III SA/Wa 350/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi, na podstawie ustaleń dokonanych w toku postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. ("Dyrektor UKS") w dniu [...] czerwca 2014 r wydał decyzję, którą zmienił rozliczenie podatku dokonane przez T. Sp. z o.o. w J. (dalej zwaną "Skarżącą" lub "Spółką") w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2009 r. Organ ocenił, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie pozwalał na stwierdzenie, iż faktury VAT wystawione dla Spółki przez S. A. K., F. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., T. B. O., S. K. - Spółka jawna, dokumentujące usługi budowlane, nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych. Mając powyższe na uwadze Organ uznał, że Skarżącej, zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej zwanej "u.p.t.u." lub "ustawą", nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego określonego na fakturach wystawionych przez ww. podmioty. Ponadto ustalono, że Skarżąca nabywała stal i grzejniki w ilościach większych, niż wynikało to z faktycznej ilości niezbędnej do realizacji inwestycji budowlanych na ul. [...] w R. oraz przy ul. [...] i [...] w W.. Na tej podstawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, iż zakup części materiałów na przedmiotowe inwestycje nie był związany ze sprzedażą opodatkowaną. Wobec powyższego Skarżącej również w tym przypadku nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził również, że Skarżąca nie dokonała rzeczywistej sprzedaży usług budowlanych na rzecz K. Sp. z o.o. w związku z realizacją inwestycji przy ul. [...] w P.. Tym samym faktury VAT wystawione na rzecz ww. podmiotu uznano za faktury "puste", tj. niedokumentujące faktycznych czynności. Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor UKS uznał, że zakupy materiałów budowlanych i wyposażenia, zaliczonych przez Skarżącą do powyższych inwestycji, nie służyły czynnościom opodatkowanym, oraz dokonał korekty podatku należnego, uwzględniając dyspozycję art. 108 ust. 1 u.p.t.u. i stwierdzając, że Skarżąca jest obowiązana do zapłaty podatku od towarów i usług wykazanego na fakturach wystawionych na rzecz ww. podmiotu. Od powyższej decyzji Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji Organu I instancji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zakwestionowała ocenę Organu i uznała, że kwestionowane transakcje są autentyczne. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("Dyrektor IS") decyzją z [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w decyzji Organu kontroli skarbowej. Skarżąca nie zgodziła się z wydaną decyzją Dyrektora IS. Wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzuciła naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej i ustawy: art. 21 § 3 Ordynacji w związku z art. 108 ust. 1 u.p.t.u., art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 145 § 2, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192, art. 200 § 1, art. 210, art. 290 § 1 O.p., art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1 i ust. 4, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 12, art. 108 ust. 1, art. 109 ust. 3 u.p.t.u. Wskazała też na naruszenie art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Spółka oceniła, że punktem wyjścia dla sprawy powinny być wyroki TSUE C- 80/11 i C - 142/11 (Mahagében i David). Zauważyła, że wobec niektórych podmiotów będących jej kontrahentami w toku kontroli podatkowych nie stwierdzono nieprawidłowości. Tym bardziej więc Spółka nie mogła stwierdzić żadnych nieprawidłowości w działaniu T. B. O. S. K. Sp. j. oraz w działalności A. K.. Organy uznały zeznania A. G. i T. B. za wystarczające dla przyjęcia fikcyjności transakcji z A. K., ale nie odnotowały, że prace ekipy, w której pracowali ci świadkowie, nie pokrywały się z pracami A. K.. Ponadto brak zgody głównego inwestora na udział w pracach dalszego podwykonawcy nie wpływa na ważność umowy wykonawcy z podwykonawcą. Skarżąca wskazała, że zeznania jednego