III SA/Gl 1489/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowy uchylenia decyzji dotychczasowych w wyniku wznowienia postępowania) oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania E. G., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r. nr [...] odmawiającą uchylenia dwunastu decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. od nr [...] do nr [...], utrzymujących w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...]r. nr [...]od [...] do [...] oraz nr [...], nr [...] i [...],[...]w zakresie podatku od towarów i usług za okres odpowiednio od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., powoływanej dalej jako O.p.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ kontroli skarbowej dokonał ustalenia, iż E.G. w okresie od stycznia do grudnia 2005 r. prowadził działalność pod firmą "A" (od lutego 2005 r.) oraz niezarejestrowaną działalność gospodarczą firmowaną przez "B" Sp. z o.o., co skutkowało przeniesieniem obowiązku podatkowego ze Spółki "B" na E. G. , poprzez uznanie jego osoby za podatnika podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2004 r. (Dz.U. nr 54, poz. 535, ze zm., zwanej dalej ustawą VAT). W związku z tym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał w dniu 15 września 2009 r. decyzje określające: kwotę zobowiązania podatkowego w podatku VAT za kolejne miesiące rozliczeniowe od I do XII 2005 r., kwotę różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust 1 ustawy VAT za miesiące II i III 2005 r. oraz kwotę podatku, o której mowa w art. 108 ustawy VAT za miesiące I, IV-IX i XI 2005 r. Po rozpatrzeniu odwołania E. G. , decyzjami z [...] r. od nr [...] do nr [...] , Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjne. Skargi na decyzje drugoinstancyjne wniesione przez E. G. działającego przez pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zostały odrzucone z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych tj. niezłożenie pełnomocnictw procesowych do działania w imieniu skarżącego oraz nieuiszczenie wpisów sądowych. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało zainicjowane pismem z [...] r., którym E. G. , reprezentowanym przez pełnomocnika, złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. od nr [...] do nr [...] , w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 241 § 1 O.p. tj. w związku z ujawnieniem nowych, w ocenie strony, okoliczności i dowodów, które istniały na dzień wydania decyzji, ale nie były znane organowi, który wydał decyzje ostateczne. Do wniosku załączono kopie dokumentów, które zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika strony, były niedostępne dla organu, gdyż znajdowały się w CBŚ w związku z prowadzonym przez ten organ postępowaniem. Wnioskodawca wyjaśnił, iż są to dokumenty dotyczące działalności "B" Sp. z o.o, które jednoznacznie poświadczają fakt rzeczywistego działania Spółki "B" . Zdaniem pełnomocnika strony, wynika z nich, iż E. G. nie posługiwał się Spółką "B" dla własnych celów, a sama Spółka prowadziła normalną działalność i osiągała dochody, płaciła podatki, zawierała umowy, a więc prowadziła wszelkie działania, które wiążą się z prowadzeniem działalności w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Na wszystkich tych dokumentach figuruje podpis prezesa Spółki M. P. . Nigdzie nie ma żadnych podpisów E. G. , co mogłoby świadczyć o rzekomym posługiwaniu się przez niego firmą "B" . Zatem nie istnieje podstawa do uznania odwołującego się za podatnika podatku od towarów i usług, a odmówienia takiej podmiotowości "B" Sp. z o.o., która rzeczywiście wykonywała czynności opodatkowane podatkiem VAT przez swoje organy (zarząd), swoich pracowników i pełnomocników. Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. , działając jako organ pierwszoinstancyjny, odmówił uchylenia decyzji ostatecznych, nie stwierdzając istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W odwołaniu od tej decyzji strona, za pośrednictwem pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W uzasadnieniu pełnomocnik strony podniósł te same argumenty co we wniosku o wznowienie postępowania. Stwierdził ponadto, iż organ pierwszej instancji nie uzasadnił dostatecznie rozstrzygnięcia w kontekście przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w szczególności nie wyjaśnił "braku istotności" przedstawionych dowodów. Pełnomocnik podkreślił, iż dokumenty załączone do wniosku niewątpliwie prowadzą do ustalenia nowych okoliczności i zmiany oceny stanu faktycznego. Na potwierdzenie swoich twierdzeń podatnik przywołał wyrok NSA z 8 czerwca 2000 r. sygn. akt V SA 1885/99, w którym Sąd stanął na stanowisku, iż przez istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na inne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadałby inna decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań strony oraz świadków: M. P. i B.K., a także o włączenie do materiału dowodowego akt sprawy karnej prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w B. w sprawie o wyłudzenie kredytu. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstncyjne. W uzasadnieniu wyjaśnił, że dla wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. konieczne jest, aby ujawniające się, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, nie były wcześniej znane organowi, który wydal decyzję. Organ zaakcentował, że za podstawę wniosku o wznowienie postępowania pełnomocnik strony wskazał dowody z kserokopii dokumentów, które znajdowały się w CBŚ na skutek prowadzonego postępowania karnego. Po przeanalizowaniu tych dokumentów oraz akt sprawy, organ przyznał, iż nie był w posiadaniu załączonych przez stronę dokumentów, jednakże fakt podpisywania przez M. P. dokumentacji firmowej, oraz korespondencji związanej z działalnością firmy, był znany organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym i został ustalony na podstawie innych dowodów, w szczególności przytoczonych przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji zeznań samego M. P. oraz zeznań E. G. złożonych w postępowaniu zwykłym w niniejszej sprawie. Organ przytoczył fragment zeznań M. P. z [...] r., z których wynika, że podpisywał dokumenty Spółki, ale dostarczonych mu dokumentów nie czytał, bo miał inną pracę. M. P. oświadczył, że nic nie wie na temat kupna i sprzedaży wszelkich nieruchomości, jak również na temat kupna elektrociepłowni w O. . Nie ma pojęcia w sprawie obrotu węglem w firmie "B" . Podpisywał akty notarialne związane z "C" , ale nie zapoznawał się z ich treścią. Organ zauważył, że te okoliczności zostały potwierdzone przez E. G. , w protokole zeznań z [...] r. Nadto organ zaakcentował, że w jego posiadaniu w postępowaniu zwykłym znajdowały się również deklaracje VAT składane przez Spółkę za sporne okresy, podpisywane przez ówczesnego prezesa - M. P. , jak również faktury VAT wystawiane przez "B" Sp. z o.o., na których znajdował się podpis ww. osoby. Zatem zdaniem organu te okoliczności wskazują, iż organ był w posiadaniu dowodów potwierdzających okoliczność wskazaną we wniosku o wznowienie postępowania, a mianowicie, że Spółka "B" działała przez swoje organy, w szczególności przez prezesa jednoosobowego zarządu - M. P. . Tym samym nie sposób uznać, iż przedstawione przez pełnomocnika strony dowody, przyczyniły się do ujawnienia nowych okoliczności istotnych dla sprawy w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a tym samym nie mogą być one podstawą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Organ odwoławczy nie zgodził się też z zarzutem pełnomocnika strony, iż organ I instancji niedostatecznie uzasadnił brak istotności przedstawionych dowodów, uznając, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wystarczające. Odnosząc się do żądań pełnomocnika w przedmiocie przeprowadzenia dowodów z zeznań strony oraz świadków M. P. i B. K., a także włączenia do materiału dowodowego akt sprawy karnej prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w B. w sprawie o wyłudzenie kredytu - organ odwoławczy wskazał, że ustosunkował się do tych żądań postanowieniami z [...] r. ` W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. G. działając przez pełnomocnika wniósł o uchylenie decyzji drugoinstancyjnej oraz uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wydanej w I instancji zarzucając naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez dokonanie błędnej oceny przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w sprawie oraz naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 245 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p. Pełnomocnik podtrzymał swoje stanowisko, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania