II OZ 218/17

Dnia 7 marca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1381/15 o odrzuceniu skargi D. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1381/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odrzucił skargę D. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 12 czerwca 2015 r. skarżący – D. W., M. W., M. W. i J. W. wnieśli do WSA w Warszawie skargę na postanowienie GINB z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r. skarżący zostali wezwani do solidarnego uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. W dniu 6 sierpnia 2015 r. D. W. i M. W. złożyli na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek D. W. i M. W. o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżących, WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. odmówił D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę M. W. i J. W. Skarżący D. W. i M. W. złożyli zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2016 r., które postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 264/16 zostało oddalone. W związku z powyższym postanowieniem, zarządzeniem z dnia 12 maja 2016 r. skarżący wezwani zostali do wykonania solidarnie prawomocnego zarządzenia z dnia 8 lipca 2015 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącym w dniu 31 maja 2016 r. Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 r. wynika, że do dnia 8 lipca 2016 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie odnotowano wpłaty do niniejszej sprawy. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skoro skarżący nie uiścili wpisu, przez co nie uzupełnili braków formalnych skargi, to zachodziła podstawa do odrzucenia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W. Żalący się negatywnie oceniając wydane postanowienie kwestionują działalność sądu I instancji, w ich przekonaniu stanowiące tolerowanie wadliwych działań lub bezczynności organów nadzoru budowlanego wobec istnienia - nielegalnie zdaniem żalących się – różnych obiektów budowlanych na działkach sąsiednich, do których tytuł posiadają p. Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). W sprawie niniejszej WSA w Warszawie zastosował przepis powyższy w sposób prawidłowy. Pomimo bowiem skutecznego wezwania D. W. i M. W. skarżący nie uiścili wpisu od skargi w zakreślonym przez sąd terminie. Próby uzyskania prawa pomocy zakończyły się dla skarżących odmową. W takiej sytuacji sąd I instancji był zatem zobowiązany skargę odrzucić jako nieopłaconą na podstawie powołanego wyżej przepisu. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie nie zawiera argumentacji mogącej podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu I instancji. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.