ze świadków (M. C.) pozyskane zostały bez jej udziału. Wskazała też na wieloznaczność zeznań przedstawiciela inwestora. Zakwestionowała ocenę dowodów podjętą przez Organy, wskazała, że na skutek nieformalnych uzgodnień prace budowlane rozpoczęły się już w kwietniu 2009 r., choć umowa została zawarta później. Organy nie wykazały więc świadomości Spółki co do uczestniczenia w oszustwie, stan faktyczny sprawy nie został natomiast dostatecznie wyjaśniony. Zaniechano dowodu z protokołów kontroli podatkowych, Dyrektor UKS nie sporządził ponadto protokołu z kontroli. Spółka zakwestionowała w skardze możliwość zastosowania w sprawie art. 108 ust. 1 ustawy. Wobec wyeliminowania przez podatnika zagrożenia wykorzystania wadliwej faktury nie można określić na tej podstawie kwoty podatku do zapłaty, gdyż oznaczałoby to zaprzeczenie zasadzie neutralności VAT. Niezależnie od tego Spółka ponowiła stanowisko, że wykonała usługi na rzecz K. Sp. z o.o. Prace były wykonane już w styczniu 2009 r., gdyż zamawiający (K.) wprowadził Skarżącą na plac budowy w wyniku nieformalnych uzgodnień z deweloperem. Błędy co do adresu budowy, jakie pojawiły się na wystawionych fakturach, wyniknęły z faktu, że posesji nie nadano jeszcze numeru. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu dotyczy - po pierwsze - kwestii charakteru usług podwykonawstwa budowlanego, ujętych w fakturach wystawionych przez A. K. (działającego pod nazwą "S."), F. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o. oraz T. B. O., S. K. Sp. j. (T. Sp. j.). Ponadto – po drugie - kwestią sporną na etapie postępowania przed Organami podatkowymi było uprawnienie Spółki do odliczenia podatku naliczonego w fakturach dotyczących nabycia stali i grzejników dla inwestycji w R., W. i P.. Po trzecie kwestią sporną było to, czy wystawiona przez Skarżącą faktura dotycząca sprzedaży usług spółce K. Sp. z o.o. dotyczy prawdziwego zdarzenia gospodarczego. I. W kwestii pierwszej: 1. Z akt sprawy wynika niesporny fakt, że A. K. nie zatrudniał żadnych pracowników, osoba ta wyrejestrowała się jako podatnik VAT w kwietniu 2008 r., ostatnie zgłoszenie czynności opodatkowanej dotyczyło sierpnia 2005 r., pod zgłoszonym adresem ([...], W.) A. K. nie prowadził działalności gospodarczej, nigdy tam nie przebywał, nie miał w 2009 r. żadnych pojazdów, orzeczono wobec niego sądowy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów (pracownicy System mieli, według Skarżącej, przyjeżdżać na plac budowy białym samochodem [...] lub [...]), spółka komandytowa "P." (inwestor na budowie przy ul.[...] w W.) wyjaśniła (poprzez wspólnika, M. C.), że na tej budowie nie pracował nikt od A. K.. Nie potwierdził tego także inspektor nadzoru, W. W., jak i kierownik budowy Skarżącej, nie zgłaszali oni M. C. faktu podwykonywania usług przez firmę S.. Obowiązek uzyskania zgody inwestora na podwykonawstwo wynikał tymczasem z umowy z dnia 6 maja 2009 r. Z tytułu wystawiania pustych faktur w latach 2007 – 2010 wobec A. K. wydano decyzję na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy. Decyzja ta obejmowała też faktury wystawione na rzecz Spółki. Nie było możliwe przesłuchanie A. K. (Spółka postawiła zarzut zaniechania takiego przesłuchania), ponieważ w prowadzonym postępowaniu karnym skarbowym nie stawiał się on na wezwania, choć po zarządzonym poszukiwaniu zobowiązał się do stawiennictwa. Płatności za te "usługi" miały być dokonywane gotówką. Firma S. wystawiła fakturę już w kwietniu 2009 r., dotyczącą usług na budowie przy ul. [...] w W., choć Skarżąca zawarła umowę z "P." dopiero w maju 2009 r. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów faktycznego świadczenia usług. Nie przedstawił ich zwłaszcza prezes zarządu Skarżącej (S. K.) w toku przesłuchania w dniu 28 czerwca 2013 r. i w dniu 11 grudnia 2009 r. Osobami, które potwierdzały wykonanie zafakturowanych usług przez S. były tylko osoby związane ze Skarżącą i zatrudnione przez nią. Ostatecznie wypada też wskazać, że A. K. został prawomocnie skazany za przestępstwo wprowadzania do obrotu pustych faktur (wyrok SR dla W. z [...] czerwca 2012 r., [...]). A. K. nie mógł więc świadczyć zafakturowanych dla Skarżącej usług. 