dokumenty wskazują na całkowicie odmienne ustalenia, aniżeli te, które zostały poczynione przez organy podatkowe. Podkreślił, iż dokumenty podpisane zostały przez organ upoważniony tj. prezesa zarządu. Natomiast wykonywanie obowiązków pracowniczych czy przekazanych w ramach umocowania nie nosi znamion firmanctwa bowiem w przeciwnym wypadku wypaczałoby sens tych instytucji i możność działania samej spółki jako takiej, bo wówczas należałoby uznać, że każda spółka firmuje czyjąś działalność. Zdaniem pełnomocnika skarżącego gdyby organy dysponowały tymi dowodami, o których mowa w przedmiotowym wniosku to decyzje w niniejszej sprawie byłyby odmienne, bowiem nie zaistniały żadne przesłanki z art. 113 O.p., a Spółka "B" była w 2005 r. i nadal jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Pełnomocnik strony zarzucił, iż organ nie uzasadnił dostatecznie rozstrzygnięcia w kontekście przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w szczególności nie wyjaśnił zarzucanego "braku istotności" przedstawionych dowodów. Podkreślił, iż dokumenty załączone do wniosku niewątpliwie prowadzą do ustalenia nowych okoliczności i zmiany oceny stanu faktycznego. Pełnomocnik skarżącej zarzucił ponadto, iż organ nie przychylił się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania E. G. , M. P. oraz B. K. oraz odmówił wystąpienia do właściwej Prokuratury prowadzącej sprawę o wyłudzenie kredytu i włączenie do materiału dowodowego w sprawie. Załączył też do skargi dowód w postaci kserokopii aktu oskarżenia, skierowanego przez Prokuraturę przeciwko E. G. oskarżanemu o to, iż działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, którą kierował w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez "B" Sp. z o.o. nadużył przysługujących mu uprawnień i potwierdził nieprawdę w dokumentach: w postaci umów dotyczących różnego rodzaju prac oraz protokołach odbioru prac, a także wystawionych na ich podstawie fakturach VAT na rzecz "C" Sp. z o.o. Zdaniem pełnomocnika skarżącego istotnym dowodem w sprawie jest to, iż Prokuratura w akcie oskarżenia sporządzonym m.in. na podstawie załączonych dokumentów nie kwestionowała, że faktury zostały wystawione przez właściwe osoby. Pełnomocnik skarżącego podniósł ponadto, że Spółka "B" jako samodzielny podmiot rozliczający deklaracje za 2005 r. sporządziła faktury korygujące i deklaracje korygujące za ten okres. Powołał się też na wyrok WSA w Gliwicach z 24 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1857/12, uchylający postanowienia organów I i II instancji odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku Spółki "B" w kwestii korekty deklaracji VAT. Zdaniem pełnomocnika wyrok ten potwierdza prawo Spółki do skorygowania wskazanego podatku. Pełnomocnik przywołał też wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 359-371/12, w którym Sąd stwierdził, iż z obowiązku odprowadzenia na podstawie art. 108 ustawy VAT podatku należnego widniejącego na sfałszowanych dokumentach nie zwalnia przedsiębiorcy ani niewiedza o przestępczej działalności podwładnego, ani zawiadomienie o sprawie policji - to podatnik odpowiada za działania swoich pracowników. Zdaniem pełnomocnika skarżącego bezzasadnie organy podatkowe kwestionują, że podatnikiem jest Spółka "B" , gdyż Prokuratura w swoim postępowaniu wskazuje, że to jednak Spółka "B" jest podatnikiem VAT i że przy jej pomocy miano wyłudzić VAT. W skardze zarzucono również, iż organy podatkowe swobodnie zinterpretowały dowody w sprawie naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ nie oparł swojego rozstrzygnięcia w sprawie na przekonujących podstawach i niewystarczająco je uzasadnił. Do skargi dołączono ponadto kserokopię aktu oskarżenia przeciwko E. G. oraz oświadczenie E. G. złożone w obecności notariusza, w którym prostuje swoje wcześniejsze zeznania stwierdzając, iż we wcześniejszych zeznaniach wziął całą odpowiedzialność na siebie, gdyż w trakcie toczącego się postępowania o wyłudzenie kredytu, zarówno on jak i jego córka oraz zięć byli zastraszeni przez Prokuraturę. W oświadczeniu tym skarżący stwierdził, iż: -nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, którą prowadziła Spółka "B" , -w okresie, w którym prezesem Spółki "B" był M. P. , najpierw pomagał mu w prowadzeniu działalności jako teść, a potem jako pracownik, za co pobierał stosowne