II FSK 1911/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 853/15 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "N." z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do marca 2015 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od Spółdzielni Mieszkaniowej "N." z siedzibą w J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach kwotę 6 515 (słownie: sześć tysięcy pięćset piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II FSK 1911/16 UZASADNIENIE 1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania administracyjnego. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016r., I SA/Gl 853/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 maja 2015r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013r. do marca 2015r. uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie drugim, dotyczącym określenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 1.2.W złożonym odwołaniu skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy poprzez: niedokonanie właściwych ustaleń co do liczby osób zamieszkujących nieruchomości będących przedmiotem postępowania i tworzących poszczególne gospodarstwa domowe, brak określenia wysokości opłaty wraz ze sposobem jej wyliczenia dla nieruchomości położonej na os. P. [...], niedokonanie ustaleń co do stanu faktycznego i prawnego nieruchomości będących przedmiotem postępowania oraz niewyjaśnienie, czy i w których nieruchomościach ustanowiono odrębną własność lokali i które lokale zostały wyodrębnione; art. 6o ustawy o czystości i porządku w gminach poprzez oparcie rozstrzygnięcia na szacunkach co do liczby osób tworzących poszczególne gospodarstwa domowe, które nie mają charakteru "uzasadnionych szacunków"; art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2 ust. 3 w zw. z art. 6m ust. 1 ustawy o czystości i porządku w gminach. poprzez błędne przyjęcie, że spółdzielnia mieszkaniowa jest zobowiązana do składania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 20 maja 2015r. uchyliło w pkt 1. w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i w pkt 2. rozstrzygnięcia określiło wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należnej od wskazanych nieruchomości. 2. Skarga do Sądu I instancji. 2.1. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zarzucając: określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w oparciu o uchwałę 367, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 30 października 2014r., sygn. akt I SA/Gl 636/14, stwierdził nieważność tej uchwały co do § 1 ust. 2; naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2015r., w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, w zw. z art. 6h oraz art. 6m ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest tożsamy z zarządem, o którym mowa w ustawie o własności lokali i w efekcie uznanie, iż skarżąca jest zobowiązana do składania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za właścicieli lokali wyodrębnionych; naruszenie art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej, poprzez niewyjaśnienie czy właściciele lokali wyodrębnionych w budynkach, w których lokale stanowią także własność skarżącej podjęli uchwałę, o której mowa w art. 241 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych; naruszenie art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez niewyjaśnienie czy skarżąca zawarła z właścicielami lokali wyodrębnionych umowy o zarządzanie, o których mowa w art. 1 ust. 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz nie ustosunkowanie się do tego zarzutu podnoszonego w postępowaniu odwoławczym. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko, a odnosząc się do zarzutu skargi - oparcia decyzji na częściowo nieważnej uchwale 367 wskazał, że w miejsce definicji gospodarstwa domowego zawartej w uchwale 367 należy zastosować art. 6j ust. 2 u.p.c.g. oraz definicję gospodarstwa domowego określoną w art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. 3. Wyrok Sądu I instancji. 3.1. W wydanym wyroku z dnia 27 stycznia 2016r., sygn. akt I SA/Gl 853/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach) uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie drugim. 3.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd uznał za uzasadniony podniesiony w pkt 1 petitum skargi zarzut, podważający legalność zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że choć w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie przywołał wprost uchwały 367, to bez wątpienia wydając decyzję opierał się na niej. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja opiera się na zdefiniowanych przez uchwałę 367 i uznanych za nieważne pojęciach: "gospodarstwa domowego" i "selektywnego zbierania", zamiast na legalnych definicjach tych pojęć zawartych w ww. ustawach, co w konsekwencji oznacza, że wydana została z naruszeniem art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i art. 3 ust. 1 pkt 24 ustawy o odpadach, a także art. 6k ust.1, ust. 3, art. 6j ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do argumentacji organu w tym zakresie zawartej w odpowiedzi organu odwoławczego na skargę, Sąd stwierdził, że w piśmie procesowym tego rodzaju nie mogą zostać zamieszczone elementy uzupełniające zaskarżoną decyzję poprzez zamieszczenie ocen i rozważań, które zgodnie z art. 107 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, powinny znaleźć się w treści uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji administracyjnej. Uznając zarzuty skargi dotyczące ustalenia czy skarżąca jest zobowiązana do składania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za bezzasadne Sąd powołał się na szerokie orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazano, że w stanie faktycznym konkretnej sprawy kilka podmiotów jednocześnie może spełniać warunki do uznania ich za właścicieli nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Nie oznacza to jednak, że wszystkie wymienione podmioty mogą jednocześnie mieć taki status względem obowiązku związanego z konkretną nieruchomością. Sąd stwierdził, że zarząd spółdzielni w przypadku, gdy jest ona współwłaścicielem, jest nie tylko zarządem preferowanym ale i wynikającym z ustawy. Zarząd ten, w sytuacji wyodrębnienia własności lokali, nie jest całkowicie oderwany od reguł, o jakich mowa w przepisach ustawy o własności lokali. W konsekwencji spółdzielnie mieszkaniowe sprawują zarząd nieruchomością wspólną w rozumieniu przepisów ustawy o własności lokali (jak zarząd powierzony). To, że nie mają w takim przypadku zastosowania inne (niż art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i ust. 1a ustawy o własności lokali) przepisy ustawy o własności lokali a zwłaszcza przepisy o wspólnocie mieszkaniowej i zebraniu właścicieli lokali nie wyklucza, że na użytek ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zarząd wykonywany przez spółdzielnie mieszkaniowe należy do kategorii mieszczącej się w pojęciu zarządu wynikającym z ustawy o własności lokali, czyli "w rozumieniu" tej ustawy. W ocenie Sądu nie do zaakceptowania, w świetle art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, byłoby przyjęcie takiej interpretacji art. 2 ust. 3 ustawy, według której uznaje się, że osoby sprawujące zarząd nieruchomościami wspólnymi na podstawie umowy lub uchwały współwłaścicieli nieruchomości, bo to jest regułą na gruncie ustawy o własności lokali, podlegają obowiązkom określonym w ustawie o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, natomiast nie podlegają im osoby prawne tj. spółdzielnie mieszkaniowe, sprawujące zarząd nieruchomościami wspólnymi z mocy przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (która odwołuje się w wielu kwestiach do ustawy o własności lokali). 4. Skarga kasacyjna. 4.1. W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku względnie o oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 maja 2015r. w całości. 4.2. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. w powiązaniu z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, poprzez wadliwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że brak odniesienia do kwestii zastosowania definicji legalnej gospodarstwa domowego zamieszczonej w ustawie o dodatkach mieszkaniowych - wobec uchylenia przepisów aktu prawa miejscowego określających przyjęty sposób rozumienia terminu "gospodarstwo domowe" – miał wpływ na wynik sprawy oraz w związku z art. 122 oraz art. 187 § O.p. w powiązaniu z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i w związku z art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 3 ust. 1 pkt 24 ustawy z 14 grudnia 2012r. o odpadach, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na wskazaniu potrzeby wyjaśnienia czy w kontekście definicji legalnych "gospodarstwa domowego" oraz "selektywnej zbiórki odpadów" możliwe było zastosowanie stawek. Ponadto zarzucono naruszenie art. 6k ust. 1, ust. 3, art. 6j ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w toku rozpoznania sprawy doszło naruszenia wspomnianych przepisów, podczas gdy przepisy te nie znajdują zastosowania w postępowaniu w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sformułowano też zarzut naruszenia art. 132 oraz art. 138 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie polegającego na nie rozstrzygnięciu sprawy w całości, co przejawia się w pominięciu w sentencji wyroku rozstrzygnięcia w zakresie w jakim Sąd nie uwzględnił skargi na decyzję organu odwoławczego oraz art. 144 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na braku przekonywującego i spójnego wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia polegające na niepełnym jej wyjaśnieniu oraz niewskazaniu przepisów postępowania, których naruszenia dopuścić miałby się organ odwoławczy. 