IV SA/Wa 2830/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Burmistrza W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych oddala skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2015r. znak [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 127§ 3 kpa oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015r., poz.909) po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza W. z [...] lutego 2015r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej negatywnie decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2015r. znak [...], mocą której nie wyrażono zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 1,3139 ha gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy III, położonych na terenie gminy W., w obrębie G., w granicach działek o numerach: [...], [...] i [...] oznaczonych na załącznikach graficznych stanowiących integralną część wniosku Burmistrza W. z [...] lipca 2014r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2014r. Burmistrz W. na podstawie art. 7 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wystąpił o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze w/w działek, przewidzianych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, mieszkaniowo – usługową oraz pod tereny komunikacji i stacji transformatorowej. Wniosek ten został negatywnie zaopiniowany przez Marszałka Województwa [...]. Minister nie wyrażając zgody nawiązał do projektu planu zagospodarowania przestrzennego i wskazał, że obszar opracowania wynosi 3,4190 ha w granicach którego poza wnioskowanymi gruntami rolnymi klasy III znajdują się także grunty rolne klasy IV. Wskazał też, że celem ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest ich ochrona tak ilościowa jak i jakościowa aby zachować zwartą rolniczą przestrzeń produkcyjną, w szczególności gruntów o najwyższej bonitacji, tj. klas I – III. Podniósł, że wnioskowane grunty położone są w otoczeniu gruntów rolnych i wraz z gruntami klas słabszych tworzą duży, zwarty kompleks gruntów rolnych, wchodzący w otwartą przestrzeń produkcyjną i dlatego podzielił opinię Marszałka o niezasadności zmiany przeznaczenia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku Burmistrz W. zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem art. 6 ust. 1 i 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podnosząc, że argumentem przemawiającym za odmową nie może być jedynie okoliczność, że ustawa przewiduje szczególną ochronę tych gruntów. Zarzucił, że organ nie wziął pod uwagę zmian cywilizacyjnych skutkujących odstąpieniem przez jednostki prowadzenia działalności rolniczej, a zamiast niej przeznaczania dotychczasowych gruntów na cele mieszkaniowe przez co uniemożliwił rozwój Gminy, skazując ją na posiadanie gruntów rolnych, które nie są na cele rolne wykorzystywane i niemożność przyjęcia nowych mieszkańców, którzy płacąc podatki poprawiliby sytuację finansową Gminy W. Stwierdził, że organ nie zebrał faktów będących podstawą rozstrzygnięcia, nie dokonał pogłębionej ich oceny i nie posiada fachowej wiedzy w zakresie architektury krajobrazu, co skutkowało negatywnym rozstrzygnięciem. Rozpatrując wniosek z [...] lutego 2015r. Minister wystąpił o nadesłanie załącznika graficznego, wskazującego tereny istniejącej zabudowy zagrodowej, oddzielnie tereny istniejącej zabudowy nierolniczej i oddzielnie obszary gruntów rolnych przeznaczonych na tereny nierolnicze, które nie zostały jeszcze zabudowane. Ponadto organ wystąpił do wnioskodawcy o informację o aktualnym stanie zagospodarowanie terenów przylegających bezpośrednio do przedmiotowych gruntów. W wyniku ponownej analizy zgromadzonych materiałów dowodowych, argumentacji wnioskodawcy Minister wskazał, że dodatkowe informacje wskazujące wybór miejsca pod planowane zamierzenie inwestycyjne potwierdza jedynie, że rozstrzygniecie z [...] lutego 2015r. było uzasadnione. Omawiane grunty klasy III przylegają wyłącznie do gruntów rolnych, działki w bezpośrednim sąsiedztwie to grunty w użytkowaniu rolniczym, zatem takie zagospodarowanie świadczy, że razem z