II GZ 995/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1231/15 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi A. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1231/15, odmówił skarżącej A. Ż. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2015 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Przewodniczący Wydziału III zarządzeniem z 12 lutego 2016 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków zażalenia, poprzez złożenie odpisu zażalenia, a ponadto o uiszczenie wpisu od zażalenia, w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Skarżąca w wyznaczonym terminie uiściła wpis, jednak nie złożyła odpisu środka zaskarżenia. W związku z tym Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 12 kwietnia 2016 r. odrzucił zażalenie. Postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącej 26 kwietnia 2016 r. A. Ż. pismem z 4 maja 2015 r. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. W uzasadnieniu skarżąca podała, że zobowiązanie zawarte w wezwaniu Sądu z 12 lutego 2016 r. nie było dla niej zrozumiałe. Jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu było "czytelne i klarowne". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z [...] maja 2016 r., odmówił A. Ż. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. W ocenie Sądu podane, we wniosku okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy skarżącej w uchybieniu terminowi. WSA nie podzielił argumentacji skarżącej, że wezwanie zostało sformułowane "niezrozumiałym dla niej językiem prawniczym". Sąd zauważył, że w wezwaniu podano telefoniczny numer kontaktowy do Wydziału Informacji Sądowej Sądu, pod którym skarżąca, w terminie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, mogła uzyskać szczegółowe informacje w sprawie, w tym w jaki sposób uzupełnić brak zażalenia. Skarżąca nie podjęła jednak żadnych czynności w tym kierunku. A. Ż. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepisy regulujące instytucję przywrócenia terminu mają na celu umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że uchybienie przez stronę terminowi nie nastąpiło z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy. Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności świadczące o braku winy strony w uchybieniu terminu, które uprawdopodobnią zasadność tego wniosku. Z brakiem winy mamy do czynienia w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na przekroczenie terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagając od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99 publ. Biuletyn SN 2000/5/12). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że okoliczności podnoszone przez skarżącą nie uzasadniały przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Wskazać trzeba, że w uzasadnieniu wniosku skarżąca, nie wskazała żadnych okoliczności świadczących o tym, że nie ponosi ona winy za naruszenie terminu. Powoływanie się na niewłaściwe odczytanie czy też niezrozumienie wezwania nie jest okolicznością wyłączającą winę skarżącej. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w sprawie nie zaistniały podstawy do przywrócenia skarżącej terminu do uzupełnienia braków zażalenia. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., oddalił zażalenie.