4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, spółdzielnia wniosła o jej oddalenie. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zasadnym jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku art. 132 oraz art. 138 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., t.j., dalej "p.p.s.a."). Zdaniem kasatora, Sąd pierwszej instancji błędnie nie rozstrzygnął sprawy w całości. W jego ocenie pominięto w sentencji wyroku rozstrzygnięcie w zakresie, w jakim Sąd nie uwzględnił skargi na decyzję organu odwoławczego. Przywołane przez niego przepisy dotyczą stadium orzekania sądu pierwszej instancji, określają możliwości orzecznicze sądu, a więc przesłanki, formę oraz treść, jaką powinno przybrać orzeczenie wydane po rozpoznaniu skargi in merito. W szczególności dotyczą wyroku, który jest orzeczeniem służącym merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy przez sąd administracyjny. W rozstrzygnięciu o charakterze merytorycznym sąd administracyjny orzeka o przedmiocie tego postępowania. W ten sposób wykonuje w stosunku do konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej będącej przedmiotem tego postępowania podstawową funkcję jako organu sprawującego wymiar sprawiedliwości. Jego przedmiotem jest badanie zgodności z prawem określonej działalności organu administracji publicznej, czyli sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. Tu sąd wypowiada się co do tego, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji są zgodne z prawem czy też nie. Rozstrzyga sprawę co do istoty, a więc uwzględnia skargę lub ją oddala (R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H.Beck, W-wa 2015,por. s. 565). W zaskarżonym wyroku, Sąd pierwszej instancji kontrolował rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613, t.j., dalej: "O.p."), zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. W sprawie uchylając decyzję i orzekając na nowo, organ odwoławczy uznał, że jego rozstrzygnięcie merytoryczne nie pokrywa się z rozstrzygnięciem merytorycznym organu pierwszej instancji. To oznacza, że musi on uchylić decyzję i orzec na nowo. Jest to jednak jedno rozstrzygnięcie, nie pozwalające na rozdzielenie decyzji na części, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Procedura zawarta w ordynacji podatkowej nie umożliwia rozdzielonym elementom w sposób autonomiczny (odrębny) wywołać skutków prawnych, tj. eliminacji decyzji pierwszej instancji bez orzeczenia, czy orzeczenia przez organ odwoławczy bez eliminacji decyzji organu instancji pierwszej. Nie zmienia tego, dokonane w sprawie, rozbicie sentencji decyzji na punkty. Nie ma też możliwości, by składający skargę do WSA mógł objąć środkiem zaskarżenia tylko "uchylenie decyzji" czy tylko "orzeczenie, co do istoty sprawy". Nawet, jeżeli skarżący zakreśli środek odwoławczy do samego określenia wysokości podatku przez organ, to należy uznać, że zaskarżono decyzję "uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy". Zatem zaskarżono decyzję w jej niepodzielnej całości. Dlatego też nawet, jeżeli w sprawie organ sformułował sentencję w dwóch punktach, a skarżący wyraźnie ograniczył zakres zaskarżenia do punktu drugiego, to uchylając decyzję tylko w tym punkcie, WSA nie orzekł o całości sprawy i tym samym nie zbadał zgodności z prawem określonej działalności organu administracji publicznej, czyli sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze. Powinien zatem uwzględnić przy rozpoznaniu sprawy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. Brak rozstrzygnięcia i uzasadnienia w tym zakresie, ma wpływ na wynik sprawy, gdyż taki wyrok nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. 5.2. W konsekwencji powyżej wyrażonego stanowiska, Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut nieprawidłowego uzasadnienia wyroku. W skardze kasacyjnej w tym względzie, jako naruszony wskazano art. 144 § 4 p.p.s.a Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Niemniej przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z 26 października 2010r., I OPS 10/09). W rozpoznawanej sprawie, Sąd przyjął, że wprawdzie autor skargi kasacyjnej wymienił art. 144 § 4 p.p.s.a., jednak argumentacja przytoczona w zarzutach nie budzi wątpliwości co do wskazania na naruszony art. 141 § 4 p.p.s.a. a nie art. 144 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny poddając ocenie powyższy zarzut stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom przewidzianym art. 141 § 4 p.p.s.a. i uniemożliwia jego kontrolę instancyjną, gdyż nie objęto nim całości merytorycznej sprawy. 