wnioskowanymi gruntami stanowią one tereny rolne. W sąsiedztwie przedmiotowych gruntów występują grunty przewidziane pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co nie oznacza, że grunty te kiedykolwiek zostaną zabudowane i dopóki nie powstanie na nich zabudowa nierolnicza, tereny te będą nadal rolnymi. Przy tak ukształtowanym obszarze urbanizacji to te tereny winny być w pierwszej kolejności zabudowane. Dlatego też zdaniem organu, nie można w tym przypadku uznać, że planowana zabudowa będzie kontynuacją istniejącego zagospodarowania terenu. Argumenty z wniosku nie uzasadniają w ocenie Ministra zmianę przeznaczenia wnioskowanych gruntów, bo nie wskazują ważnych powodów dla takiej zmiany. Przyjęta przez Burmistrza polityka przestrzenna gminy nie może stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, podobnie jak fakt, że grunty te nie są aktualnie wykorzystywane rolniczo, ponieważ w innym przypadku wszystkie grunty odłogowane należałoby przeznaczyć na cele nierolnicze i sprzedać jako budowlane, co byłoby bardziej opłacalne z ekonomicznego punktu widzenia. Należy też w takim przypadku kierować się szeroko rozumianym interesem społecznym, a nie jedynie słusznym interesem właścicieli gruntów, który nie jest tożsamy. Odnosząc się do zarzutu braku wiedzy fachowej w zakresie architektury krajobrazu podkreślono, że cała analiza przedmiotowej sprawy przeprowadzona została na podstawie wiedzy z zakresu ochrony gruntów rolnych i leśnych, planowania i zagospodarowania przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, prawa budowlanego, prawa geodezyjnego i kartograficznego w połączeniu z doświadczeniem życiowym i zawodowym. Minister wskazał też, że poprzez ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma za zadanie ograniczać proces rozprzestrzeniania się nowej zabudowy na tereny najżyźniejszych gleb i spowalniać tempo wyłączeń takich gleb z produkcji rolnej, bowiem do jego obowiązków należy też zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego kraju, co nie byłoby możliwe bez znaczącego udziału najżyźniejszych gleb. Odniósł się też do struktury użytków rolnych gminy W., gdzie całkowita powierzchnia gruntów rolnych klas IV-VI wynosi ok. 74%, a brak jest gruntów rolnych klasy I. Natomiast w obrębie G. procentowy udział gruntów rolnych klas IV-VI wynosi 66. Zatem w ocenie Ministra zarówno na terenie gminy jak i obrębu ewidencyjnego na którym leżą przedmiotowe grunty istnieje możliwość lokalizowania inwestycji nierolniczych na gruntach o niższej przydatności produkcyjnej, gorszych warunkach przyrodniczo – glebowych jeśli chodzi o przydatność i wykorzystanie do produkcji rolniczej. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Burmistrz W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie: 1.Art. 107§ 1 i 3 kpa poprzez ich błędne zastosowanie polegające na zaniechaniu wyczerpującego rozważenia argumentów za oraz przeciw zmianie przeznaczenia gruntów i przedstawienia argumentów w tym zakresie w zaskarżonej decyzji, w szczególności pominiecie stanowiska z opracowania mgr inż. arch. K. F., z którego wynika, ze teren opracowania to nieuprawiane grunty orne w przeważającej większości klasy IV, zaś zmiana nie będzie niosła poważnych i znaczących zagrożeń dla stanu i funkcjonowania środowiska naturalnego gminy i jest to kontynuacja zmian trwających od kilkunastu lat; 2.Art. 7, 85 § 1, 84§ 1 kpa w związku z art. 75 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowych działek z udziałem biegłego architekta krajobrazu i jego opinii na okoliczność czy i ewentualnie które działki w w/w obrębie wchodzą w otwartą rolna przestrzeń produkcyjną, zwłaszcza czy w ta przestrzeń wchodzą działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i działki w ich pobliżu, na których działkach w tym obrębie prowadzona jest rzeczywiście działalność rolna, skutków dla ładu przestrzennego w wyniku przyjęcia postulowanych zmian; 3.Art. 7, 77 w związku z art. 75 § 1 kpa poprzez ich błędne zastosowanie polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków – właścicieli gruntów, których dotyczy decyzja na okoliczność celów i zamierzeń inwestycyjnych związanych z tymi gruntami. Jednocześnie skarżący wniósł o skierowanie na zasadzie art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, czy art. 6 i art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych są zgodne z art. 16 ust. 2, art. 23 oraz art. 75 ust. 2 Konstytucji RP. Wskazał, że zdaniem skarżącego taka niezgodność występuje z uwagi na niedookreślenie w w/w przepisach przesłanek jakie miałyby przemawiać za zmianą przeznaczenia gruntów rolnych. Zdaniem skarżącego niezgodność z art. 16 ust. 2 Konstytucji wynika z tego, że samorządy są ograniczane w/w decyzjami przy wykonywaniu swoich zadań oraz działaniu w celu swego rozwoju. Niezgodność z art. 23 Konstytucji polega na tym, ze nawet najlepsze grunty rolne winny być częściowo objęte zabudową mieszkaniową tak by tworzyć rolnicze gospodarstwa domowe, natomiast niezgodnie z Konstytucją art. 6 i 7 ust. 1 cyt. ustawy nie przewiduje wytycznych zmierzających do ich tworzenia. Niezgodność z art. 75 ust. 2 Konstytucji sprowadza się do tego, że art. 6 i 7 ust. 1 nie zawierają wskazówek jakie miałyby przemawiać za zmiana przeznaczenia gruntów na cele mieszkaniowe, co bardzo utrudnia zmianę. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że nie narusza ona, tak jak i decyzja ją poprzedzająca, przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy, co czyni skargę niezasadną. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015r., poz. 909). Jak stanowi przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I – III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Decyzja organu wyrażającego zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na grunty inne niż rolnicze przeznaczenie, stanowi jedynie podstawę do przeprowadzenia przez gminę odpowiedniej procedury związanej z przygotowaniem i uchwaleniem planu. Decyzja tego rodzaju ma charakter uznaniowy i dopiero w procedurze uchwalania planu podjęta zostaje przez organ planistyczny decyzja co do ewentualnej zmiany przeznaczenia. W toku procedury planistycznej organ rozważa interes gminy wnoszącej o zmianę przeznaczenia gruntów i cele ochrony gruntów rolnych, wynikające z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2011r., sygn.. akt II OSK 478/10, LEX nr 1080312). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawie o ochronie gruntów rolnych, na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Taka konstrukcja przepisu oznacza, ze właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji, gdyż brak jest generalnego zakazu zmiany przeznaczenia gruntów wyższych klas na grunty produkcyjne. Organ winien wówczas w sposób wyczerpujący rozważyć, czy interes społeczny będący podstawą żądania zmiany przeznaczenia gruntów, należy przedłożyć nad ustawowy obowiązek ochrony gruntów rolnych. Obowiązek ten został sprecyzowany w treści art. 3 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy stanowiącym, że ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze i nieleśne. W kontekście art. 10 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ocenia przedstawionego wniosku z punktu widzenia potrzeb ekonomicznych i zamierzeń urbanistycznych gminy, lecz w kontekście ochrony terenów wykorzystywanych rolniczo, rozważając negatywne skutki wynikające z tej zmiany oraz kierując się interesem społecznym i zasadami ochrony gruntów wyrażonymi w tej ustawie. W ocenie Sądu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpatrując sprawę niniejszą prawidłowo wyważył powyższe interesy i zasadnie przyjął, że fakt zainteresowania właścicieli gruntów zmianą ich przeznaczenia na cele nierolnicze nie pozwala na zmianę przeznaczenia gruntów objętych wnioskiem Burmistrza W. z [...] lipca 2014r. Rolą Ministra nie była bowiem ocena korzyści ekonomicznych płynących ze zmiany przeznaczenia gruntów, związanych z potencjalnymi zamierzeniami inwestycyjnymi, lecz ochrona najlepszych gleb i zwartej przestrzeni rolniczej przed zainwestowaniem oraz ograniczenie działań polegających na nieuzasadnionym przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze. Zasadnie również, zdaniem Sądu, organ kierując się ustawowymi przesłankami przyjął, ze w pierwszej kolejności na cele nierolnicze winny być przeznaczone nieużytki, a następnie grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Jak wynika ze struktury użytków rolnych gminy, której analiza była przedmiotem uwagi Ministra, całkowita powierzchnia gruntów rolnych na terenie gminy W. klas IV - VI wynosi ok. 74%. Istotnym jest, co też nie umknęło uwadze organu, że brak jest gruntów rolnych klasy I. Natomiast w obrębie G., w którym położony jest teren objęty wnioskiem, udział gruntów rolnych klas IV - VI wynosi 66%. Zatem, prawidłowo przyjął Minister, że zarówno na terenie gminy jak i przedmiotowego obrębu ewidencyjnego istnieje możliwość lokalizowania inwestycji nierolniczych na gruntach o niższej przydatności produkcyjnej, gorszych warunkach przyrodniczo – glebowych, jeśli chodzi o przydatność i wykorzystanie do produkcji rolniczej. Ponadto zasadnie organ zauważył, że planowana lokalizacja zabudowy nie będzie stanowiła naturalnego poszerzenia i uzupełnienia strefy zurbanizowanej. Proponowana przez Burmistrza zmiana przeznaczenia omawianych gruntów na cele nierolnicze będzie naruszała zwartość rolniczej przestrzeni produkcyjnej, doprowadzając do wymieszania funkcji rolniczej z funkcją nierolniczą zagospodarowania obszaru. Należy również podzielić stanowisko Ministra, że w stanie faktycznym sprawy niniejszej należy w pierwszej kolejności lokalizować zamierzenia inwestycyjne w obszarach istniejącej zabudowy, ograniczając wkraczanie z zabudową w otwartą przestrzeń produkcyjną – chroniąc tym samym naruszenie rolniczego ładu przestrzennego. Minister wydając przedmiotowa decyzję wziął również pod uwagę stan zainwestowania gruntów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanych terenów. Jak wynika z informacji Burmistrza W. z dnia 4 maja 2015r. i z 29 maja 2015r. omawiane grunty klasy III przylegają wyłącznie do gruntów rolnych, działki w bezpośrednim sąsiedztwie to grunty w użytkowaniu rolniczym, zatem takie zagospodarowanie świadczy, że razem z wnioskowanymi gruntami stanowią one tereny rolne. W sąsiedztwie przedmiotowych gruntów występują grunty przewidziane pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co nie oznacza, że grunty te kiedykolwiek zostaną zabudowane i dopóki nie powstanie na nich zabudowa nierolnicza, tereny te będą nadal rolnymi. Wniosek, że przy tak ukształtowanym obszarze urbanizacji to te tereny winny być w pierwszej kolejności zabudowane, jest zasadny. Prawidłowe jest też stwierdzenie, że nie można w tym przypadku uznać, by planowana zabudowa była kontynuacją istniejącego zagospodarowania terenu. Nie ulega wątpliwości, że co do zasady postulat ograniczania przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze pozostaje w konflikcie zarówno z interesem poszczególnych właścicieli nieruchomości zainteresowanych zwiększeniem, w następstwie zmiany przeznaczenia, możliwości zagospodarowania tych nieruchomości, jak i ogólnym interesem gmin, związanych z umożliwianiem procesów urbanizacyjnych, niemniej sam fakt ustanowienia przez ustawodawcę instrumentów prawnych przewidujących ochronę gruntów rolnych, świadczy o tym, że wskazane wyżej interesy właścicieli nieruchomości oraz gminy, nie pozostają w automatyczny sposób w pozycji nadrzędności w stosunku do potrzeb tej ochrony. W świetle regulacji o ochronie gruntów rolnych i leśnych interesy te mogą zatem doznawać uzasadnionych ograniczeń. Należy też mieć na uwadze, że przedmiotowy wniosek Burmistrza W. został negatywnie zaopiniowany przez Marszałka Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2014r., znak [...], a postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015r., numer [...]