wynagrodzenie, - był zatrudniony w Spółce "B" od 2005 r., - M.P. w okresie pełnienia funkcji prezesa Spółki decyzje podejmował samodzielnie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu, iż Prokuratura Rejonowa w B. nie zakwestionowała faktu, iż faktury zostały wystawione przez właściwe osoby uznając, iż spełnione zostały warunki formalne oraz tego, że podatnikiem podatku od towarów i usług jest "B" Sp. z o.o., organ podkreślił, iż powtórne analizowanie całokształtu ustaleń organów wydających decyzje w postępowaniu zwykłym w przedmiotowej sprawie znajduje się poza zakresem rozstrzygania w ramach nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznych. Nadto przedstawiony zarzut jest nieuzasadniony, gdyż organy podatkowe orzekające w postępowaniu zwykłym, nie kwestionowały poprawności formalnej faktur. W wyniku przeprowadzonego postępowania dokonano natomiast ustalenia, iż to E. G. faktycznie wykonywał działalność firmowaną przez "B" Sp. z o.o, co skutkowało przeniesieniem obowiązku podatkowego ze Spółki "B" na skarżącego, wskutek uznania jego osoby za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT. Nadto ustalenia innych organów, w szczególności prokuratury powszechnej, w przedmiocie prawidłowości formalnej faktur, oraz określenia podmiotu będącego podatnikiem podatku od towarów i usług, nie są wiążące dla organu podatkowych. Organ nie odniósł się do powołanego nieprawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z 24 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1857/12, gdyż na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę nie otrzymał jeszcze jego uzasadnienia. Organ nie zgodził się też z zarzutem przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, stwierdzając, iż jest on bezpodstawny, gdyż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, a decyzja została wydana w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne i prawne oparte na całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c) P.p.s.a.). Sąd stwierdza nieważność decyzji, gdy zachodzą ku temu podstawy stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że ustawa O.p., w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240 - 246 O.p.), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247 - 252 O.p.) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. Postępowanie wznowieniowe jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Postępowanie takie jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Jedną z przesłanek wznowieniowych wymienionych art. 240 O.p. jest ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów (pkt 5). O jej zaistnieniu możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2. są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3. nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4. istniały w dniu wydania decyzji. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt I FSK 558/11; z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1985/11, opubl.: CBOSA). Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt. 5 art. 240 § 1 O.p. Należy także wskazać, że w odniesieniu do samego pojęcia "okoliczności faktycznej" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. utrwalił się na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych pogląd, że jest to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 398/10, opubl. CBOSA). Przenosząc te spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć przyjdzie, że skarżąca Spółka oparła wniosek o wznowienie postępowania na przesłance opisanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z tym, że przedstawione okoliczności, na które powołała się strona skarżąca nie wyczerpały przesłanek wskazanych w tym przepisie do wzruszenia ostatecznej decyzji. Zdaniem Sądu zasadnie wywiodły organy, że przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania dokumenty sygnowane przez prezesa jednoosobowego zarządu - M. P. , w postaci m.in.: korespondencji Spółki kierowanej do kontrahentów oraz innych podmiotów m.in. "D" , "E" Sp. z o.o, "F" , "G" S.A, "H" w K. itp.; umowy najmu oraz dzierżawy nieruchomości położonej przy ul. [...] w B. , będącej własnością "B" Sp. z o.o.; upoważnienia dla E. G. do dysponowania pieniędzmi z rachunku bankowego Spółki; wystawionych zleceń przewozowych; faktur VAT; umowy sprzedaży udziałów "E" Sp. z o.o. na