II SA/Gd 563/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 września 2015 r. Decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. J. M. zwrócił się do Wójta Gminy o udostępnienie odpisu protokołu z dyskusji publicznej przeprowadzonej w P. w dniu 4 lutego 2014 r. nad przyjętymi w projekcie aktualizacji Studium rozwiązaniami. Wnioskujący zaznaczył, że w przypadku niedysponowania przez Wójta protokołem sporządzonym zgodnie z wymogami określonymi w § 9 pkt 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wnosi o: 1) przekazanie odpisu listy osób obecnych na przywołanym zebraniu; 2) wskazanie osób, które zabierały głos w dyskusji, z określeniem poruszonych przez te osoby zagadnień; 3) wskazanie komu (imię, nazwisko, stanowisko służbowe) Wójt powierzył sporządzenie protokołu z dyskusji publicznej. Wnioskujący zaznaczył jednocześnie, że dostarczony mu, w odpowiedzi na wniosek z dnia 29 maja 2015 r., protokół z konsultacji społecznych jest jedynie lakoniczną notatką. Przy piśmie z dnia 1 lipca 2015 r. Wójt przesłał wnioskującemu kopię listy obecności z konsultacji społecznych dot. projektu aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy z dnia 4 lutego 2014 r., a także poinformował, że sporządzenie protokołu z dyskusji publicznej zostało powierzone A. R. – inspektor ds. budownictwa i inwestycji oraz wskazał, że nie został sporządzony dokument wskazujący osoby, które zabierały głos w dyskusji z określeniem poruszonych przez te osoby zagadnień. Wójt wyjaśnił także, że protokół, który powstał z konsultacji społecznych w sprawie aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P., został przekazany wnioskującemu pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 7 lipca 2015 r. J. M. wezwał Wójta Gminy do usunięcia naruszenia art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przejawiającego się nieuprawnionym ograniczeniem dostępu do informacji publicznej w zakresie animizacji danych uczestników dyskusji publicznej. W dniu 20 lipca 2015 r. Wójt Gminy zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie danych osobowych uczestników dyskusji publicznej, o których mowa w piśmie z dnia 7 lipca 2015 r. W piśmie z dnia 10 lipca 2015 r. J. M. wskazał, że wszczęte postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż szczegółowe zasady ochrony danych osobowych określa ustawa o ochronie danych osobowych, która umożliwia przetwarzanie danych osobowych ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i na zasadach określonych ustawą. Ustawa dopuszcza ponadto przetwarzanie danych osobowych w przypadku, gdy jest to niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne należy zaś do sfery spraw publicznych i każda osoba, która bierze udział w procedurze sporządzania studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy, musi liczyć się z tym, że jej dane osobowe będą przetwarzane. Wykaz wniosków do studium jest z kolei dokumentem urzędowym o jawnym charakterze, a obligatoryjnymi elementami wykazu są dane wnioskodawcy w zakresie jego nazwiska, imienia, adresu zamieszkania i numeru działki. Wójt Gminy, decyzją z dnia 10 sierpnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), odmówił udostepnienia informacji publicznej w zakresie danych osobowych uczestników konsultacji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Wójt wyjaśnił, że dane osobowe tj. informacja dotycząca zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej stanowią informację publiczną o ile są informacją o osobach sprawujących funkcje w podmiotach wykonujących zadania publiczne. Prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu w zakresie udostępnienia danych osobowych, chyba że chodzi o informację o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzania i wykonywania funkcji oraz przypadek, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Dlatego też udzielenie żądanej przez J. M. informacji nie było możliwe. Poprzez udział w konsultacjach społecznych ich uczestnicy nie stają się bowiem ani "osobami pełniącymi funkcje publiczne" ani też "osobami mającymi związek z pełnieniem funkcji publicznych". Brak jest także podstaw do twierdzenia, że osoby których dotyczą dane osobowe, zrezygnowały z przysługującego im prawa. Rezygnacji takiej nie można bowiem domniemywać czy dorozumieć z samego faktu udziału w konsultacjach w trakcie procedury planistycznej. Od decyzji Wójta Gminy odwołanie wniósł J. M., domagając się jej uchylenia i orzeczenia o obowiązku udostępnienia danych osobowych w zakresie wnioskowanym. Skarżący zarzucił, że odmowa udostepnienia żądanych przez niego informacji nie znajduje uzasadnienia. Do niniejszej sprawy nie może mieć zastosowania ograniczenie określone w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, które nie dotyczy osoby fizycznej jako takiej lecz obejmuje jedynie prywatność tej osoby. Nie doznaje uszczerbku prawo do ochrony prywatności osoby fizycznej, gdy osoba ta świadomie uczestniczy w dyskusji publicznej i dobrowolnie zamieszcza swoje dane osobowe na liście obecności oraz podaje je do protokołu, który zgodnie z literą prawa podlega obligatoryjnemu upublicznieniu. Uczestnictwo w życiu publicznym, nawet gdy nie ma ono wymiaru sprawowania funkcji publicznej lub wykonywania zadania publicznego nie jest prywatną sferą życia uczestnika. Z natury rzeczy jest to udział w życiu publicznym, które z okolicznościami tworzącymi sferę życia rodzinnego i osobistego nie ma i nie musi mieć żadnego związku. Każda osoba, która uczestniczy w życiu publicznym, musi się liczyć z tym, że przestaje być anonimowa. Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy. W ocenie Kolegium udzielenie informacji na temat danych osobowych uczestników przeprowadzonej dyskusji publicznej związane jest z ich sferą prywatności i dlatego też prawo strony do informacji publicznej podlega w tym przypadku ograniczeniom wskazanym w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądana informacja nie dotyczy bowiem osób pełniących funkcje publiczne ani osób mających związek z pełnieniem tych funkcji. Nie zachodzi tu również sytuacja rezygnacji przez osoby fizyczne z przysługującego im prawa do prywatności. Poprzez samo uczestnictwo w konsultacjach nad projektem studium osoby te nie zrezygnowały zaś z przysługującego im prawa do prywatności. Dlatego też udzielenie żądanej informacji spowodowałoby naruszenie prawa tych osób do ochrony ich danych osobowych, w tym prawa do ich prywatności. We wniesionej do Sądu skardze skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego odmowa udostępnienia informacji publicznej w zakresie danych uczestników dyskusji publicznej, o której mowa w art. 11 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi naruszenie: art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a i ust. 2 tej ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym - poprzez jego niezastosowanie a także art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej – poprzez jego błędne zastosowanie i art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - poprzez jego niezastosowanie. Protokół z dyskusji publicznej ma cechę pełnej jawności, o czym przesądza obowiązek jego upublicznienia. Kształtowanie ładu przestrzennego jest zadaniem własnym gminy. Politykę przestrzenną gminy określa się w uchwalanym przez radę gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zakres czynności związanych z opracowywaniem studium określa art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gminy. Sposób dokumentowania prac planistycznych określa zaś § 9 rozporządzenia. W skład dokumentacji planistycznej wchodzi m.in. protokół z dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie studium rozwiązaniami, którego wzór określono w załączniku nr 6 do rozporządzenia. Zgodnie z tym wzorem, podpisany przez Wójta protokół sporządza się w 3 egzemplarzach, z których jeden przeznczony jest do publicznego wglądu. Z układu wzorca wynika, że w protokole zamieszcza się w szczególności dane osobowe dyskutantów, składające się z imienia i nazwiska oraz adresu. Z treści wzorca wynika również, że załącznikiem do protokołu ma być lista obecności. Skarżący uważa również, że żaden przepis prawa nie uprawnia organu gminy do anonimizacji danych osobowych uczestników dyskusji publicznej. Uczestnictwo w dyskusji publicznej, której przedmiotem jest ład przestrzenny gminy, nie należy do sfery prywatnej, bez wątpienia jest to sfera publiczna i dlatego też upublicznienie protokołu z pominięciem danych osób uczestniczących w dyskusji skutkuje pozbawieniem tego dokumentu cech wiarygodności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie, w pełni podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 września 2015 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia 11 sierpnia 2015 r., są zgodne z prawem. Postępowanie, w wyniku którego wydane zostały zaskarżone decyzje prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), która to ustawa, służy realizacji zagwarantowanego w art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.) prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Przy czym, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ustawa ta nie narusza przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Stąd w doktrynie ogół informacji publicznych dzielony jest na dwie grupy – informacje udostępniane (1) w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz (2) w oparciu o przepis szczególny (zob. P. Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2011, uw. 3 do art. 1 ust. 2). Niesporne w sprawie jest, że żądana przez skarżącego w piśmie z dnia 19 czerwca 2015 r. informacja w zakresie danych uczestników dyskusji publicznej przeprowadzonej w dniu 4 lutego 2014 r. w P. w związku z aktualizacją studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi informację publiczną. Informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia, mającej walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakimkolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06, LEX nr 291357). Co do zasady więc, informacją publiczną będzie w szczególności całość dokumentacji posiadanej przez organ i wykorzystywanej do zrealizowania powierzonych jemu prawem zadań, jakimi są sporządzenie projektu i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wr 62/09, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokumenty tworzone przez organy władzy publicznej podczas procesu legislacyjnego stanowią zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c i d będąc rodzajem informacji dotyczącej sposobu stanowienia aktów publicznoprawnych i sposobu przyjmowania i załatwiania spraw podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (zob. T.K. Aleksandrowicz, Komentarz do art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wydawnictwo Prasowe Lexix-Nexis, Warszawa 2006, str. 206). Jednakże, jak słusznie stwierdziły orzekające w sprawie organy, udostępnienie żądanej informacji (imienia, nazwiska, miejsca zamieszkania i numeru działki osób, które brały udział w konsultacjach społecznych), nie jest możliwe w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na dyspozycję art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku prawnego bądź też dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanowiono zamknięty katalog wyjątków uzasadniających ograniczenia prawa do informacji publicznej składający się z czterech elementów: informacji niejawnych, innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. Art. 5 ust. 1 ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wynika z tego, że ust. 1 art. 5. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Wskazana w ust. 2 tajemnica przedsiębiorcy de facto – jak wskazuje się w orzecznictwie – odnosi się do tajemnicy przedsiębiorstwa wprowadzonej ustawą z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Natomiast przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1182), która w art. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych. Skoro ustawodawca nie określił w ustawie o dostępie do informacji publicznej co rozumie pod pojęciem "prywatności osoby fizycznej" oznacza to, że rozumienia tej przesłanki należy poszukiwać na gruncie innych aktów prawnych, a zwłaszcza powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, która określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz praw osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane. Zgodnie z art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych dane osobowe stanowią informację. Jest to informacja dotycząca zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza jako przesłanki ograniczenia prawa do informacji ochrony danych osobowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 395/13, LEX nr 1447408; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2499/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej relacje między dostępem do informacji oraz ochroną danych osobowych nie występują, ale należy je oceniać w oparciu o prywatność, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej a dopiero następnie to rozwiązanie odnieść do przepisów ustawy o ochronie danych osobowych (por. G. Sibiga, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, Monitor Prawniczy 20013/8/59-62). Przepisy obu tych ustaw są bowiem ze sobą skorelowane. W orzecznictwie przyjmuje się, że zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi zawierającymi dane osobowe należy analizować na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej a unormowań odnoszących się do ochrony danych osobowych w tym zakresie co do zasady poszukiwać w obydwu równorzędnych ustawach: ustawy o dostępie do informacji publicznej i ustawy o ochronie danych osobowych. Ogólne materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych, w tym ich udostępniania, określa art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych Przesłanki te mają charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym do ich udostępniania. Przepisy ustawy nie regulują przy tym kwestii udostępniania danych osobowych będących informacją publiczną. Przesłanki określone w art. 23 pkt 2 i 4 ust. 1 ustawy odsyłają do innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Według punktu 2 wskazanego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, natomiast stosownie do pkt 4 przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. Ustawa o ochronie danych osobowych ma zatem w tym zakresie charakter odsyłający do innych ustaw, które dotyczą przetwarzania danych osobowych i przyjmuje się, że odsyła również do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tak też przyjęło orzecznictwo sądowoadministracyjne, że przepisami prawa, do których odnosi się art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych są przepisy o udostępnianiu informacji publicznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 23/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), a udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 4 jest zadaniem publicznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 440/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo wskazać należy, że określonym prawnie uprawnieniem, dla którego niezbędne jest udostępnienie danych osobowych, będzie prawo do informacji, o których mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego uznać trzeba, że relacje między prawem do informacji oraz prywatnością osoby fizycznej, a co z tym związane jej danymi osobowymi znajdującymi się w tej sferze, będą określane tylko na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przy czym podkreślić należy, że powołany przepis nie chroni wszystkich danych osobowych, a tylko prywatność osób fizycznych, z wyłączeniem osób pełniących funkcje publiczne. Relacja prawa do prywatności i ochrony danych osobowych była analizowana przez Sąd Najwyższy w wyroku z 8 listopada 2012 r. (sygn. akt I CSK 190/12, LEX nr 1286307). Sąd Najwyższy wyjaśnił w uzasadnieniu tego wyroku, że do prywatnej sfery życia zalicza się przede wszystkim zdarzenia i okoliczności tworzące sferę życia osobistego i rodzinnego. Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia udzielenie jej silnej ochrony prawnej. Nie znaczy to, by każda informacja dotycząca określonej osoby była informacją z dziedziny jej życia osobistego. Reżim ochrony prawa do prywatności i reżim ochrony danych osobowych są wobec siebie niezależne. Niewątpliwie dochodzi przy tym do wzajemnych relacji i oddziaływania tych reżimów, bowiem w określonych sytuacjach faktycznych przetworzenie danych osobowych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności, bądź ochrona prawa do prywatności będzie wymagała sprzeciwienia się wykorzystaniu danych osobowych. W dalszej kolejności Sąd Najwyższy rozważając możliwość naruszenia prawa do prywatności poprzez udostępnienie imienia i nazwiska osoby fizycznej przez jednostkę samorządu terytorialnego, w określonym stanie faktycznym przyjął, że wyjątki zawarte w art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają charakteru wyczerpującego dla ustalenia granic prawa do prywatności. Zakres tego prawa, czy też ochrony wywodzącej się z prawa do prywatności, winien być ustalony przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie ziściły się jakiekolwiek przesłanki wyłączające ochronę danych osobowych uczestników konsultacji społecznych przeprowadzonych w celu aktualizacji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych. W ocenie Sądu w ujawnionych okolicznościach faktycznych udostępnienie imion, nazwisk, miejsc zamieszkania i podpisów uczestników konsultacji społecznych nie było niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego ani do zrealizowania uprawnienia lub wykonania obowiązku. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej prywatność osób fizycznych biorących udział w konsultacjach społecznych winna zostać zachowana. Ochrona wynikająca z prawa do prywatności powinna obejmować imiona, nazwiska i miejsce zamieszkania oraz podpisy uczestników konsultacji społecznych. Uzyskanie informacji o przeprowadzeniu takich konsultacji gminnych oraz ocena ich prawidłowości może bowiem odbyć się bez konieczności dysponowania danymi osobowymi uczestników konsultacji. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.