II GSK 2579/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Małgorzata Rysz sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1880/15 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od [...] na rzecz Ministra Środowiska 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1880/15, rozpoznając sprawę ze skargi [...] na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchylił zaskarżone postanowienie; 2. zasądził od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego [...] kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok Sąd I instancji wydał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: [...] (dalej skarżący) pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. wystąpił do Ministra Środowiska (dalej też organ) ze skargą "na bezczynność w sprawie gruntów niezbędnych do zagospodarowania złoża węglowodorów ciekłych i gazowych [...] w [...]" oraz wnioskiem "o przeprowadzenie kontroli zgodności obszaru gruntów wykorzystywanych do prowadzenia działalności górniczej zgodnie z mapą projektu zagospodarowania złoża (...)". Powyższe pismo skarżącego legło u podstaw wszczęcia przez organ postępowania w sprawie sporu dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości gruntowych i sposobu korzystania z nieruchomości (w tym usytuowania urządzeń technicznych Kopalni Gazu Ziemnego [...], dalej też [...]) oraz w sprawie bezczynności Rady Miasta [...] w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. W ramach postępowania - zakończonego ostatecznie postanowieniem organu z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie zwrotu podania z dnia 2 czerwca 2014 r., skarżący złożył pismo opatrzone datą 2 lutego 2015 r., w którym m.in. wniósł o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że "działki nr [...] obr. [...] związane są z prowadzeniem górniczej działalności gospodarczej [...]i pożytki pobiera użytkownik górniczy". Po rozpoznaniu ww. wniosku, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. na podstawie art. 219 kpa organ odmówił wydania zaświadczenia, że działki nr [...] obr. [...] związane są z prowadzeniem górniczej działalności gospodarczej i pobieraniem pożytków przez [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Minister Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 114 w związku z art. 219 kpa, utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. Rozpoznając sprawę w drugiej instancji organ uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem. Wskazał, że zgodnie z art. 217 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skarżący żąda zaś potwierdzenia zaświadczeniem faktów, które nie mieszczą się w zakresie właściwości Ministra Środowiska, ani nie znajdują się w jego posiadaniu. Brak właściwości organu administracji jest jedną z przesłanek odmowy wydania zaświadczenia. Dlatego w przedmiotowej sprawie w pełni zasadne jest zastosowanie art. 219 kpa i wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, a także - w dalszej części skargi - art. 107 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte stanowisko w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Zaskarżone wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej ppsa) uchylił zaskarżone postanowienie i rozstrzygnął o kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie wyjaśnia w wyczerpującym zakresie podstaw faktycznoprawnych jego wydania przez organ, czym uniemożliwia Sądowi kontrolę jego zasadności, a w konsekwencji również zajęcie stanowiska względem argumentacji skargi. Stwierdził, iż Minister Środowiska podał w zaskarżonym postanowieniu – arbitralnie, bo bez głębszego uzasadnienia, że skarżący żąda potwierdzenia zaświadczeniem faktów, które nie mieszczą się w zakresie jego właściwości, ani nie znajdują się w jego posiadaniu. We wcześniejszym pierwszoinstancyjnym postanowieniu z dnia [...] marca 2015 r., które zaskarżonym postanowieniem zaakceptował, wskazał natomiast - przez nawiązanie do podniesionego braku swojej właściwości – że stosownie do art. 7d pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencję gruntów prowadzą właściwi miejscowo starostowie powiatów, a organ nie ma bezpośredniego dostępu do danych z tej ewidencji. Tymczasem z ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (tak samo jak z pisma inicjującego postępowanie w sprawie) wynika, że skarżący dochodzi potwierdzenia zaświadczeniem danych dotyczących prowadzenia górniczej działalności gospodarczej przez [...], a nie danych z ewidencji gruntów. Żądanie skarżącego wymagało więc rozpatrzenia zgodnie z jego treścią, a wskazywana przez organ niewłaściwość winna tę treść uwzględniać drogą stosownej na ten temat argumentacji organu w uzasadnieniu podjętego orzeczenia. W zaskarżonym postanowieniu takiej argumentacji – dającej się zweryfikować w procesie kontroli sądowej – brak. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ szerzej (co nie znaczy, że wyczerpująco) wypowiedział się na temat żądania skarżącego, jednak odpowiedź na skargę nie zastępuje uzasadnienia zaskarżonego do Sądu orzeczenia organu i nie może być też tak przez Sąd potraktowana. Gdy żądanie wydania zaświadczenia nie wynika – jak w tej sprawie – z przepisu prawa, orzeczenie w tym względzie musi być poprzedzone przez organ w niezbędnym zakresie postępowaniem wyjaśniającym (por. art. 218 § 2 kpa). Sąd I instancji wskazał, że właściwość rzeczową wiąże się z techniczno-prawnymi możliwościami ustalenia treści zaświadczenia, a więc z faktem dysponowania rejestrami, ewidencjami, bądź inną dokumentacją pozwalającą na ustalenie okoliczności faktycznych lub prawnych, których żądanie wydania zaświadczenia dotyczy. Jeżeli zatem organ nie dysponuje takimi możliwościami i nie posiada żądanych danych/informacji, to winien to wykazać przez pryzmat możliwości/kompetencji, które mu przynależą, to jest określić te kompetencje, dowodząc przy tym, że żądanie strony nie mieści się w ich zakresie. Jednocześnie organ winien podać kto legitymuje się takimi kompetencjami, zwłaszcza że – jak w tej sprawie – skarżący domaga się danych/informacji z zakresu działalności gospodarczej w obszarze górnictwa, zaś organ ma w tej dziedzinie stosowne uprawnienia (a zatem i rozeznanie) wynikające z przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (i ustaw poprzednich) oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Dalej stwierdził, że lakoniczny charakter uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, ograniczającego się de facto do odnotowania niewłaściwości organu bez podania, kto jest w tej sytuacji organem właściwym (przy założeniu, że żądanie skarżącego nie dotyczy danych z ewidencji gruntów tylko informacji z zakresu działalności gospodarczej przedsiębiorstwa górniczego), nie czyni powyższej zasadzie zadość. Odmowa uwzględnienia żądania strony winna być bowiem udokumentowana okolicznościami stanu faktycznego i prawnego, jaki winien być brany pod uwagę przy załatwianiu tego żądania. Należy przy tym zakładać, że organ jest władny wypowiedzieć się na temat obszaru objętego wydaną przez siebie ww. koncesją na wydobywanie gazu ziemnego, dwukrotnie zresztą zmienianą (por. akta administracyjne w sprawie), w tym wskazać organ, który wiedzą w zakresie wykonywania tej koncesji dysponuje. Oczywiście ewentualne procedowanie skarżącego przed takim organem uzależnione byłoby od uprzedniej oceny przez ten organ istnienia po jego stronie przesłanek wydania żądanego zaświadczenia określonych w art. 217 i nast. kpa. Końcowo uznał, iż bezzasadnie skarżący powołał się w skardze na art. 65 kpa. Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniósł Minister Środowiska zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 ppsa w związku z art. 219 kpa przez przyjęcie, że doszło do uchybienia przepisom postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w toku prowadzonego postępowania przez Ministra Środowiska nie doszło do naruszenia żadnych przepisów, co nie mogło wpłynąć na wynik rozstrzygnięcia, a zatem Sąd bezpodstawnie uchylił zaskarżone postanowienie. 2) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 oraz art. 153 ppsa przez brak wskazania naruszenie jakiego przepisu postępowania dopuścił się organ, wydając zaskarżone postanowienie, Sąd uniemożliwił korektę przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, a tym samym nie zrealizował normy określonej w art. 145 § 1 lit. c ppsa to jest obowiązku wskazania w jakim stopniu wynik sprawy mógł być i jego zakończenia przez wydanie postanowienia o zaskarżonej treści. 3) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 oraz art. 153 ppsa w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 126 oraz art. 124 § 2 w związku z art. 218 i § 1 i 2 w związku z art. 217 § 2 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie przez WSA w Warszawie, że w zaskarżonym postanowieniu Minister Środowiska w wystarczający sposób nie wykazał skarżącemu swojej niewłaściwości w sprawie, a zatem Sąd dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia w sposób błędny, bezpodstawnie przyjmując, że obowiązek taki wynika z przepisów prawa, a co za tym idzie uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie błędnej przesłanki. 4) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 153 ppsa oraz art. 9 w związku z art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że Minister Środowiska nie informował strony postępowania o możliwości uzyskania zaświadczenia u innych organów, gdy tymczasem nie jest to celem postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, a tym samym Sąd wskazał na przepis, którego naruszenie nie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. 5) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 oraz art. 153 ppsa w związku z art. 218 § 2 oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa, przez bezpodstawne przyjęcie, że organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, co doprowadziło do błędnego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a zatem Sąd dokonał błędnej wykładni przepisów statuujących taki obowiązek i tym samym wyprowadził z tego błędne wnioski skutkujące uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Powołując się na powyższe zarzuty: 1. na podstawie art. 185 § 1 ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/15, w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie: 2. na podstawie art. 188 ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/15, w całości i rozpoznanie z każdej, jeżeli Sąd uzna, że istota skargi jest dostatecznie wyjaśniona; 3. na podstawie art. 203 ppsa wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowanie, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Skarżący nie skorzystał z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i w związku z tym zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia stanowiska Sądu I instancji, który stwierdził, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa ze względu na naruszenie przepisów postępowania inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, zasadności odmowy wydania zaświadczenia. Stosownie do treści art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest zaś wydać zaświadczenie w myśl art. 218 § 1 kpa, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenia ma również przepis art. 218 § 2 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 kpa. Nie jest zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Charakter postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 kpa był już przedmiotem wyjaśnień dokonywanych przez sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że postępowanie to ma zakres ograniczony, spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2017 r., II OSK 1270/15 czy z dnia 15 stycznia 2014 r., I OSK 1518/12). Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie występuje drugi z wymienionych przypadków. Jak w zaskarżonym postanowieniu stwierdził Minister Środowiska, skarżący żądał potwierdzenia zaświadczeniem faktów, które nie mieszczą się w zakresie jego właściwości, nie znajduje się w jego posiadaniu. Wskazać jeszcze raz należy, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa, spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09). Nie ulega wątpliwości, że przepisy art. 217-219 kpa, określające prawny reżim wydawania zaświadczeń, organy administracji publicznej muszą interpretować w sposób ścisły. Zaświadczenie jest bowiem dokumentem urzędowym, mogącym stanowić dowód w rozumieniu przepisów procesowych, za którym przemawia prawne domniemanie prawdziwości zawartych w nim informacji. Biorąc pod uwagę specyfikę postępowania dotyczącego wydania zaświadczenia, które jest uproszczonym i odformalizowanym postępowaniem o charakterze administracyjnym stwierdzić należy, że organ, wydając zaświadczenie, powinien opierać się na danych będących w jego posiadaniu i nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego lub prawnego ponieważ działanie takie przekształciłoby postępowanie o wydanie zaświadczenia w postępowanie administracyjne ogólne, co byłoby w sprzeczności z przepisami działu VII kpa i ukształtowaną na ich podstawie instytucją prawną, jaką jest zaświadczenie. Nie można więc uznać, aby w toku postępowania o wydanie żądanego zaświadczenia, organ orzekający w sprawie naruszył zasady postępowania administracyjnego, określone w art. 9 kpa, czy też art. 218 § 2 kpa. Oczywistym jest więc, że w sytuacji, gdy Minister Środowiska stwierdził, że skarżący żądał potwierdzenia zaświadczeniem faktów, które nie mieszczą się w zakresie jego właściwości, nie znajduje się w jego posiadaniu, zgodnie z art. 219 kpa, należało wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Fakt, że organ skarżący kasacyjnie udzielał koncesje na wydobycie gazu ziemnego (dwukrotnie później zmienianą) nie daje podstawy, jak czyni to Sąd I instancji, do założeń, iż jest on władny wypowiedzieć się na temat obszaru objętego wydaną koncesję i że posiada wiedzę w zakresie wykonywania tej koncesji. Należy mieć na uwadze, iż nadzór i kontrola nad ruchem zakładów górniczych to zadanie należące do organów nadzoru górniczego wynikający z przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U.2017.2126 t.j.). Wskazać także należy, że skarżący przesłał do sądu pismo sporządzone przez właściwy urząd górniczy zawierający informacje, których urzędowego poświadczenia się domagał. Spostrzeżone i uwypuklone przez Sąd I instancji braki uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w szczególności jego lakoniczność, czy też brak wskazania organu dysponującego wiedzą w zakresie wykonywania koncesji na wydobycie gazu ziemnego, który mógłby wydać skarżącemu żądane zaświadczenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje podstaw do jego uchylenia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W świetle powołanej regulacji sąd administracyjny uchyla kontrolowaną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi, że doszło do naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania – innego, niż sklasyfikowane w § 1 pkt 1 lit. b tego artykułu - pod tym wszakże warunkiem, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie podkreśla w swym orzecznictwie, że przez "wpływ", o którym mowa na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie zaskarżonym rozstrzygnięciem. Związek ten, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Uchylenie decyzji lub postanowienia na omawianej podstawie nastąpić może, gdy następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść rozstrzygnięcia organu administracji w taki sposób, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, rozstrzygnięcie to byłoby inne. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacją nie ma miejsca. W tym stanie rzeczy zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa związku z art. 218 § 2 kpa. Skarga kasacyjna skutecznie podważyła rozumowanie Sądu I instancji w aspekcie stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego i z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, opierając się na art. 188 ppsa rozpoznać skargę, poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi na podstawie art. 151 ppsa. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na przepisie z art. 203 pkt 2 ppsa w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.