I SA/Wr 1720/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "A" (dalej: "A", strona skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej "A" wskazała, że jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jest właścicielem działki gruntu nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków symbolem "B" – tereny mieszkaniowe. W wyniku prac geodezyjnych, związanych z okazaniem granic przedmiotowej nieruchomości komunalnej, stwierdzono zajęcie części tej nieruchomości przez fragmenty ścian trzech budynków mieszkalnych, posadowionych na nieruchomościach sąsiednich położonych przy ul. [...], ul. [...] i przy ul. [...]. Z archiwalnej dokumentacji wynika, że budynki na ww. nieruchomościach sąsiednich zostały wybudowane w latach 80-tych XX wieku przez właścicieli tych nieruchomości z ich własnych środków. Są też właścicielami nakładów poczynionych na działkach będących własnością "A". W związku z przekroczeniem granic działki "A" przy ul. [...], właściciele wymienionych wyżej nieruchomości wystąpili do "A" o sprzedaż prawa własności części tej działki w celu poprawy warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych. Ostateczną decyzją z dnia [...] r. zatwierdzony został podział nieruchomości należącej do "A", w wyniku którego wydzielone zostały działki: nr [...] o powierzchni 11 m2, nr [...] powierzchni 12 m2, nr [...] o powierzchni 10 m2, przeznaczone do sprzedaży w trybie bezprzetargowym, na postawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej u.p.g.n.). Z posiadanych przez "A" informacji wynika, iż dla działki nr [...] oraz dla działek powstałych na skutek jej podziału geodezyjnego, brak jest wniosków i dokumentów dotyczących wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielających pozwolenie na budowę. Dodatkowo dla opisywanych nieruchomości brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie podjęto także uchwały o przystąpieniu do jego sporządzania. Natomiast zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowe nieruchomości znajdują się w zespole urbanistycznym mieszkaniowym jednorodzinnym [...], dla którego jako dominującą klasę przeznaczenia terenu dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W uzupełnieniu wniosku wskazano, że grunt będący przedmiotem wniosku nie był i nie jest wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych od podatku VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy sprzedaż nieruchomości opisanych we wniosku korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej ustawa o VAT). Przedstawiając własne stanowisko, strona skarżąca powołała art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust 1 ustawy o VAT oraz przepis art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego. Wskazała, że właściciele budynku mogą nim rozporządzać nie tylko w znaczeniu cywilnoprawnym, ale także w znaczeniu ekonomicznym – mogą tę część budynku rozebrać, ulepszyć, wynająć. Dlatego też w doktrynie i orzecznictwie utrwaliło się już stanowisko, że właściciele gruntu, na którym posadowiony jest budynek, są w sensie ekonomicznym właścicielami całego tego budynku nawet tej jego części, która wykracza poza granice działki będącej ich własnością, a należącej do innej osoby. Mając na uwadze powyższe – zdaniem "A" – przedmiotem dostaw w opisywanej sprawie będą wyłącznie nieruchomość gruntowe, gdyż budynki w całości są już własnością współwłaścicieli działek przyległych. Powołując się na brzmienie art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, strona skarżąca zauważyła, że w przedmiotowej sprawie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z posiadanych przez "A" informacji wynika również, iż nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. Wobec tego – w ocenie "A"– dostawy nieruchomości opisanych we wniosku, na rzecz osób fizycznych będących właścicielami nieruchomości przyległych, będą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie powołanej wyżej regulacji. W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny, przystępując do dokonania wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT powołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 15 ust. 1, 2 i 6, art. 42 ust 1 pkt 2 oraz art. 2 pkt 33 ustawy o VAT Zauważył, że z powyższych przepisów wynika, iż opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane. Z kolei zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów), będących na przykład gruntami rolnymi, czy leśnymi. Powołał również art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen, w którym przyjęto, że "teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę". Wywiódł stąd, że również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę. Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33 ustawy o VAT odpowiada zatem treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego. Zdaniem organu interpretacyjnego, z powyższych przepisów wynika, że nowelizacja ustawy o VAT nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości. Bez znaczenia zatem pozostaje klasyfikacja według ewidencji gruntów i budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Oceniając opisane przez stronę skarżącą zdarzenie przyszłe w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, organ oparł się na regulacji zawartej w Kodeksie cywilnym, tj. art. 47 § 1, 2 i 3, art. 48, art. 151 oraz art. 191. Z powyższych przepisów wywiódł, że usytuowanie części budynku na cudzej nieruchomości nie powoduje automatycznie, że część ta staje się częścią składową tej nieruchomości, chociaż jest z nią trwale związana, lecz pozostaje nadal częścią