. Należy zatem podzielić stanowisko Ministra, że w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do odmowy uwzględnienia przedmiotowego wniosku Gminy dotyczącego jednego z wyższej jakości gleb przedmiotowego obrębu. Odmowa uwzględnienia wniosku opartego na normie prawnej określonej w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie może być poczytywana jako ograniczenie samorządności organów jednostek samorządu terytorialnego, istotne ograniczenie możliwości rozwoju gminy, czy też ograniczenie prawa do rozporządzania gruntem przez właściciela, lecz w okolicznościach rozpoznawanej sprawy podyktowana była troską organu o niewielki zasób gruntów rolnych wysokiej klasy, należących do nieodnawialnych zasobów przyrody, których zachowanie dla przyszłych pokoleń i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Reasumując Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sposób szczegółowy i przekonujący uzasadnił swoje decyzje wskazując na powody nieuwzględnienia wniosku tak ,że kontrolowane decyzje nie przekraczają granic uznania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane tymi przepisami. Uzasadnienie decyzji zawiera również odniesienie się do argumentacji zawartej we wniosku Burmistrza, który to wniosek opracowany został przez mgr inż. arch. K. F. Nie znajduje również uzasadnienia argumentacja skarżącego dotycząca naruszenia przepisów art. 7, 85 § 1, 84§ 1 kpa w związku z art. 75 § 1 kpa. Oceniając kompetencje określonych organów administracji publicznej do załatwienia spraw administracyjnych zauważyć należy, że już z samej istoty ich funkcjonowania wynika, że konkretna sprawa załatwiana jest przez te organy samodzielnie, a ocena istotnych jej okoliczności dokonywana jest w granicach obowiązującego prawa i w ramach przyznanych organom kompetencji. Organy te powołane zostały bowiem, w ramach szeroko rozumianego systemu prawnego, do załatwiania spraw określonego rodzaju. Tym samym w składzie tych organów funkcjonują specjaliści z określonych dziedzin, którym powierzono rozpatrywanie i rozstrzyganie problemów powstałych na tle konkretnych spraw administracyjnych. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut z pkt 3 skargi. Rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie zapadło w oparciu o materiały dowodowe przesłane przez skarżącego z uwzględnieniem postanowienia z dnia [...] lipca 2014r., znak [...] Marszałka Województwa [...] utrzymanego w mocy przez organ odwoławczy. Zauważyć trzeba, że to podmiot wnioskujący o zgodę na zmianę przeznaczenia musi wniosek tak skonstruować i udowodnić wszystkie istotne okoliczności przemawiające za jego zasadnością, aby przekonać organ orzekający, że wniosek ten w ramach uznania administracyjnego może być uwzględniony. Na marginesie Sąd zauważa, że wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków złożono po raz pierwszy w skardze, co czyni zarzut chybionym, bo tego typu wnioski należało artykułować na etapie postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek o zwrócenie się z przytoczonym wyżej pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Nie można uznać, że występuje niedookreślenie przesłanek w w/w przepisach jakie miałyby przemawiać za zmianą przeznaczenia gruntów rolnych. Zostały one wyrażone w art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy. Powtórzyć należy, iż pierwszy z tych przepisów wyraża zasadę ograniczania przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze lub nieleśne. Natomiast art. 6 ust. 1 stanowi, że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Przepisy te zawierają istotną treść normatywną, wyznaczającą zadania organów rozpoznających wnioski o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych. Wykładnia językowa art. 6 ust. 1 ustawy prowadzi do wniosku, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych odnosić się powinna do nieużytków i gruntów o najniższej przydatności produkcyjnej, zaś wyjątkowo do gruntów najwyższej klasy. Nie może budzić zatem wątpliwości, że rozpoznając wniosek o zmianę przeznaczenia gruntu należy kierować się wskazanymi przez ustawodawcę zasadami ochrony gruntów, a wydając decyzję rozważyć interes publiczny, jakim jest ochrona gruntów rolnych i interes wnioskującej gminy. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. ----------------------- 6