5.3. Pozostałe zarzuty są niezasadne. Niezasadnym jest w szczególności zarzut oparty o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., gdyż Sąd pierwszej instancji poczynił trafne wskazania do tego, że organ odwoławczy winien ocenić, czy przy zastosowaniu legalnej definicji: (i) "gospodarstwa domowego" zawartej w art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013r., poz. 966, t.j. ze zm., dalej "u.d.m."), (ii) "selektywnego zbierania" określonej w art. 3 ust. 1 pkt 24 ustawy z 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2013r., poz. 21 ze zm., dalej: "u.o.") możliwe jest stosowanie postanowień § 2 i § 3 uchwały Rady Miasta Żory nr 367/XXXV/13 z dnia 13 czerwca 2013r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty (uchwała 367), ustalających wysokości stawek. Jak wcześniej wskazano, nie było to kwestią sporną na etapie skargi kasacyjnej. Zatem skoro w zaskarżonym wyroku uznano, że decyzja opiera się na zdefiniowanych przez uchwałę 367 i uznanych za nieważne pojęciach: "gospodarstwa domowego" i "selektywnego zbierania", zamiast na legalnych definicjach tych pojęć zawartych w ww. ustawach, to w konsekwencji oznacza, że wydana została z naruszeniem prawa. Odnosząc się do samego uzasadnienia decyzji, Sąd pierwszej instancji trafnie wskazywał na niemożność uzupełniania decyzji w odpowiedzi organu odwoławczego na skargę. Sam kasator czyni szeroki wywód prawny uwzględniając częściową nieważność uchwały 367. Tego rodzaju argumentacji nie zawiera uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Jest to błąd dający podstawę do uchylenia decyzji. Brak tych rozważań niewątpliwie uniemożliwia ich kontrolę przez WSA, gdyż przede wszystkim pozbawia stronę możliwości pełnego jej zaskarżenia. Zatem oczywistym pozostaje wpływ tego typu naruszeń na wynik sprawy. 5.4. Niezasadnym jest również zarzut oparty o art. 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. w powiązaniu z art. 6q ust. 1 ustawy z 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013r., poz. 1399, t.j. ze zm., dalej "u.c.p.g.") oraz w związku z art. 4 u.d.m. oraz art. 3 ust. 1 pkt 24 u.o. Skarżący organ upatruje naruszenia prawa w nieprawidłowym wskazaniu potrzeby wyjaśnienia czy w kontekście definicji legalnych "gospodarstwa domowego" oraz "selektywnej zbiórki odpadów" możliwe było zastosowanie obniżonych stawek przewidzianych w przypadku selektywnej zbiórki odpadów - § 2 ust. 1 uchwały (s. 7 skargi kasacyjnej), tak jak dokonał tego Prezydent Miasta a za nim Kolegium. Tymczasem zarówno art. 122 jak i art. 187 § 1 O.p. dotyczą postępowania dowodowego. W zaskarżonym wyroku, jak już wcześniej wskazano, decyzję uchylono ze względu na to, że zapadła z pominięciem tego, iż zapisy uchwały 367 zostały częściowo unieważnione. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że organ nie dostrzegł problemu częściowej nieważności uchwały 367, a co za tym idzie nie dokonał analizy prawnej, która pozwalałby uznać zaskarżoną decyzję za legalną pomimo częściowej nieważności uchwały 367 (s. 8 wyroku). Nie wykazywał w tym względzie nieprawidłowości, co do zebrania czy oceny materiału dowodowego. 5.5. Niezasadnym jest także zarzut sformułowany w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6k ust. 1, ust. 3, art. 6j ust. 2 u.c.p.g. Dotyczy on przepisów kompetencyjnych i gdy w kontrolowanej decyzji przyjmuje się pojęcia "gospodarstwa domowego" i "selektywnego zbierania" z unieważnionej uchwały, zamiast legalnych definicji tych pojęć zawartych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych oraz ustawie z 14 grudnia 2012r. o odpadach, to trafnym jest stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i art. 3 ust. 1 pkt 24 ustawy o odpadach, a co za tym idzie, naruszono także art. 6k ust.1, ust. 3, art. 6j ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Unieważniając zapisy uchwały 367, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 30 października 2014r., I SA/GL 636/14, na który powołano się w obecnie kontrolowanym wyroku, zauważył, że przepis art. 6j ust. 2 u.c.p.g. stanowi, iż w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, a więc takiej, na której zamieszkują mieszkańcy, rada gminy może uchwalić jedną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego, zaś zgodnie z przepisem art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., rada gminy, w drodze uchwały dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. W przywołanym wyroku wyraźnie stwierdzono, że z treści tych przepisów nie wynika, by ustawodawca umocował radę gminy do definiowania pojęcia gospodarstwa domowego. Zatem w decyzji będącej przedmiotem oceny zaskarżonego obecnie wyroku, naruszono art. 4 u.d.m. i art. 3 ust. 1 pkt 24 u.o., ponieważ oparto się o definicje sformułowane z naruszeniem art. 6k ust. 1, ust. 3, art. 6j ust. 2 u.c.p.g. 5.6. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, gdyż ten powinien objąć swym rozstrzygnięciem całą kontrolowaną decyzję. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).