I SA/Wr 1817/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę w całości. W dniu 14 kwietnia 2015 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej) złożony przez A. S. A. w przedmiocie interpretacji art. 12 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 851 z późn. zm.), dalej u.p.d.o.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 7 i ust. 1a ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu socjalnym (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 111), dalej ustawa o ZFŚS. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że odziały spółki, jako samodzielni pracodawcy, zobowiązane są do tworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w rozumieniu ustawy o ZFŚS oraz gospodarowania środkami tego funduszu zgodnie z tą ustawą. Jeden z oddziałów spółki posiadał od 1991 r. ośrodek wczasowy, który składał się z szeregu środków trwałych (m. in. domków letniskowych, świetlicy, urządzeń wodno-kanalizacyjnych i energetycznych niezbędnych dla funkcjonowania ośrodka) stanowiących majątek spółki. Ośrodek ten był wykorzystywany dla celów działalności socjalnej spółki, tj. służył do prowadzenia działalności wypoczynkowo-rekreacyjnej na rzecz pracowników spółki, ich rodzin oraz innych osób uprawnionych do korzystania z funduszu (zgodnie z ustawą o ZFŚS). Z uwagi na wzrastające koszty utrzymania ośrodka, znacznie przewyższające wpływy ze sprzedaży usług ośrodka, w 2010 r. spółka podjęła decyzję o jego zbyciu. Ostatnie przychody z tytułu sprzedaży miejsc w ośrodku osiągnięto w 2010 r., zaś od 2011 r. ośrodek nie był w ogóle wykorzystywany. Wobec dążenia do zbycia ośrodka, spółka poniosła koszty jego wyceny oraz koszty ogłoszeń o sprzedaży. Mimo wielokrotnych ogłoszeń o sprzedaży publikowanych w latach 2011-2014 w różnych mediach (np. w 2011 r. ogłoszenia te zostały publikowane 6-krotnie) spółka nie znalazła w tym okresie nabywcy tego majątku. Również próby wydzierżawienia ośrodka zakończyły się niepowodzeniem. W marcu 2015 r. doszło jednak do sfinalizowania sprzedaży ośrodka. Przychód ze sprzedaży środków trwałych ośrodka służącego działalności socjalnej spółka przeznaczy w całości na zasilenie ZFŚS (z uwagi na brak posiadania przez oddział innych zakładowych obiektów socjalnych). Przychód ten zostanie ustalony jako różnica pomiędzy ceną uzyskaną ze sprzedaży środków trwałych ośrodka a kosztami sprzedaży, tj. poniesionymi przez spółkę kosztami związanymi bezpośrednio z zawarciem umowy przedwstępnej oraz umowy sprzedaży ośrodka w formie aktu notarialnego. Wobec powyższego wnioskodawca zwrócił się z pytaniem: czy przychód ze sprzedaży środków trwałych wchodzących w skład ośrodka, służących prowadzeniu działalności socjalnej, w przypadku gdy zostanie w całości przeznaczony na zasilenie zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, będzie wyłączony z kategorii przychodów podlegających opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 5 u.p.d.o.p. ? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca wskazał, że przychód ze sprzedaży środków trwałych wchodzących w skład ośrodka, służącego działalności socjalnej, w przypadku, gdy zostanie w całości przeznaczony na zasilenie ZFŚS, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 5 u.p.d.o.p. będzie podlegał wyłączeniu z kategorii przychodów podatkowych. Zbyte środki trwałe ośrodka stanowiły zakładowe obiekty socjalne, które służyły realizacji działalności socjalnej. W konsekwencji na pracodawcy ciążył obowiązek przeznaczenia przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży środków trwałych służących działalności socjalnej (po pomniejszeniu o koszty sprzedaży) na zasilenie ZFŚS. Zdaniem Spółki, wyłączenie z przychodów podlegających opodatkowaniu dotyczy przychodów: • uzyskanych z tytułu sprzedaży (dzierżawy i likwidacji) środków trwałych pomniejszonych o koszty sprzedaży, • w części, w której nie zostaną one przeznaczone na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych, • pod warunkiem ich przekazania na zwiększenie funduszu świadczeń socjalnych, • w przypadku, gdy sprzedane środki trwałe służyły działalności socjalnej. W ocenie Spółki powyższe przesłanki zostały w pełni spełnione, gdyż przychód ze sprzedaży ośrodka podlega przekazaniu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych, zaś zbyty ośrodek służył wyłącznie wykonywaniu działalności socjalnej. Spółka zauważyła, że brak funkcjonowania ośrodka od 2011 r. do momentu jego sprzedaży nie oznacza, że ośrodek ten nie służył działalności socjalnej, co wynika wprost z aktualnego orzecznictwa sądowego (wyrok SN z 4 września 2007 r. sygn. I PK 96/07, wyrok SN z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. II PK 127/11). Spółka podkreśliła, że przedstawione stanowisko, znajduje również potwierdzenie w pismach/interpretacjach indywidualnych Ministra Finansów. Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., w interpretacji indywidualnej z dnia 14 lipca 2015 r. nr [...], uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 5 u.p.d.o.p., do przychodów nie zalicza się przychodów, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych zwiększają ten fundusz. Stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o ZFŚS środki Funduszu zwiększa się o przychody z tytułu sprzedaży, dzierżawy i likwidacji środków trwałych służących działalności socjalnej, w części nieprzeznaczonej na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych. Jednocześnie w myśl art. 2 pkt 1 cyt. ustawy, działalnością socjalną są usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, sprawowanej przez dziennego opiekuna lub nianię, w przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej – rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową. Organ interpretacyjny wskazał, że przepisy ustaw podatkowych określające obowiązki i uprawnienia podatników nie mogą być interpretowane ani z zastosowaniem wykładni rozszerzającej, ani z zastosowaniem wykładni zawężającej. Dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego należy kierować się przede wszystkim regułami wykładni językowej. Analiza językowa art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o ZFŚS prowadzi do wniosku, że jego dyspozycją objęty jest przypadek zbycia środka trwałego służącego działalności socjalnej. Użyty w tym przepisie zwrot "służących działalności socjalnej" wskazuje więc na stan rzeczy istniejący w chwili sprzedaży tego środka trwałego, bowiem w przeciwnym razie ustawodawca w przepisie art. 7 ust. 1 ustawy zaznaczyłby, że jego dyspozycja obejmuje także środki trwale, które służyły działalności socjalnej (i ewentualnie także te, co do których istniały zamiary przeznaczenia ich na tego typu cel, czy też te, które mogłyby temu celowi służyć). Natomiast z opisu stanu faktycznego wynika, że: "Ostatnie przychody z tytułu sprzedaży miejsc w Ośrodku osiągnięto w 2010 r., zaś od 2011 r. Ośrodek nie był w ogóle wykorzystywany". W konsekwencji do przychodu ze sprzedaży środków trwałych wchodzących w skład ośrodka nie będzie miał zastosowania przepis art. 12 ust. 4 pkt 5 u.p.d.o.p., co skutkować będzie koniecznością uznania tego przychodu za przychód podatkowy. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła o uchylenie indywidualnej interpretacji, zarzucając naruszenie: - art. 7 ust. 1 pkt 7 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o ZFŚS przez ich błędną wykładnię i uznanie, że przychodem zwiększającym środki ZFŚS jest przychód z tytułu sprzedaży tylko tych środków trwałych wykorzystywanych dla celów działalności socjalnej spółki, w których w chwili sprzedaży była prowadzona działalność socjalna, - art. 12 ust. 4 pkt 5 u.p.d.o.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o ZFŚS przez dokonanie niewłaściwej oceny co do jego zastosowania w sprawie przez uznanie, że przychód z tytułu sprzedaży środków trwałych, wchodzących w skład ośrodka, służących działalności socjalnej nie będzie wyłączony z kategorii przychodów podlegających opodatkowaniu, - art. 14c oraz art. 120 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie oceny stanowiska spółki oraz uzasadnienia prawnego tej oceny, - art. 14c § 1 i 2 w związku z art. 14e § 1 i art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie przytoczonych przez spółkę wyroków sądów powszechnych oraz interpretacji indywidualnych wydanych w analogicznych stanach faktycznych, czym naruszono zasadę zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że przyjęcie stanowiska organu podatkowego oznaczałoby, że ośrodek służyłby działalności socjalnej tylko w okresach, w których przebywali w nim pracownicy spółki w celach wypoczynkowych, natomiast traciłby ten charakter poza okresami pobytu pracowników, kiedy nie generował przychodów z tytułu udostępnienia miejsc pracownikom. Pod pojęciem "służenia działalności socjalnej" rozumieć należy "przeznaczenie środków trwałych ustalone przez pracodawcę". Dlatego utrzymujący się dłuższy czas faktyczny stan braku wykorzystania ośrodka przez pracowników spółki nie oznacza, że ośrodek ten nie służy już działalności socjalnej, o ile pracodawca nie zmienił jego przeznaczenie na np. cele komercyjnej działalności usługowej. Ponadto uzasadnienie interpretacji sprowadza się do postawienia tezy, będącej podsumowaniem obowiązujących regulacji, bez powiązania jej wprost ze stanem faktycznym, a w konsekwencji również brak uzasadnienia prawnego lakonicznie sformułowanego stanowiska nie spełnia wymogów stawianych interpretacji zgodnie z art. 14c § 1 O.p. Organ podatkowy nie odniósł się do argumentacji przedstawianej we wskazanych przez spółkę wyrokach SN, co stanowi naruszenie art. 14c § 1 i 2 w związku z art. 14e § 1 i art. 121 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zakres rozpoznania sprawy ze skargi na interpretację indywidualną normuje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a, który w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. odsyła do art. 57a tej ustawy. Przepis art. 57a stanowi, że: ,,Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną." W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest nie uzasadniona. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia, czy kwota uzyskana przez spółkę ze sprzedaży środków trwałych wchodzących w skład ośrodka będzie wyłączona z kategorii przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 5 u.p.d.o.p. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 5 u.p.d.o.p. do przychodów nie zalicza się przychodów, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych zwiększają ten fundusz. Natomiast stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o ZFŚS środki Funduszu zwiększa się o przychody z tytułu sprzedaży, dzierżawy i likwidacji środków trwałych służących działalności socjalnej, w części nieprzeznaczonej na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych. Pojęcie "działalność socjalna" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 1 ustawy o ZFŚS, zgodnie z którym działalnością socjalną są usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, sprawowanej przez dziennego opiekuna lub nianię, w przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej – rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową. Nie jest sporne pomiędzy stronami, że spółka uzyskała przychód ze sprzedaży środków trwałych i przychód ten nie jest przeznaczony na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych. Jak wskazała spółka, ostatnie przychody z tytułu sprzedaży miejsc w ośrodku osiągnięto w 2010 r., zaś od 2011 r. ośrodek nie był w ogóle wykorzystywany. Nie budzi więc wątpliwości, że do 2010 r. ośrodek wykorzystywany był w celach wypoczynkowych pracowników, czyli w celach działalności socjalnej. Natomiast sporna pomiędzy stronami jest interpretacja zwrotu "służące" działalności socjalnej. W celu wyjaśnienia powyższej wątpliwości należy odwołać się w tym zakresie do orzecznictwa Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 17 lutego 2000 r. sygn. akt I PKN 538/99 uznał, że obowiązek przekazania na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych przychodów z tytułu m. in. sprzedaży środków trwałych dotyczy środków, które aktualnie służą działalności socjalnej, a nie tych, które służyły lub mogłyby jej służyć w przyszłości. SN wskazał, że "idzie o stan rzeczy istniejący w chwili sprzedaży, wydzierżawienia lub likwidacji, bo w przeciwnym razie ustawodawca w przepisie art. 7 ust. 1 ustawy z 4 marca 1994 r. zaznaczyłby, że jego dyspozycja obejmuje także środki trwałe, które służyły działalności socjalnej (i ewentualnie także te, co do których istniały zamiary przeznaczenia ich na tego typu cel, czy też te, które mogłyby celowi temu służyć. (...) Wynika stąd, że środek, który w przeszłości należał do tej kategorii, lecz w chwili sprzedaży, wydzierżawienia lub likwidacji przestał służyć celom socjalnym, nie jest objęty tym przepisem, zwłaszcza jeżeli pracodawcy nie można postawić zarzutu, iż zmieniając jego przeznaczenie działał w sposób nieracjonalny (bezzasadny gospodarczo) lub w celu obejścia rygoru wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z 4 marca 1994 r. Do wniosku takiego prowadzi wykładnia językowo-logiczna tego przepisu, jak również jego interpretacja funkcjonalna, która zakłada, iż pracodawca powinien mieć możliwość zmiany przeznaczenia swoich poszczególnych obiektów trwałych, zwłaszcza jeżeli jest to uzasadnione względami gospodarczymi lub socjalnymi." Również w wyroku z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt PK 96/07 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że "przychody ze sprzedaży, dzierżawy lub likwidacji środka trwałego zasilają zakładowy fundusz świadczeń socjalnych, jeśli dotyczą środka trwałego służącego w czasie dokonywania wymienionych aktów działalności socjalnej." Także w wyroku z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II PK 127/11 Sąd Najwyższy uznał za istotne, że "do chwili sprzedaży ośrodek był obiektem służącym celom rekreacyjno-wypoczynkowym, a nawet po sprzedaży dalej służył tym celom, ponieważ co najmniej bezpośrednio po przejęciu w posiadanie tego obiektu jego dzierżawcy, posiadacze, a