2. Nikt ze spółki A. Sp. z o.o. (członkowie zarządu z roku 2009 – B. H. oraz K. F.) nie potrafili wskazać żadnego podwykonawcy, przy użyciu którego mieli wykonać usługi dla Skarżącej (przyznali, że nie były one wykonywane przez pracowników A.). Analiza rejestrów VAT A. Sp. o.o. wskazała, że jedynym podmiotem wystawiającym faktury na jej rzecz był J. W. (późniejszy, w roku 2010, nabywca udziałów w A. i członek jej zarządu), wobec którego wydano decyzję na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy, i który przyznał się do działania w zorganizowanej grupie przestępczej i wystawiana pustych faktur. Pod adresem siedziby ([...], W.) spółka nie funkcjonowała. Nikt z pracowników tej spółki (poza wspomnianymi członkami zarządu) nie zadeklarował żadnej wiedzy co do ewentualnych jej podwykonawców, nikt też nie znał Skarżącej. A.Sp. z o.o. nie mogła więc świadczyć zafakturowanych dla Skarżącej usług. 3. Zmiany własnościowe i osobowe w spółce F. Sp. z o.o., w tym zbycie jej udziałów w 2010 r. obywatelowi Ukrainy, uniemożliwiały przeprowadzenie czynności kontrolnych w tej spółce. Po ustanowieniu dla niej kuratora wydano decyzję na podstawie art. 108 § 1 ustawy. Przesłuchany prezes zarządu spółki z roku 2009 (P. K.) zeznał analogicznie, jak w wyżej opisanym przypadku spółki A. Sp. z o.o. – F. nie zatrudniała pracowników, dla świadczenia usług wykonawstwa budowlanego dla Skarżącej zlecała je dalszym podwykonawcom, ale nie potrafił podać żadnych danych tych dalszych podwykonawców. Skarżąca miała płacić gotówką za roboty budowlane, swoich "podwykonawców", jak zeznał P. K., znajdował w internecie, nie zawierał żadnych umów pisemnych, utracił kontakt z kolejnym prezesem zarządu Spółki (obywatelem Ukrainy) po zagubieniu telefonu. F. Sp. z o.o. nie mogła więc świadczyć zafakturowanych dla Skarżącej usług. 4. Spółki F. i A. nie świadczyły – z wyżej wskazanych powodów – żadnych usług podwykonawczych na budowach w R. oraz przy ul. [...] w W,. Nie mogły więc zafakturować żadnych usług związanych z tymi miejscami dla T, B. O,, S. K, Sp. j., co z kolei wykluczało, aby Skarżąca mogła odliczyć podatek naliczony z faktur wystawionych przez wspomnianą spółkę jawną (w której zresztą wspólnikiem był członek zarządu Skarżącej), wystawionych w dniu 28 lutego, 1 lipca oraz 30 września 2009 r. Zaprezentowanemu w zaskarżonej decyzji rozumowaniu Organu nie sposób odmówić konsekwencji. Przeciwko powyższemu poglądowi Organów co do fikcyjności wymienionych faktur Skarżąca zgłosiła argument, odwołujący się zresztą do orzecznictwa ETS, iż administracja podatkowa nie może obciążać podatnika obowiązkiem weryfikacji, czy jego kontrahent jest uczestnikiem oszustwa podatkowego. Należy więc wyjaśnić, że ten argument polega na nieporozumieniu – bazuje on przecież na założeniu, że wymienione wyżej cztery podmioty - wystawcy faktur, dopuściły się jakichś, bliżej nieokreślonych, przestępstw podatkowych, o których Skarżąca nie mogła i nie miała obowiązku wiedzieć. Tymczasem jednak Spółka konsekwentnie twierdziła, iż zafakturowane usługi były wykonane, stąd też wywiodła swoje uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego. Gdyby rzeczywiście tak było, tzn. gdyby usługi rzeczywiście były wykonane, o żadnym nadużyciu, oszustwie lub przestępstwie nie byłoby mowy. Powstaje więc wątpliwość, czy w ten sposób Spółka w istocie potwierdza, że zakwestionowane faktury były puste, i że Organy zasadnie je zakwestionowały? Skarżąca wskazywała, że wobec niestwierdzenia przez Organy nieprawidłowości w działalności jej kontrahentów, tym bardziej ona sama nie mogła ich stwierdzić ("...tym bardziej Strona nie mogła tego wiedzieć." – str. 4 skargi). Sąd stwierdza wobec tego, że o ile w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec któregokolwiek z tych podmiotów (A. K. i T. Sp. j.) nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, to