I GZ 340/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 8 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 2466/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie UASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 2466/15 działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dale: p.p.s.a.) odmówił M. spółce z o.o. w W. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania decyzji stwierdził, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek strony skarżącej nie został poparty żadną dokumentacją obrazującą sytuację finansową działalności prowadzonej przez skarżąca spółkę, co w rezultacie uniemożliwiło Sądowi pierwszej instancji ocenę wpływu wykonania tej decyzji na sytuację majątkową strony. Ponadto subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniosła M. sp. z o.o. w W. Powołując się na art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2015 r. ewentualnie w razie przyjęcia, iż brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. Uzasadniając zażalenie skarżąca spółka wskazała, że wykonalność zaskarżonej decyzji powinna zostać wstrzymana do czasu prawomocnego rozpoznania skargi. W przeciwnym razie dojdzie do wykonania zobowiązania publicznoprawnego przez podmiot, na którym zobowiązanie to w ogóle nie powinno ciążyć. Konsekwencją takiego stanu rzeczy będzie nie tylko ograniczenie środków pieniężnych, pozostających w dyspozycji skarżącej w okresie pomiędzy wykonaniem decyzji bądź jej wyegzekwowaniem, lecz również ryzyko powstawania zaległości w regulowaniu przez skarżącą innych zobowiązań, ograniczenie możliwości prowadzenia działalności inwestycyjnej, a nawet ryzyko wprowadzenia pewnych ograniczeń w dotychczasowej działalności. Skarżąca wskazała również, że prowadzenie działalności spółki cywilnej "P.-P." zostało w całości powierzone P. P., który po wygaśnięciu udzielonego pełnomocnictwa nie zwrócił skarżącej dokumentacji związanej z działalnością spółki cywilnej. Ponadto nabycie samochodu marki A. nastąpiło na rzecz P. P., a nie spółki cywilnej "P.-P.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. A zatem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczył decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. –B., którą określono kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł oraz orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. sp. z o.o. w Warszawie oraz [...] U. sp. z o.o. w C. jako byłych wspólników spółki cywilnej "P.-P." [...] U. sp. z o. o, M. sp. z o.o. z tytułu zaległości w podatku akcyzowym. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie twierdzeń zawartych w tym wniosku, ani nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji finansowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wniosek. Należy bowiem podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że wnioskodawca nie wykazał, że zachodzą przesłanki udzielenia mu ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że wnioskodawca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pominął w całości swoją kondycję finansową. W dacie wydania orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji w aktach sprawy nie było dokumentów, które uprawdopodobniałyby twierdzenia strony skarżącej, że egzekucja nałożonej kary doprowadzi spółkę do utraty płynności finansowej. Bez tego rodzaju dokumentacji niemożliwe było dokonanie oceny, czy w kontekście aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13; z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II GZ 466/15). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażony pogląd w wyroku Sądu pierwszej instancji, że subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się bowiem kontroli legalności tejże decyzji. Wobec tego bez znaczenia dla rozpoznania zażalenia, jak i bez znaczenia dla kwestii zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym mają okoliczności podniesione w zażaleniu, jak i subiektywne przekonanie skarżącej spółki o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Niewykazanie i nieuprawdopodobnienie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G. prawnych przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia ocenę, że Sąd ten nie naruszył prawa oddalając wniosek strony w powyższym przedmiocie. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.