następnie właściciele (...) nadal prowadzili w nim działalność szkoleniowo-wypoczynkową, nawet po remoncie był to nadal ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy." Także w literaturze przedmiotu wskazuje się, że "obowiązek przekazania przez pracodawcę przychodów z tytułu sprzedaży, dzierżawy lub likwidacji środków trwałych służących działalności socjalnej odnosi się więc do tych środków trwałych, które służyły działalności socjalnej bezpośrednio przed ich sprzedażą, dzierżawą lub likwidacją. Ten obowiązek nie odnosi się natomiast do tych środków trwałych, które w przeszłości służyły działalności socjalnej, ale pracodawca zmienił ich przeznaczenie, lub które mogłyby ewentualnie służyć działalności socjalnej."(J. Skoczylas, Komentarz do art. 7 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, Lex). Obowiązek przekazania kwot ze sprzedaży środków trwałych na rachunek funduszu istnieje tylko wówczas, gdy bezpośrednio przed sprzedażą, aktualnie, środki trwałe służyły działalności socjalnej. (B. Tomaszewska, Komentarz do art. 7 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, Lex; A. Martuszewicz, Komentarz do art. 7 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, Lex). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko. Zasadnie organ podatkowy stwierdził, że użyty w art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o ZFŚS zwrot "służących działalności socjalnej" oznacza stan rzeczy istniejący w chwili sprzedaży środka trwałego. Jeżeli więc ośrodek wypoczynkowy ostatnio służył działalności socjalnej w 2010 r., zaś od 2011 r. ośrodek nie był w ogóle wykorzystywany, to w momencie sprzedaży w marcu 2015 r. nie można uznać tworzących go środków trwałych za środki trwałe "służące działalności socjalnej". W konsekwencji słuszne jest stanowisko organu podatkowego, że do przychodu ze sprzedaży środków trwałych wchodzących w skład ośrodka nie będzie miał zastosowania przepis art. 12 ust. 4 pkt 5 u.p.d.o.p., co skutkować będzie koniecznością uznania tego przychodu za przychód podatkowy. Wprawdzie, jak zauważa strona skarżąca, Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt I PK 96/07 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II PK 127/11 uznał, że niepełne wykorzystanie przez pracowników ośrodka wczasowo-wypoczynkowego, wydzierżawionego przez pracodawcę innej osobie, nie oznacza, że traci on charakter środka trwałego służącego działalności socjalnej w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o ZFŚS, to strona skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji przedstawiła inny stan faktyczny. Ośrodek wczasowy nie był w ogóle wykorzystywany od 2011 r. do momentu sprzedaży, a więc nie występował stan niepełnego wykorzystywania ośrodka przez pracowników. Należy się zgodzić, że niepełne wykorzystanie ośrodka przez pracowników albo przerwa spowodowana remontem ośrodka nie stanowią przeszkody do uznania go za "służący działalności socjalnej". Nie uzasadniony jest więc zarzut spółki odnośnie naruszenia przez organ podatkowy art. 7 ust. 1 pkt 7 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o ZFŚS oraz art. 12 ust. 4 pkt 5 u.p.d.o.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o ZFŚS. Nie trafny jest również zarzut naruszenia art. 14c § 1 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie oceny stanowiska spółki oraz uzasadnienia prawnego tej oceny. Stosownie do treści 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14c § 1 O.p., zawierająca ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. W szczególności wymóg ten dotyczy interpretacji zawierającej negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy, co expressis verbis wynika z powołanego wyżej art. 14c § 2 O.p. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, poparta jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja spełnia powyższe kryteria. Organ podatkowy, wprawdzie zwięźle, ale bardzo konkretnie przedstawił stronie swoje stanowisko w sprawie, umożliwiając stronie zastosowanie się do wydanej interpretacji. Jak wynika z treści skargi, stronie nie sprawiło problemu zrozumienie stanowiska organu podatkowego i przedstawienie przeciwnych argumentów. Nie uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2 w związku z art. 14e § 1 i art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie przytoczonych przez spółkę wyroków sądów powszechnych oraz interpretacji indywidualnych wydanych w analogicznych stanach faktycznych, czym naruszono zasadę zaufania do organów podatkowych. Stanowisko organu podatkowego, co wyżej wykazano, zgodne jest z poglądami zaprezentowanymi w powołanych wyrokach Sądu Najwyższego. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.