składową całego budynku. W konsekwencji, w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy jest grunt zabudowany częścią budynku znajdującego się na sąsiedniej działce – w świetle ustawy o VAT – nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania częścią tego budynku jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy może być tylko grunt. Przy czym Minister Finansów zaznaczył, iż faktem pozostaje to, że przedmiotem dostawy będzie grunt, którego nie można już uznać za teren niezabudowany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Podkreślił, że co do zasady ustawy podatkowe nie uznają za przedmiot opodatkowania umów i czynności cywilnoprawnych, lecz rezultaty tych czynności. Tak więc mimo, że dojdzie do przeniesienia własności części budynków, jako części składowej nieruchomości, nie zaistnieje jednocześnie dostawa towaru, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem organu, skoro istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania nimi jak właściciel, zasadne jest przyjęcie, że prawo to przysługiwało nabywcy od czasu wzniesienia budynku posadowionego w części na gruncie należącym do "A". Z powyższego organ wywiódł, że przedmiotem sprzedaży w sprawie będzie wyłącznie grunt składający się z działek nr [...], [...], [...], na których położone są części budynku (już należące w sensie ekonomicznym do nabywców). Przyjął jednak, że działki te znajdują się wprawdzie na obszarze nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w stosunku do nich nie były wydawane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani nie toczy się postępowanie związane z wydawaniem takich decyzji, jednakże są zabudowane budynkami wzniesionymi przez właścicieli sąsiednich działek. W związku z tym nie mogą zostać uznane za tereny niezabudowane, a ich sprzedaż nie będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Pismem z dnia 1 lipca 2015 r. wezwano organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 21 lipca 2015 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej interpretację indywidualną "A" wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie: - art. 14c § 2 i art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej: O.p.), przez przyjęcie innych ustaleń stanu faktycznego niż opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej; - art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 O.p., przez niewzięcie pod uwagę orzecznictwa sądów administracyjnych przy formułowaniu uzasadnienia prawnego interpretacji indywidualnej; - art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, poprzez błąd wykładni oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania tych przepisów, polegające na uznaniu, że dostawa gruntu w sytuacji, gdy wzniesiony na nim fragment budynku nie jest przedmiotem dostawy, gdyż w sensie ekonomicznym nie jest własnością właściciela gruntu, a jednocześnie grunt nie stanowi terenu budowlanego – nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie ww. przepisów. W treści skargi skarżąca potrzymała dotychczasowe stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, jak również w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast według art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt te narusza prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że "A" w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest podatnikiem VAT. Poza sporem pozostaje też to, że przedmiotem sprzedaży, której zamierza dokonać strona skarżąca na rzecz właścicieli działek sąsiednich, będzie wyłącznie grunt, co prawidłowo wywiódł Minister Finansów z obowiązujących przepisów prawa. Spór dotyczy tego, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajdzie zwolnienie przedmiotowe przewidziane art. 43 § 1 pkt 9 ustawy o VAT, a konkretnie czy ww. grunt stanowi teren niezabudowany w rozumieniu tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie za istotne uznać należy opisany we wniosku stan faktyczny, którego specyfika ma decydujące znaczenie dla ustalenia, czy planowana przez skarżącą dostawa nieruchomości gruntowych skorzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że skarżąca dokona zbycia nieruchomości, na której znajdują się fragmenty obiektów budowlanych (ściany) trwale związane z budynkami posadowionymi na działkach sąsiednich. Obiekty te de facto stanowią część budynków. Sprzedaż gruntu ma natomiast na celu poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych, stanowiących własność osób, które zamierzają tę nieruchomość nabyć. Tym nie mniej, dla oceny czy będzie to transakcja zwolniona należało ustalić, jaka nieruchomość stanowi przedmiot sprzedaży. Stosownie bowiem do treści art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Oznacza to, że opodatkowane są jedynie grunty zabudowane oraz grunty niezabudowane, które spełniają definicję terenów budowlanych. W ocenie Ministra Finansów, w analizowanym zdarzeniu przyszłym, przedmiotem sprzedaży będą grunty, które z uwagi na fakt, że są zabudowane częściami budynków wzniesionych z przekroczeniem granicy na sąsiednich działkach, są terenami zabudowanymi. Wyrażając powyższy pogląd organ nie uwzględnił jednak wielu istotnych czynników, które w opisanym we wniosku przypadku należało niewątpliwie wziąć pod uwagę. Przynależność części budynków (tu: ściany) do działek mających stanowić przedmiot sprzedaży ma bowiem charakter wyłącznie faktyczny, nieformalny, niemający znaczenia dla rozporządzania tymi fragmentami. Właściciel gruntu nie może nimi rozporządzać ani w sensie ekonomicznym ani prawnym. Co więcej, przynależność do gruntu, w razie przekroczenia granic działki w czasie zabudowy, odnosić trzeba do budynku jako całości. Budynek z kolei przypisany jest do gruntu, na którym znajduje się większa jego część (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt III CZP 159/06, Lex nr 272465). Można przypuszczać, że część obiektów budowlanych (budynków) na terenie należącym do skarżącej znalazła się wskutek wadliwego (z punktu widzenia zachowania wymogów przewidzianych dla działek budowlanych) procesu budowlanego. Podkreślenia wymaga także, że dostawa, o której mowa powyżej, nastąpi w szczególnych warunkach określonych w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.p.g.n., zgodnie z którym nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli: przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. Oceniając charakter planowanych transakcji należy więc stwierdzić, że przedmiotem dostawy będzie, w opisanym przez skarżącą przypadku, teren niezabudowany. Znajdujące się na nim obiekty przynależą bowiem w sensie ekonomicznym i prawnym do rozporządzających budynkiem znajdującym się na działce sąsiedniej i jako takie, w kontekście omawianych dostaw, nie mogą decydować o zabudowanym charakterze sprzedawanych nieruchomości. Również z punktu widzenia stron transakcji niewątpliwie będzie to dostawa terenu niezabudowanego, gdyż w przeciwnym razie należałoby uznać, że ściany są własnością skarżącej, a przynajmniej, iż może nimi rozporządzać jak właściciel. Skarżąca dokona natomiast wyłącznie dostawy gruntu, w którego granicach znajdują się wprawdzie części tych obiektów budowlanych, lecz przynależące i przylegające do budynku nabywców. W sensie ekonomicznym i prawnym to nabywca jest bowiem właścicielem tych części budynków, czemu nie sprzeciwia się fakt, że w świetle prawa cywilnego jego prawo może doznawać pewnych ograniczeń (np. konieczność ustanowienia odpowiedniej służebności w celu wykonywania prawa własności). Nie budzi jednak wątpliwości, że w myśl ustawy o VAT to nabywcy gruntu przysługuje względem części budynków (ściany) prawo, którego przeniesienie stanowi odpłatną dostawę towarów na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Innymi słowy, to nabywca, w chwili transakcji, rozporządza jak właściciel ścianą przynależącymi do jego budynku. Samo jej posadowienie na działce zbywcy nie czyni jej przedmiotem transakcji. Reasumując, istotą sprzedaży działki na której znajdują się elementy należące do budynku usytuowanego na odrębnej nieruchomości, takie jak ściany, jest sprzedaż terenu niezabudowanego, do którego odnosi się art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, a nie gruntu zabudowanego obiektami budowlanymi. Ściany są bowiem elementem konstrukcyjnym obiektu budowlanego, nie są obiektem budowalnym, nie pełnią samodzielnych funkcji budowlanych, a jedynie zapewniają "normalne" korzystanie z budynku usytuowanego na innym gruncie (zob. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt 1914/13, NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 740/14 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowienie SN z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt III CZP 159/06, publ. LEX nr 272465). Zatem - wydając zaskarżoną interpretację - organ podatkowy naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze naruszeń przepisów procesowych, to zaznaczyć trzeba, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), warunkiem uchylenia zaskarżonego aktu jest takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, zaskarżona interpretacja indywidualna nie jest dotknięta takimi wadami. Stosownie do treści art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie zaś z treścią art. 14c § 1 i 2 O.p., zadaniem organu interpretacyjnego jest wydanie interpretacji, która zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna musi zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Uzasadniając zarzut naruszenia powołanych przepisów, strona skarżąca podniosła, że w zaskarżonej interpretacji organ nieprawidłowo przyjął, że w opisanym zdarzeniu przyszłym dojdzie do przeniesienia własności części budynków, gdy tymczasem we wniosku, w opisie własnego stanowiska strona skarżąca podała, że części te stanowią własność właściciela budynku głównego. Powyższą argumentację strony skarżącej należy ocenić jako chybioną. Przepis art. 14c § 2 O.p. stanowi wyraźnie, że w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy organ obowiązany wskazać stanowisko prawidłowe. Wprawdzie wywody Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji nie były słuszne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, to procesowo interpretacja odpowiada ww. przepisom prawa. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2 w związku z art. 121 § 1 O.p. W istocie strona powołała orzecznictwo sądowe, jednak po pierwsze, zgodzić się należy z Ministrem Finansów, że wskazane przez nią wyroki wydane zostały w sprawach indywidualnych, a nadto w odmiennych stanach faktycznych. Po drugie, sytuacja, która została przedstawiona przez "A", jest dość specyficzna i co do przedstawionego problemu prawnego nie zostało wytworzone jednolite orzecznictwo sądowe, a dopiero w takiej sytuacji można by było podnosić zarzut jego pominięcia w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Mając na uwadze powyższe - na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. - Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 13 Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie 440,00 zł obejmują uiszczony wpis w wysokości 200,00 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240,00 zł.