rzecz "B" Sp z o.o. wraz z aneksem; wniosków do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w sprawie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzeniu stanu zaległości; aktu notarialnego z 1 marca 2005 r. Rep A Nr [...] , zawierającego protokół Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki "E" Sp. z o.o., któremu przewodniczył M. P. jako prezes jednoosobowego zarządu "B" Sp. z o.o. z/s w B., nie stanowią nowych i istotnych w sprawie okoliczności, nieznanych organowi wydającemu decyzję kończącą postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług, lecz istniejących w dniu jej wydania. Słusznie zauważył organ, iż wprawdzie nie był w posiadaniu załączonych przez stronę dokumentów, jednakże fakt podpisywania przez M. P. dokumentacji firmowej, oraz korespondencji związanej z działalnością firmy, był znany organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym i został ustalony na podstawie innych dowodów, w szczególności zeznań samego M. P. oraz zeznań E. G. złożonych w postępowaniu zwykłym w niniejszej sprawie. Nadto w posiadaniu organu w postępowaniu zwykłym znajdowały się również deklaracje VAT składane przez Spółkę za sporne okresy, podpisywane przez ówczesnego prezesa - M. P. , jak również faktury VAT wystawiane przez "B" Sp. z o.o., na których znajdował się podpis M. P. . Zatem zasadnie uznał organ, że był w posiadaniu dowodów potwierdzających okoliczność wskazaną we wniosku o wznowienie postępowania, a mianowicie, że Spółka "B" działała przez swoje organy, w szczególności przez prezesa jednoosobowego zarządu - M. P. . W tym stanie rzeczy rację trzeba przyznać organowi, że podnoszone przez Spółkę okoliczności nie stanowią tych, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie posiadają bowiem przymiotu nowych, nieznanych organowi, a istniejących w dacie podejmowania spornych decyzji. Wbrew temu co zarzuca strona skarżąca, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył też art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. gdyż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, a decyzja w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, została wydana w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne i prawne oparte na całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Prawidłowo też postanowieniem z [...] r. organ odwoławczy oddalił wnioski dowodowe strony w zakresie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków oraz akt sprawy karnej prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w B. , stwierdzając, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy i przeprowadzenie całości postępowania dowodowego. Ponowne rozpatrzenie sprawy może nastąpić tylko i wyłącznie po ziszczeniu się wymienionych enumeratywnie w art. 240 § 1 O.p. przesłanek wznowienia postępowania. Zbyteczne więc stało się przesłuchanie strony oraz świadków M. P. i B. K., na okoliczność faktycznego działania Spółki "B" , gdyż tego typu ustalenia nie były przedmiotem postępowania wznowieniowego. Słusznie stwierdził organ, iż na etapie wznowienia postępowania O.p. wprowadza znaczne ograniczenia odnośnie dowodów, które mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu spraw. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. dowody, które stanowią podstawę wznowienia muszą istnieć w dniu wydania decyzji i być nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd w składzie orzekającym podziela również stanowisko WSA w Gliwicach, wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 9 lutego 2010 r. sygn.. akt: I SA/Gl 674/09, LEX nr 570510, na który powołuje się organ, gdzie stwierdzono, że użytego w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. pojęcia "dowody", nie można postrzegać inaczej niż to wynika z treści art. 180 § 1 i art. 181 tej ustawy. Stosownie do tego ostatniego przepisu dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Dowodem jest zatem zeznanie świadka, a nie sam świadek. Wobec powyższego ponowne przesłuchanie świadka, który był już przesłuchiwany w postępowaniu zwykłym, nawet jeżeli jego zeznania będą odmienne, nie może być uznany za "nowy dowód" zgodnie z przepisem art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż nie istniał on w dniu wydania decyzji w sprawie. Niezasadny okazał się również zarzut, iż Prokuratura Rejonowa w B. nie