taki wynik kontroli wcale nie był automatycznie wiążący w postępowaniu wobec Skarżącej. Niemniej ten rodzaj argumentacji pozostaje w takiej samej sprzeczności z przyjętą linią obrony Spółki, jak argument wynikający z przywołanego orzecznictwa ETS – przecież, według Spółki, żadne nieprawidłowości ani przestępstwa po stronie wymienionych czterech podmiotów nie istniały. Przypomnieć należy, że teza Organów była najdalej idąca – cztery wymienione podmioty nie świadczyły na rzecz Spółki żadnych usług. Organy właśnie tę tezę postawiły w centrum decyzji, a nie tę, że Skarżąca zignorowała czy zaniedbała fakt, że nie wywiązały się one ze swoich obowiązków zapłaty podatku należnego. Wspomniana teza Organów była uprawniona. Nie można podzielić zarzutu skargi, że Organy cechowała tendencyjność postępowania dowodowego, i że zmierzały tylko do wykazania okoliczności niekorzystnych dla Spółki. Uznać należy, że Organy przeprowadziły postępowanie bez żadnych wstępnych założeń, zaś wnioski co do faktów wyciągnęły dopiero po przeprowadzeniu dowodów, które wcale, zgodnie z art. 188 Ordynacji, nie musiały być bezpośrednie. Wartość dowodów, w przeprowadzeniu których Spółka nie brała udziału, wcale nie jest z definicji niższa, niż wartość dowodów bezpośrednich. Zawarta w skardze polemika z oceną dowodów, jaką przeprowadziły Organy, w tym zeznań A. G. i T. B. oraz M. C., jest oczywistym uprawnieniem Skarżącej, ale - w ocenie Sądu - uprawnienie to zostało wadliwe wykorzystane i nadużyte. Zeznania te świadczą bowiem rzeczywiście o braku wykonywania usług budowlanych. Skoro świadkowie zeznali, że nie widzieli na budowie żadnej innej ekipy budowlanej, to wynikająca stąd relacja jest jasna – według ich wiedzy na budowie nie pracowała żadna ekipa A. K. (S.), F. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o. oraz T. Sp. j. Wskazywanie, że z powodu różnego zakresu prac świadkowie ci mogli nie zauważyć tych innych ekip budowlanych byłoby zasadne tylko wtedy, gdyby poszczególni pracownicy inwestora pracowali w innej porze doby (w dzień), a w innej (w nocy) ekipy budowlane wspomnianych podmiotów. Powodem tego przeoczenia byłby więc nie inny zakres robót, lecz inny czas ich wykonywania. Na to jednak Spółka nigdy się nie powoływała. Owszem – Organy nie zakwestionowały faktu wykonania robót zafakturowanych w przedmiotowych fakturach, ale wcale nie wykluczało to odmowy prawa do odliczenia. Fakt, że zbudowano obiekt budowlany albo wykonano na nim jakąś usługę budowlaną nie dowodzi, iż wybudowały go albo wykonały tę usługę – jako podwykonawcy innego podwykonawcy – te cztery podmioty. II. W kwestii drugiej: Jak wynika ze skargi, Spółka nie sformułowała żadnego zarzutu względem wniosków Organów co do nieistnienia związku pomiędzy nabywaną stalą i grzejnikami, a prowadzonymi przez Spółkę budowami i jej działalnością opodatkowaną. Sąd uznaje zatem, że brak takiego związku Spółka potwierdza, gdyż bez jej odmiennego w tej kwestii stanowiska nie jest możliwe zakwestionowanie argumentacji Organów. Logiczne i przekonujące uzasadnienie tezy, że np. na budowie przy ul. [...] w R. Spółka mogła wykorzystać tylko 329, 94 ton stali, pozwoliło uznać, iż nabyta ponad to stal w większej ilości nie wykazywała związku z tą lub inną budową. Co do zasady organy podatkowe nie mogą co prawda ingerować w swobodę decyzji gospodarczych podatnika, ale zaprezentowane w decyzji argumenty nie spotkały się z żadnym polemicznym stanowiskiem Spółki, przez co Sąd pozbawiony został możliwości oceny, w czym tkwi ewentualny błąd Organów. Tak samo ocenić należy inne przypadki (np. związane z budową przy ul. [...] w W.) zakwestionowania związku poczynionych przez Skarżącą zakupów wyszczególnionych w decyzji, z działalnością opodatkowaną. Jeśli na tej budowie wykorzystano 65 grzejników, to bez aktywnej roli Spółki nie jest możliwe wykazanie, że pozostałe grzejniki w liczbie 145 sztuk wiązały się z którąś z prowadzonych przez Skarżącą budów. Zaskarżona decyzja wykazała w swoim wyczerpującym uzasadnieniu, że zwrot stali do sprzedawcy nie był dokonany, a grzejniki nie uległy zniszczeniu. III. W kwestii trzeciej: 1. Co do zasady Skarżąca nie ma racji, kiedy twierdzi, że art. 108 ust. 1 ustawy nie może być podstawą decyzji nakładającej obowiązek zapłaty podatku uwidocznionego w fakturze, która jest pusta. Uprawnienie do wydania decyzji na tej podstawie jest niekwestionowane, przy czym pozostaje ono w zgodzie z prawem wspólnotowym, które umożliwiło ustanowienie krajowego rozstrzygnięcia nakładającego na wystawcę pustej faktury szczególnego rodzaju sankcję za samo jej wystawienie. Jakkolwiek taka decyzja nie określa zobowiązania podatkowego sensu stricte, lecz "kwotę podatku do zapłaty", to niewątpliwie jej podstawą jest sam fakt wystawienia pustej faktury. W kwestii zasady neutralności stwierdzić należy, że taka decyzja pozostaje "obok" tej zasady, gdyż o neutralności należy mówić w razie realizacji prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej rzeczywiste dokonanie odpłatnej dostawy lub usługi. Wystawca pustej faktury nie dokonuje dostawy ani nie świadczy usługi, ale mimo tego powinien zapłacić podatek wynikający z faktury. Spółka podniosła, że zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy zależy od wykazania, że wystawca faktury wprowadził ją do obrotu, przez co odbiorca skorzystał z prawa do odliczenia. Sąd wskazuje więc, że akta sprawy wcale nie pozwalają uznać, iż spółka K. Sp. z o.o. nie odliczyła podatku naliczonego w fakturze dotyczącej usług przy ul. [...] w P.. Ponadto, wbrew stanowisku zawartemu w skardze, Organy nie przywiązywały istotnego znaczenia do rozbieżności w adresie, pod jakim wymieniane było miejsce świadczenia usług ([...], [...], [...]). Pogląd Organów polegał na tym, że w styczniu 2009 r. Spółka nie mogła świadczyć usług, skoro nabywca lokali, u którego usługi miały być świadczone (K. Sp. z o.o.) nabyła ten lokal od dewelopera dopiero w maju 2009 r., zaś został ten lokal wydany dopiero w czerwcu 2009 r. Ten pogląd Organów, jak wynika z akt sprawy, został sformułowany wskutek pisemnego wyjaśnienia dewelopera, spółki A. Sp. z o.o., z dnia 19 marca 2014 r. (reprezentowanej przez Z. K.), iż "...nie posiada wiedzy na temat ewentualnych prac prowadzonych w ww. lokalach przed 23. 06. 2009r.". Ponadto, jak wynika z zaskarżonej decyzji, ten pogląd został dodatkowo wzmocniony sugestią, że udziały w spółce K. zostały zbyte, i to wskutek zapowiadanej i zamierzonej weryfikacji rozliczenia Skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych, podmiotowi amerykańskiemu (spółce K.), który był reprezentowany przez prezesa zarządu spółki K., A. ., przez co nie było możliwe zweryfikowanie transakcji Skarżącej i K. u źródła, w tej właśnie spółce (str. 45 uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektora IS). Sąd zauważa, że istotą sporu w omawianej kwestii jest to, czy rzeczywiście faktura z 31 stycznia 2009 (korekta z 21 lutego 2009) dotyczyła rzeczywistych usług. W ocenie Sądu zebrany materiał dowody upoważniał do stanowczego wniosku, że usługi nie zostały wykonane. We wspomnianym piśmie z 19 marca 2014 r. deweloper jasno wskazuje, że "nie posiada wiedzy na temat ewentualnych prac prowadzonych w ww. lokalach przed 23. 06. 2009r.". Formuła "nie posiadam wiedzy" oznacza, w ocenie Sądu, że, według wiedzy samego dewelopera (właściciela lokalu), przed 23 czerwca 2009 r. nie były prowadzone w lokalu żadne prace. Dopatrywanie się w takiej formule jakichś innych treści i sugerowanie jej wieloznaczności oraz niejasności oznacza kwestionowanie oczywistego językowo znaczenia tej wypowiedzi. Trudno natomiast przyjąć, że podmiot najbardziej miarodajny, wiarygodny i obiektywny, czyli właściciel (jego wiarygodność i obiektywizm wynika z faktu, że nie jest osobiście zainteresowany jakimkolwiek rozstrzygnięciem omawianej kwestii), nie wie, czy, kto i kiedy wszedł w posiadanie jego lokalu i prowadził w nim roboty budowlane. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.