I OZ 487/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń R. S. i A. F. na pkt I wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1201/15 o odrzuceniu skargi R. S. w sprawie ze skarg R. S., A. F. i B. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: oddalić zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem zawartym w pkt I wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1201/15 odrzucił skargę R. S. w sprawie ze skarg R. S., A. F. i B. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...]w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości. Sąd wskazał, że zarządzeniami z dnia 5 października 2015 r. skarżący został wezwany do nadesłania 8 odpisów skargi potwierdzonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Pisma zawierały pouczenie, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącemu w dniu 26 października 2015 r. W dniu 3 listopada 2015 r., a więc z uchybieniem zakreślonego 7-dniowego terminu skarżący uiścił wpis sądowy. Ponadto w dniu 1 grudnia 2015 r. Wojewoda Małopolski przedłożył wraz z odpowiedzią na skargę ponownie wniesioną przez R. S. za pośrednictwem organu skargę (o tożsamej treści z tą zarejestrowaną do sygn. II SA/Kr 1201/15) na decyzję z [...]sierpnia 2015 r., znak: [...] wraz z pięcioma odpisami. Skarga ta została nadana przesyłką pocztową do organu w dniu 3 listopada 2015 r. Powyższa skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 1508/15. Zarządzeniem z 31 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. S. zostały połączone i dalej były prowadzone pod wspólną sygnaturą II SA/Kr 1201/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Sąd przytoczył brzmienie art. 230 § 1 i 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stwierdził, że skarżący uiścił wpis z jednodniowym opóźnieniem, nie wnosząc o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Nie uzupełnił również braków formalnych skargi poprzez przedłożenie odpisów skargi. Zamiast tego wniósł, po raz kolejny, tę samą skargę, za pośrednictwem organu. Nawet gdyby uznać, że celem działania skarżącego było zadośćuczynienie wezwaniu z 5 października 2015 r., to odpisy skargi zostały wniesione po terminie i w mniejszej niż żądana ilości. Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2015 r. została złożona z przekroczeniem 30-dniowego terminu wynikającego z art. 53 § 1 P.p.s.a., zatem również ta skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zażalenia na powyższy pkt I wyroku wnieśli R. S. i A. F. Zarzucili naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odmowę przyznania, iż skarżący uzupełnił wszystkie braki formalne wniesionej skargi, a co za tym idzie skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Skarżący wnieśli o uchylenie wyroku w zakresie pkt I zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzupełnieniu zażalenia R. S. dodatkowo zarzucił naruszenie art. 65, art. 72 oraz art. 77 P.p.s.a. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do skutecznego doręczenia WSA w sytuacji gdy pismo w tym dniu odebrała osoba postronna i pismo to trafiło do skarżącego dopiero w dniu następnym oraz bezprawnego uznania, że na potwierdzeniu odbioru korespondencji figuruje podpis skarżącego, gdy w rzeczywistości nie jest to jego podpis. Na tę okoliczność skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z analizy porównawczej pisma. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 5 października 2015 r. skarżący został wezwany m. in. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni po rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zawierające powyższe zarządzenie zostało doręczone w dniu 26 października 2015 r. W związku z tym 7 dniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 2 listopada 2015 r. Skarżący zaś uiścił wpis w dniu 3 listopada 2015 r. a zatem z uchybieniem terminu, co jest równoznaczne w skutkach z nieuiszczeniem wpisu. W treści wezwania skarżący został pouczony zarówno o terminie do uiszczenia wpisu jak i skutkach zaniedbania tego obowiązku. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarżący uiścił wpis po terminie, a zatem Sąd ten był nie tylko uprawniony, ale zobligowany już tylko na tej podstawie (art. 220 § 3 P.p.s.a.) do odrzucenia skargi. W takiej sytuacji podniesione w zażaleniach zarzuty dotyczące uzupełnienia braków formalnych skargi nie są zasadne (odpisy skargi zostały wniesione po terminie i w mniejszej niż żądana ilości) oraz nie maja istotnego znaczenia dla rozpoznania przedmiotowych zażaleń. Należy także zauważyć, że wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniach, z akt sprawy nie wynika aby R. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Odnosząc się do podniesionego w uzupełnieniu zażalenia zarzutu doręczenia wezwania osobie nieuprawnionej odnotować należy, że z akt sprawy wynika, że przedmiotową korespondencję przesłano na adres skarżącego. Z dokumentu potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że dokonała tego osoba uprawniona w dniu 26 października 2015 r. Dokument ten zawiera nieczytelny podpis R. S. oraz adnotację doręczającego, że przesyłkę doręczono adresatowi. Trudno w tej sytuacji zarzucić Sądowi pierwszej instancji błędną ocenę skuteczności doręczenia wyroku. Ponadto stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazał, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Istotne jest, aby w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej reklamacja, zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 ze zm.) oraz przepisami § 1-6 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1468), w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego, została zgłoszona w formie pisemnej, ustnej do protokołu lub innej, która ujawnia wolę reklamującego w sposób dostateczny, w tym również w formie elektronicznej. Reklamację można zgłosić w każdej placówce pocztowej operatora pocztowego, który zawarł umowę o świadczenie usługi pocztowej z nadawcą. Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.