiczne prowadzonej działalności gospodarczej. Zawarcia Porozumienia można natomiast oceniać jako działalność skarżącej w PSSE wiążącą się z określonymi korzyściami wszystkich stron Porozumienia, nie zaś tylko państwa polskiego. W związku z podjęciem przez skarżącą inwestycji w PSSE bez wątpienia powstały nowe miejsca pracy, rozwija się gospodarka w tym rejonie, co z kolei generuje wpływu przychodów do budżetu państwa. Te korzyści publiczne nie przemawiają jednakże za tym, że w sprawie zaistniał ważny interes skarżącej w umorzeniu opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej. Publiczne korzyści zrealizowanej przez skarżącą inwestycji równoważą korzyści samej skarżącej. Dzięki tej inwestycji rozwija ona swoją działalność gospodarczą, osiąga przychody i jak sama przyznaje w związku z podjęciem inwestycji w PSSE uzyskała już pomoc publiczną. W interesie publicznym leży natomiast to, by środki pozyskane z opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej umożliwiały realizację celów określonych w art. 22c ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną