I SA/Sz 1182/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., dalej "spółka", złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania świadczonych usług. Spółka w stanie faktycznym podała, że zamierza prowadzić zajęcia sportowe dla dzieci w dwóch grupach wiekowych: 1. dzieci w wieku od 6 m-cy do 5 lat będą uczestniczyć w zajęciach S. Zajęcia te prowadzone przy udziale trenera wspomagać będą poprawianie sprawności mchowej, rozwijanie wytrwałości, koncentracji, pamięci i zdolności poznawczych dziecka poprzez unikalne opracowane przez specjalistów ćwiczenia ruchowe. Ćwiczenia wykonywane będą przez dzieci przy aktywnym udziale rodziców. Zajęcia odbywać będą się w małych kilkuosobowych grupach. Rodzice i dzieci będą miały do dyspozycji doskonale wyposażone sale gimnastyczne, gdzie ćwiczą, bawią się i śpiewają wraz z rodzicami pod opieką trenera. Zajęcia odbywać się będą raz w tygodniu w okresie od września do czerwca. Rodzice wykupią karnety na wstęp w okresach miesięcznych lub na wielokrotność okresów miesięcznych. W ramach opłaty rodzice i dzieci korzystać będą z boiska, sprzętu, zabawek, urządzeń sportowych i opieki trenera. 2. dzieci w wieku 5-12 lat uczestniczyć będą w zajęciach BSS, jest to naturalna kontynuacja zajęć S. stawiająca nacisk przede wszystkim na rozwój techniki piłkarskiej dziecka. Dzieci będą uczyły się na zajęciach różnorodnych technik piłkarskich: dryblingu, zwodów, podań i panowania nad piłką. Zajęcia odbywać będą się w małych grupach, pod opieką doświadczonego trenera. Dzieci będą miały do dyspozycji świetnie wyposażone sale wraz z sprzętem i trenerem. Zajęcia odbywać się będą raz lub więcej razy w tygodniu w okresie od września do czerwca. Rodzice wykupią karnety na wstęp w okresach miesięcznych lub na wielokrotność okresów miesięcznych. W ramach opłaty dzieci korzystać będą z boiska, sprzętu, urządzeń sportowych i opieki trenera. Spółka podała, że działalność związana ze sportem jest prowadzona komercyjnie. Spółka nie jest klubem sportowym, który mógłby korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka zadała pytania: 1. czy wstęp na zajęcia S. dla rodziców i dzieci w wieku 6 m-cy do 5 lat może być opodatkowany stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%? 2. czy wstęp na zajęcia BSS dla dzieci w wieku 5-12 lat może być opodatkowany stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%? Spółka wskazała, że zajęcia S. i zajęcia BSS są zajęciami sportowymi prowadzonymi na salach i boiskach sportowych. W trakcie zajęć używane są rozmaite sprzęty sportowe, piłki, tunele, materace, poduszki rehabilitacyjne, obręcze. Dzieci wraz z rodzicami ćwiczą pod opieką trenera, korzystając z udostępnionej infrastruktury. Warunkiem skorzystania z zajęć jest wykupienie karnetów wstępu w okresach miesięcznych lub wielokrotności okresów miesięcznych. Zdaniem spółki, są to usługi mieszczące się w zakresie art. 41 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług, "pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu" w poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług. Pozycja 186 załącznika nr 3 ustawy jest uzupełnieniem regulacji zawartych w poz. 179, 182, 185 załącznika, które dotyczą zakresu stosowania obniżonej stawki dla usług związanych między innymi z rekreacją. Spółka powołała się na interpretację ogólną [...] z dnia [...] roku oraz wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2014 roku sygn. akt I FSK 311/13. Według spółki, ww. zajęcia ruchowe, należy zakwalifikować do grupy zajęć rekreacyjnych. Warunki wstępu na zajęcia, jak również ich charakter wskazują na to, że wykupienie karnetu na zajęcia można zakwalifikować jako usługi rekreacyjne w zakresie wstępu. Dodatkowo rodzice będą mogli zakupić dla dzieci napoje, ubranka, sprzęt w stawce podatku od towarów i usług w wysokości 23%. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał w dniu 10 czerwca 2015 r. interpretacje indywidualną, w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Organ przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 43 ust. 1 pkt 32, art. 41 ust. 2, art. 146a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), zwana dalej "p.t.u.". Organ podał, że przepisy ww. ustawy oraz wydane na jej podstawie rozporządzenia przy określaniu zakresu stosowania preferencyjnych stawek podatku i zwolnień przedmiotowych od podatku w niektórych przypadkach odwołują się m.in. do grupowań Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, wprowadzonej w życie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 1293, ze zm.), dalej "PKWiU". Prawidłowa pod względem klasyfikacji statystycznych identyfikacja towarów i usług stanowi warunek niezbędny do określenia wysokości opodatkowania podatkiem VAT w stosunku do tych towarów i usług, dla których przepisy w zakresie VAT powołują stosowną klasyfikację statystyczną. Organ wskazał, że w przypadku gdy ani ustawa, ani przepisy wykonawcze nie przewidują dla danego świadczenia obniżonej stawki, bądź zwolnienia należy je opodatkować według 23% stawki podatku. Organ podał, że w załączniku nr 3 do ustawy stanowiącym "Wykaz towarów i usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 7%" (w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r. - 8%), pod pozycją 186 zostały wymienione "Pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu" - bez względu na symbol PKWiU. Organ wyjaśnił, że pozycja 186 załącznika nr 3 do ustawy stanowi uzupełnienie regulacji zawartych w pozycjach 179, 182-185 tego załącznika, które wyznaczają zakres stosowania obniżonej stawki podatku dla niektórych usług związanych m.in. z rekreacją. Organ wskazał, że przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia "rekreacja" i należy sięgnąć do wykładni językowej. W oparciu o definicję słownikową pojęcia "rekreacja" oraz brzmienie poz. 179, 182-185 załącznika nr 3 do ww. ustawy, organ uznał na potrzeby stosowania art. 41 ust. 2 p.t.u. w związku z poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy za rekreację- różne formy aktywności mające służyć wypoczynkowi i zdrowiu. Organ podał, że ustawodawca objął obniżoną stawką p.t.u. w wysokości 8% pozostałe usługi związane z rekreacją, lecz wyłącznie w zakresie wstępu. Ustawodawca nie określił jednak ani form ani kategorii "wstępu", do których ma zastosowanie obniżona stawka podatku w wysokości 8%. Organ posłużył się więc definicją słownikową pojęcia "wstęp" i uznał, że pod tym pojęciem w rozumieniu poz. 182-186 załącznika nr 3 do ustawy należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść. Podał, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). I tak np. z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w przypadku parku rozrywki - możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej -możliwość tańczenia, na imprezę sportową - możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, "na siłownię" - możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego - możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie. Organ wskazał, że powyższa interpretacja przepisów p.t.u. jest zgodna z linią orzeczniczą prezentowaną przez sądy administracyjne, w szczególności ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 311/13. Organ podkreślił, że ww. wyroku NSA zauważył m.in., że: "(...) sformułowanie »usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu« odnosi się do kart wstępu na siłownię, które upoważniają do korzystania z urządzeń i przyrządów tam się znajdujących. Natomiast sformułowanie - wyłącznie w zakresie wstępu - należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie usługi świadczone przez siłownię, które nie są związane z normalnym typowym jej użytkowaniem, takie jak usługi restauracyjne na terenie klubu, zakup napojów, odżywek, czy też usługi instruktora, nie są objęte stawką obniżoną. Opodatkowane są zaś stawką podstawową" (pkt 4.5 uzasadnienia). Organ wskazał, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, powinny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. W ocenie organu, charakter świadczonych przez spółkę usług, wymienionych w opisie sprawy, polegających na prowadzeniu odpłatnych zajęć sportowych, organizowanych dla dzieci pod nadzorem trenera, wykracza poza zakres związany z normalnym i typowym użytkowaniem obiektu, czy wstępem do obiektu w celu korzystania z dostępnej tam infrastruktury, a tylko takie usługi mogą korzystać z obniżonej stawki VAT na postawie powołanej regulacji. W sprawie będącej przedmiotem wniosku wykupienie karnetu wiąże się bowiem z zajęciami dla dzieci prowadzonymi pod nadzorem profesjonalnego trenera. Głównym celem nabycia ww. usług nie jest zatem sam wstęp umożliwiający korzystanie z obiektu, ale przede wszystkim opieka trenera, który - zważywszy na wiek dzieci - pełni w tym przypadku rolę osoby nauczającej określonych zachowań czy dyscypliny sportowej. W konsekwencji do świadczenia tychże usług nie znajdzie zastosowania stawka 8% wynikająca z poz. 186 załącznika nr 3 w związku z art. 41 ust. 2, w powiązaniu z art. 146a pkt 2 ustawy. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, lecz organ nie znalazł powodów do zmiany stanowiska zawartego w wydanej interpretacji. Spółka złożyła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o zmianę ww. interpretacji przez uznanie stanowiska spółki za prawidłowe oraz zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 p.t.u. w zw. z poz.186 załącznika nr 3 do ww. ustawy; 2. art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 615), dalej "o.p.", przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; 3. art. 124 o.p. przez niewyjaśnienie spółce zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Spółka podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku o wydanie interpretacji. Spółka podała, że w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ ograniczył się do stwierdzenia, iż odmawia usunięcia naruszenia prawa bez uzasadnienia swojego stanowiska, co uzasadnia zarzut naruszenia przez organ art. 124 o.p. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Na rozprawie Sąd oddalił wniosek dowodowy spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Spór w sprawie dotyczy wysokości opodatkowania stawką 8% na podstawie art. 41 ust. 2 p.t.u. w zw. w zw. z poz.186 załącznika nr 3 do ww. ustawy wstępu na zajęcia, które będzie prowadzić spółkę. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 5a p.t.u., towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Wskazać należy, że przepisy p.t.u. oraz wydane na jej podstawie rozporządzenia przy określaniu zakresu stosowania preferencyjnych stawek podatku i zwolnień przedmiotowych od podatku w niektórych przypadkach odwołują się, m.in. do grupowań Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Prawidłowa pod względem klasyfikacji statystycznych identyfikacja towarów i usług stanowi warunek niezbędny do określenia wysokości opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w stosunku do tych towarów i usług, dla których przepisy w zakresie tego podatku powołują stosowną klasyfikację statystyczną. Zgodnie z art. 41 ust. 1 p.t.u., stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Na mocy art. 41 ust. 13 p.t.u., towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 22%, z wyjątkiem tych, dla których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę. Zarówno w przepisach p.t.u., jak i przepisach wykonawczych do ustawy, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku, bądź zwolnienie od podatku. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 32 p.t.u., zwalnia się od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem że: a. są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim, b. świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków, c. są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym -z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością. W myśl art. 41 ust. 2 p.t.u., dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Stosownie do art. 146a pkt 1 i 2 p.t.u., w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f: 1. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%; 2. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku gdy ani przepisy p.t.u., ani przepisy wykonawcze nie przewidują dla danego świadczenia obniżonej stawki, bądź zwolnienia należy je opodatkować według 23% stawki podatku. W załączniku nr 3 do ww. ustawy stanowiącym "Wykaz towarów i usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 7%" (w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r. - 8%), pod pozycją 186 zostały wymienione "Pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu" - bez względu na symbol PKWiU. Wskazać należy, że pozycja 186 załącznika nr 3 do ustawy stanowi uzupełnienie regulacji zawartych w pozycjach 179, 182-185 tego załącznika, które wyznaczają zakres stosowania obniżonej stawki podatku dla niektórych usług związanych m.in. z rekreacją. Powyższe pozycje dotyczą: • poz. 179 - usług związanych z działalnością obiektów sportowych - PKWiU 93.11.10.0; • poz. 182 - usług kulturalnych i rozrywkowych - wyłącznie w zakresie wstępu: - na widowiska artystyczne, włączając przedstawienia cyrkowe, - do obiektów kulturalnych bez względu na symbol PKWiU; • poz. 183 - usług związanych z rozrywką i rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne - bez względu na symbol PKWiU; • poz. 184 - usług bibliotek, archiwów, muzeów oraz pozostałych usług w zakresie kultury - wyłącznie w zakresie wstępu - bez względu na symbol PKWiU; • poz. 185 - wstępu na imprezy sportowe - bez względu na symbol PKWiU. Wobec braku definicji legalnej pojęcia "rekreacja" i "wstęp", zdaniem Sądu, organ interpretacyjny prawidłowo odwołał się do znaczenia tych pojęć w języku polskim poszukując ich znaczenia w stosownych słownikach. Organ interpretacyjny uznał za rekreację różne formy aktywności mające służyć wypoczynkowi i zdrowiu, zaś pojęcie wstępu odniósł do możliwości wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść. Organ interpretacyjny podał, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia), lecz również możliwość korzystania z określonych urządzeń np. możliwości wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się w danym miejscu przyrządów. Według Sądu, organ interpretacyjny prawidłowo dokonał wykładni ww. pojęć. Wydana przez organ interpretacja jest zgodna ze stanowiskiem sądów administracyjnych, w tym z wyrokiem NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 311/13 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, że spółka nie należy do podmiotów wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 32 p.t.u., tj. do klubów sportowych, związków sportowych oraz związków stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, a jedynie usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez ww. podmioty są zwolnione z podatku od towarów i usług. Jak wyżej wskazano opodatkowaniu stawką 8% podatku od towarów i usług podlega odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka w przedstawionym stanie faktycznym nie podała, że prowadzi usługi, opisanych w poz. 179 ww. załącznika, tj. usługi związanych z działalnością obiektów sportowych - PKWiU 93.11.10.0. W ww. załączniku pod pozycją 186 zostały wymienione "Pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu" - bez względu na symbol PKWiU, do których można zaliczyć wstęp dla danej osoby do konkretnego miejsca, w którym świadczone są przez inny podmiot usługi związane z rekreacją oraz możliwość korzystania przez nią ze znajdujących się w nim urządzeń. Zdaniem Sądu, zastosowanie stawki 8% na podstawie poz. 186 załącznika nr 3 ww. ustawy związane jest z wstępem do miejsca świadczenia usługi, a nie z konkretnymi czynnościami, wchodzącymi w skład tej usługi. Gdyby ustawodawca chciał zastosować ww. stawkę do usług polegających na świadczeniu usług w zakresie zajęć sportowych czy też zajęć w zakresie aktywności fizycznej, mających służyć wypoczynkowi i zdrowiu prowadzonych przez wykwalifikowane osoby, zatrudnione w tym celu przez podmioty, które takie zajęcia oferują odpłatnie osobom fizycznym z pewnością uregulowałby to w przepisach, tak jak ma to miejsce ze zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 p.t.u. Dokonując wykładni systemowej należy odnieść się do poz. 182-183 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, w których ustawodawca wprowadził stawkę preferencyjną w zakresie wstępu do miejsc takich jak: miejsca, w których odbywają się widowiska artystyczne, włączając przedstawienia cyrkowe; obiekty kulturalny bez względu na symbol PKWiU; wesołe miasteczka, parki rozrywki, dyskoteki, sale taneczne - bez względu na symbol PKWiU; biblioteki, archiwa, muzea oraz miejsca, w których odbywają się pozostałe usługi w zakresie kultury bez względu na symbol PKWiU; miejsc, gdzie odbywają się imprezy sportowe - bez względu na symbol PKWiU. Powyższe jest zgodne z art. 32 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. UE L 2011.77.1 z dnia 23 marca 2011 r.), który w ust. 1 wskazuje, że usługi wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, o których mowa w art. 53 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują świadczenie usług, których podstawową cechą jest przyznawanie prawa wstępu w zamian za bilet lub opłatę, w tym opłatę w formie abonamentu, biletu okresowego lub opłaty okresowej. Zgodnie z ust. 2 ww. przepisu, ustęp 1 ma zastosowanie w szczególności do: a) prawa wstępu na spektakle, przedstawienia teatralne, występy cyrkowe, targi, do parków rozrywki, na koncerty, wystawy, jak również inne podobne wydarzenia kulturalne; b) prawa wstępu na wydarzenia sportowe, takie jak mecze lub zawody; c) prawa wstępu na wydarzenia edukacyjne i naukowe, takie jak konferencje i seminaria. Stosownie do ust. 3 