zakwestionowała faktu, iż faktury zostały wystawione przez właściwe osoby uznając, iż spełnione zostały warunki formalne oraz tego, że podatnikiem podatku od towarów i usług jest "B" Sp. z o.o., gdyż ustalenia innych organów, w szczególności prokuratury powszechnej, w przedmiocie prawidłowości formalnej faktur, oraz określenia podmiotu będącego podatnikiem podatku od towarów i usług, nie są wiążące dla organów podatkowych. Zauważyć też przyjdzie, że na żadnym etapie postępowania zwykłego organy nie kwestionowały poprawności formalnej faktur VAT wystawianych przez Spółkę "B" . Nie mogło także odnieść pożądanych skutków prawnych powołanie się przez skarżącego na prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 24 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1857/12, uchylający postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. , którym to rozstrzygnięciem organ drugoinstancyjny uchylił postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie złożonych przez "B" Sp. z o.o. korekt deklaracji VAT-7 za okres od stycznia do lutego 2005 r. oraz od kwietnia do grudnia 2005 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił, że: "Organ pierwszej instancji odmówił wszczęcia postępowania wobec Spółki z o.o. "B" z powołaniem na art. 165a § 1 i art. 81 § 1 O.p. Wskazał przy tym, że żądanie wszczęcia postępowania zostało złożone przez podmiot, który nie jest stroną uprawnioną do złożenia takiego żądania, ponieważ nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 81 § 1 tej ustawy, a przede wszystkim nie jest podatnikiem, który koryguje deklarację dotyczącą jego zobowiązania podatkowego (...). W ocenie Sądu jest to pogląd naruszający art. 81 § 1 O.p., który miał wpływ na wynik sprawy. Treść tego przepisu jest następująca: "Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację". Zwrot uprzednio złożoną deklarację wskazuje na to, że podatnikiem uprawnionym do złożenia korekty deklaracji jest ten podatnik, który uprzednio złożył deklarację, wskazując w niej siebie jako podatnika, a którą obecnie chce skorygować, i jest to jedyny wymóg wynikający z art. 81 § 1 O.p. Przepis ten nie pozwala na ocenę uprawnienia do złożenia korekty deklaracji od jej merytorycznej poprawności. Deklaracje pierwotne złożyła Spółka "B" jako zarejestrowany podatnik VAT. Odmawiając stronie skarżącej prawa do złożenia korekty deklaracji organy podatkowe wskazały, że zobowiązania podatkowe ujęte w korektach deklaracji, w sensie materialno-prawnym, są zobowiązaniami innego podmiotu. Trzeba zatem pamiętać, że te zobowiązania innego podmiotu, w deklaracjach pierwotnych, dotyczą strony skarżącej, w ten sposób organy podatkowe przyznają, że pierwotne deklaracje, złożone przez zarejestrowanego podatnika VAT są nieprawidłowe, ale podatnikowi, który je złożył odmawiają prawa dokonania ich korekty. Oczywiście, na obecnym etapie postępowania Sąd w żaden sposób nie wypowiada się na temat prawidłowości tych korekt, ponieważ spór w chwili obecnej dotyczy kwestii proceduralnych, a przede wszystkim, czy strona skarżąca jest uprawniona do ich złożenia i stwierdza, że jest z mocy art. 81 § 1 O.p. (...). Jeżeli organ nie zgadza się z korektą, to powinien wszcząć postępowanie by nie dopuścić do niezgodnego z przepisami prawa skorygowania deklaracji pierwotnej. Z treści uzasadnienia przywołanego wyroku wynika, że oceny uprawnienia do złożenia korekty deklaracji podatkowej należy dokonywać na podstawie art. 81 § 1 O.p, zaś podatnikiem uprawnionym do złożenia korekty deklaracji jest ten podatnik, który uprzednio złożył deklarację, wskazując w niej siebie jako podatnika, a którą obecnie chce skorygować, ocena kwestii materialno-prawnych, poprawności złożonych korekt powinna być dokonywana na dalszym etapie, po ewentualnym wszczęciu postępowania w celu określenia zobowiązania podatkowego. Zatem uzasadnienie tego wyroku Sąd nie ma wpływu na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy, gdyż Sąd nakazał jedynie wszcząć postępowanie, celem ustalenia kwestii materialno-prawnych. Na zakończenie należy także dodać, że organ nie naruszył art. 245 § 1 pkt 1 O.p. i prawidłowo w oparciu o art. 245 § 1 pkt 2 O.p. odmówił uchylenia decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [... ] r. od nr [...] do nr [...] . Reasumując w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.