II OZ 292/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Leszek Kamiński, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 29/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 10 listopada 2015 r. Nr ... w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 29/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił P. P. sp. z o.o. z siedzibą w K., zw. dalej spółka lub skarżącą, wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. W motywach zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 10 listopada 2015 r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej w wysokości 125 000 zł. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, motywując go koniecznością zachowania płynności finansowej. Wniosek ten nie zawierał żadnego uzasadnienia ani argumentacji zmierzającej do uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd przypomniał, że trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu, spółka w żaden sposób nie wykazała takich okoliczności. Sąd, powołując się na postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., II OZ 29/16 podkreślił, że nałożoną zaskarżonym postanowieniem opłatę legalizacyjną spółka może, ale nie musi uiścić, przy czym postanowienie to nie może być wykonane w drodze przymusu. W ocenie Sądu, kwestia dalszego toku postępowania, w sytuacji, gdy skarżąca spółka nie uiści opłaty, nie może być postrzegana jako bezpośredni skutek wykonania zaskarżonego postanowienia w rozumieniu w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał więc, że skarżąca nie wykazała, że wystąpiła którakolwiek z ustawowych przesłanek uprawniających Sąd do wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu, sama dolegliwość uiszczenia opłaty legalizacyjnej w kwocie 125 000 zł nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie oznacza ona bowiem automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu wskazała m.in., że zapłata kwoty 125 000 zł tytułem opłaty legalizacyjnej może zaburzyć płynność finansową spółki. Podniosła, że samo porównanie wysokości kapitału zakładowego spółki (100 000 zł) i wysokości opłaty może prowadzić do nieodwracalnych skutków z zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, ww. płynności finansowej i terminowości wykonywania obowiązków płatniczych wobec pracowników, kontrahentów i banków. Nadto, powołała się na okoliczności przedstawione w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie strona nie wskazała okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co stanowi o braku przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej. W przedmiotowej sprawie uznać należy, że złożony wraz ze skargą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie został uzasadniony w sposób pozwalający na ocenę czy zaistniały przesłanki przemawiające za wstrzymaniem jego wykonania. Do wykazania, że wnoszącemu skargę grozi niepowetowana szkoda nie jest wystarczający sam wniosek strony. Nie jest również wystarczający wywód skarżącej dotyczący jej obaw o utratę płynności finansowej. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a uzasadnienie tych twierdzeń powinno zostać poparte dokumentami źródłowymi zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej składającego wniosek. W niniejszej sprawie skarżąca poprzestała jedynie na ogólnikowych twierdzeniach o możliwości utraty płynności finansowej. Spółka nie dołączyła do wniosku dokumentów, które mogą świadczyć o tym, że nałożona kara może spowodować ustanie bytu przedsiębiorcy. Za taki dokument, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie można uznać odpisu KRS i wskazanej w nim wysokości kapitału zakładowego. Tym samym z powodu braku danych o majątku spółki, nie jest możliwe porównanie kondycji finansowej spółki z wysokością opłaty legalizacyjnej w celu oceny czy wykonanie postanowienia spowoduje u skarżącej niepowetowaną szkodę. Nie jest bowiem wystarczające, by skarżąca enigmatycznie wskazała okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia. Konieczne jest by Sąd miał możliwość zweryfikowania twierdzeń strony, a jest to możliwe jedynie w przypadku dostarczenia przez stronę odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie. Nie mogą również zostać uwzględnione wywody zawarte w zażaleniu odnoszące się do samej skargi, gdyż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o jej zasadności (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Skoro wnioskodawcy nie wykazali zaistnienia żadnej z przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał postanowienie Sądu I instancji za nienaruszające prawa i oddalił zażalenie na podstawie art. art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 4