ww. przepisu, ustęp 1 nie obejmuje korzystania z obiektów, takich jak sale gimnastyczne i inne, w zamian za opłatę. Zdaniem Sądu, wstęp do miejsc, w których wykonywane są ww. usługi, opisane w poz. 182-186 załącznika nr 3 do ww. ustawy ma ścisły związek z zastosowaniem stawki preferencyjnej przez ustawodawcę. Organ interpretacyjny przytoczył fragment uzasadnienia wyroku NSA sygn. akt I FSK 311/13, gdzie NSA zauważył m.in., że: "(...) sformułowanie »usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu« odnosi się do kart wstępu na siłownię, które upoważniają do korzystania z urządzeń i przyrządów tam się znajdujących. Natomiast sformułowanie - wyłącznie w zakresie wstępu - należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie usługi świadczone przez siłownię, które nie są związane z normalnym typowym jej użytkowaniem, takie jak usługi restauracyjne na terenie klubu, zakup napojów, odżywek, czy też usługi instruktora, nie są objęte stawką obniżoną. Opodatkowane są zaś stawką podstawową (pkt 4.5 uzasadnienia)". Według Sądu, skarżąca upatruje prawidłowość swojego stanowiska w sformułowaniu zawartym w ww. wyroku, odnoszącym się do usług, które nie są związane z normalnym, typowym użytkowaniem miejsca, w którym świadczone są ww. usługi. W ocenie skarżącej, skoro typową usługą wykonywana przez nią jest możliwość udziału osób fizycznych w zajęciach prowadzonych przez wykwalifikowane osoby (trenera) to uzasadnione jest stosowanie do tych usług stawki preferencyjnej na podstawie poz. 186 załącznika nr 3 ww. ustawy. Zdaniem Sądu, stanowisko skarżącej nie jest zasadne. Jak wyżej wskazano, stawka preferencyjna zastosowana przez ustawodawcę ma związek ze wstępem osoby fizycznej do określonych miejsc i możliwością korzystania przez nią ze znajdujących się w nich urządzeń. Stawka preferencyjna z poz. 186 załącznika nr 3 ww. ustawy nie wiąże się z usługami w postaci możliwości uczestniczenia w konkretnych zajęciach prowadzonych przez wykwalifikowane osoby. Gdyby ustawodawca chciałby to uczynić wówczas treść ww. pozycji byłaby inna lub ustawodawca wprowadziłby w tym zakresie inne uregulowania. Według Sądu, usługi wykonywane przez skarżącą, polegające na prowadzeniu odpłatnych zajęć sportowych, organizowanych dla dzieci pod nadzorem trenera, wykraczają poza zakres możliwości zastosowania stawki preferencyjnej z poz. 186 załącznika nr 3 ww. ustawy, tj. usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu. W sprawie będącej przedmiotem wniosku wykupienie karnetu wiąże się z zajęciami dla dzieci prowadzonymi pod nadzorem profesjonalnego trenera. Głównym celem nabycia ww. usług nie jest zatem sam wstęp umożliwiający korzystanie z obiektu, ale przede wszystkim opieka trenera, który - zważywszy na wiek dzieci - pełni w tym przypadku rolę osoby nauczającej określonych zachowań czy dyscypliny sportowej. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił dowód w postaci wydruku z korespondencji mejlowej na okoliczność, że inny podmiot stosuje stawkę preferencyjną. Przypomnieć należy, że niniejszej postępowanie toczy się w oparciu o przepisy art. 14a-14p o.p. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia stosowanie stawek preferencyjnych przez inne podmioty, które nie są podmiotami w sprawie. Sąd w niniejszym postępowaniu nie rozstrzygał o prawidłowości stosowania ww. stawek przez te inne podmioty. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Według Sądu, organ interpretacyjny nie naruszył przepisów prawa materialnego jak również w sprawie przepisów procesowych. Zgodnie z art.14h o.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Powyższe oznacza, że w niniejszym postępowaniu nie stosuje się art. 124 i art. 127 o.p. Stosownie do art. 14c § 3 o.p. wnioskodawca ma prawo złożyć na wydaną interpretację indywidualną skargę do sądu administracyjnego, której złożenie poprzedza na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. czynność strony skarżącej w postaci wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Organ może udzielić odpowiedzi na ww. wezwanie, jak i takiej odpowiedzi nie udzielić stronie skarżącej, ma to jedynie wpływ na obliczenie terminu do wniesienia skargi zgodnie z art. 53 p.p.s.a. Kwestia uzasadnienia odpowiedzi na ww. wezwanie przez organ nie ma wpływu na rozpoznanie sprawy w przedmiocie interpretacji indywidualnej przez sąd administracyjny. Wobec powyższego, Sad na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.