II SA/Wa 2030/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej (sprawozdawca) Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania – oddala skargę – Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. K. G. wniosła do Ministra Sprawiedliwości odwołanie od decyzji Komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. (opisowej w dniu [...] sierpnia 2014 r.), mocą której została przyznana jej ocena dobra z przeprowadzonego egzaminu sędziowskiego i wniosła o zmianę przyznanej punktacji z egzaminu sędziowskiego, poprzez przyznanie jej takiej ilości punktów, która jest równoznaczna z oceną celującą. W odpowiedzi Minister Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. wskazał, iż wprawdzie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.) stanowi, że Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór merytoryczny nad aplikacjami: ogólną, sędziowską i prokuratorską, niemniej jednak z treści tego przepisu nie wynika expressis verbis zakres i sposób wykonywania nadzoru, a nawet jego kierunki, zwłaszcza w aspekcie możliwości władczego oddziaływania na kwestie proceduralne związane z przebiegiem aplikacji, czy katalogiem środków które mogą być podejmowane przez Ministra Sprawiedliwości wobec podmiotu nadzorowanego, jakim jest Krajowa Szkoła Sądownictwa i Prokuratury. Organ podał ponadto, że zakres, szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego oraz działania komisji egzaminacyjnej, wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego (Dz. U. nr 54, poz. 283). Zgodnie z § 18 ust. 4 powołanego rozporządzenia, oceny rozwiązania zadania praktycznego opracowanego przez zdającego w pracy pisemnej, dokonują niezależnie od siebie dwaj członkowie komisji. Taki tryb pozwala na obiektywną weryfikację faktycznej jakości pracy, zwłaszcza w aspekcie jednakowych dla wszystkich prac kryteriów jej oceny, przyjętych przez komisję konkursową. Należy zauważyć, że ustawodawca nie przewidział prawnej możliwości kwestionowania przez egzaminowanego aplikanta zasadności oceny, czy punktacji przyjętej przez członków komisji konkursowej. Również Minister Sprawiedliwości nie ma uprawnień do oceny prawidłowości ustalenia przez komisję wyniku egzaminu sędziowskiego. Odmiennie, niż ma to miejsce w przypadku decyzji dotyczącej naboru na aplikacje ogólną, czy aplikacje specjalistyczne, Minister Sprawiedliwości nie ma kompetencji do oceny trafności decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły będących następstwem przeprowadzonego egzaminu sędziowskiego (w zakresie sporządzenia i ogłoszenia listy klasyfikacyjnej egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej a także przerwania lub wstrzymania zatrudnienia umieszczonych na niej osób w charakterze referendarza sądowego czy asystenta sędziego). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. G. uznała powyższe pismo za ostateczne postanowienie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r., zarzucając mu: 1. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 78 Konstytucji RP, art. 33 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (u.k.s.s.p), przez błędne uznanie, że od wyniku egzaminu sędziowskiego nie przysługuje odwołanie i w konsekwencji nierozpatrzenie złożonego przez nią odwołania; w ocenie skarżącej dokonane przez komisję przeprowadzającą egzamin sędziowski ustalenie wyniku z tego egzaminu stanowi decyzję administracyjną, od której przysługuje odwołanie; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 1 u.k.s.s.p. przez błędne uznanie, że przepis ten nie upoważnia Ministra Sprawiedliwości do rozpoznania odwołania od wyników z egzaminu sędziowskiego; 3. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 15, art. 17 pkt 3, art. 104, art. 127 §1 i 2 K.p.a. przez błędne uznanie, że od wyników egzaminu sędziowskiego nie przysługuje odwołanie, a w konsekwencji nierozpoznanie złożonego przez skarżącą odwołania i niewydanie w powyższym przedmiocie decyzji administracyjnej; 4. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 134 K.p.a. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych. W uzasadnieniu podniosła w szczególności, że zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi postanowienie, którego elementy określa art. 124 K.p.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny, niezachowanie wymagań formalnych nie pozbawia rozstrzygnięcia sprawy charakteru postanowienia, jeżeli jest w nim co najmniej oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (vide: wyrok NSA z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 239/10). Skarżąca wskazała ponadto, iż w sprawie brak było przesłanek do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, gdyż odwołała się od decyzji Komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego. Okoliczność, że w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie uregulowano expressis verbis procedury odwoławczej od decyzji Komisji egzaminacyjnej o wyniku egzaminu sędziowskiego nie oznacza, że nie podlega ona zaskarżeniu. Konstytucja RP w art. 78 stanowi bowiem, że każdy ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Ustawa zasadnicza w przedmiotowym przepisie przesądziła, iż wyłączenie prawa odwołania od decyzji, jako wyłom od zasady dwuinstancyjności w demokratycznym państwie prawa, jakim jest zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolita Polska, musi być ustanowione expressis verbis w ustawie, co w przypadku decyzji Komisji egzaminacyjnej nie ma miejsca. Nieuregulowanie w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury procedury odwoławczej nie stanowi przeszkody prawnej do rozpoznania sprawy, ponieważ w takim przypadku należy stosować regulacje ustawowe zawarte w K.p.a. Konstytucyjna zasada dwuinstancyjności znajduje realizację w art. 15 K.p.a., który stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne oraz w art. 127 § 1 K.p.a., zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie jest podstawowym środkiem zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, umożliwiającym zaskarżenie decyzji nieostatecznych. Przeprowadzenie egzaminu sędziowskiego jest sprawą z zakresu administracji publicznej, egzamin ten jest egzaminem państwowym. Egzamin sędziowski przeprowadza komisja, którą stosownie do brzmienia art. 33 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury powołuje Minister Sprawiedliwości. Każda zatem sprawa dotycząca ustalenia wyniku egzaminu sędziowskiego, rozstrzygana decyzjami Komisji egzaminacyjnej, jest sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Decyzja Komisji egzaminacyjnej o wyniku egzaminu sędziowskiego jest rozstrzygnięciem konkretnej sprawy indywidualnego podmiotu, wydawanym przez organ administracji publicznej w ramach przyznanej mu ustawowo kompetencji. Jest to więc indywidualny akt administracyjny, przyjmujący procesową postać decyzji administracyjnej. Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 3 K.p.a. w stosunku do Komisji, która przeprowadza egzamin sędziowski i jest właściwy zgodnie z art. 127 § 2 K.p.a. do rozpatrzenia odwołania od decyzji Komisji egzaminacyjnej o wyniku egzaminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że jakkolwiek postanowienie wydane w dniu [...] września 2014 r. zawiera uchybienia co do formy, to jednak uznać należy, że w istocie stanowi ono postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania (art. 134 K.p.a.) od wyników egzaminu sędziowskiego. Ponadto podniósł, iż zarówno przepisy ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, jak i przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie przeprowadzania egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego, nie przewidują możliwości wniesienia środka odwoławczego od wyników egzaminu sędziowskiego. Minister Sprawiedliwości stwierdził także, iż ustawodawca w sposób enumeratywny wymienił w powołanej ustawie rodzaje spraw, w których Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury posiada uprawnienie do wydawania decyzji administracyjnych. Przepisy regulujące kwestie związane z egzaminem sędziowskim (art. 32 – 34) nie wskazują wprost, aby materia której dotyczą, miała zostać rozstrzygnięta w formie decyzji administracyjnej (wyrok WSA w Warszawie z 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1618/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2309/14, odrzucił powyższą skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa. Sąd podkreślił, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na zasadzie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. mogą być jedynie akty lub czynności, które łącznie spełniają następujące przesłanki: a) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a.; c) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ działalność administracji została poddana sądowej kontroli tylko w zakresie sprawowania administracji publicznej; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa; oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96 LexPolonica 329052). W rozpoznawanej sprawie pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r. nie spełniało przesłanek wyżej wskazanych, bowiem skarga dotyczy aktu (pisma), tj. czynności nieobjętej zakresem właściwości sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r. jest szeroką informacją dla K. G., poza informacją odnośnie procedury przeprowadzania egzaminu sędziowskiego, omawia jeszcze inne kwestie. Nie zgodził się, że pismo to jest postanowieniem obarczonym jedynie błędami formalnymi. Wskazał, że w innej sprawie, a również dotyczącej K. G., organ wydał prawidłowe postanowienie, wobec tego procedura ta jest Ministrowi Sprawiedliwości znana i przez organ stosowana. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. G. od powyższego postanowienia, postanowieniem z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2188/15, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu podniósł, że zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miała więc ocena charakteru prawnego pisma Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r. oraz stwierdzenie, czy ma ono walor postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w rozumieniu art. 134 K.p.a. Sąd kasacyjny stwierdził, że składniki postanowienia określają przepisy art. 124 K.p.a. w zw. z art. 107 § 2 – 5 K.p.a. (art. 126 K.p.a.) oraz przepisy szczególne. Postanowienie które nie zawiera powyższych składników jest postanowieniem wadliwym. Należy przyjąć, że brak jednego z tzw. istotnych składników postanowienia, do których zalicza się oznaczenie organu administracji publicznej wydającego postanowienie, wskazanie adresata postanowienia, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby upoważnionej do wydania postanowienia, sprawia, że mamy w takim przypadku do czynienia nie z postanowieniem, lecz z aktem nieistniejącym (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Komentarz do art. 124 K.p.a., w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Lex/el.,2014). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż skarżąca pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniosła odwołanie od decyzji Komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego w 2014 r. z dnia [...] sierpnia 2014 r., natomiast Minister Sprawiedliwości odpowiadając "pismem" z dnia [...] września 2014 r. podał m. in. "(...) ustawodawca nie przewidział prawnej możliwości kwestionowania przez egzaminowanego aplikanta oceny, czy punktacji przyjętej przez członków komisji konkursowej. Również Minister Sprawiedliwości nie ma uprawnień do oceny prawidłowości ustalenia przez komisję wyniku egzaminu sędziowskiego". Zdaniem NSA, obowiązkiem Sądu I instancji było więc rozważenie czy pismo to nie stanowi formalnego rozstrzygnięcia – postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w oparciu o art. 134 K.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest wszak jednolity pogląd co do tego, że to nie forma ale merytoryczna treść decyduje o tym, z jakim rodzajem aktu administracyjnego mamy do czynienia w konkretnej sprawie (tak m. in. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012r. w sprawie II OSK 497/11, LEX nr 1216734). Tym bardziej, iż w odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wskazał, że pismo z [...] września 2014 r. w istocie stanowi postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od wyników egzaminu sędziowskiego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że taka ocena nie została w sposób wystarczający przeprowadzona przez Sąd I instancji, co wskazuje, że co najmniej przedwcześnie odrzucono skargę na "pismo" z dnia [...] września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli nie stanowią inaczej. Ponadto stosownie do treści art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej "Ppsa", Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2188/15 oraz rozważania w nim zawarte, w pierwszej kolejności należy dokonać oceny charakteru pisma Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r., stanowiącego odpowiedź na odwołanie K. G. od decyzji Komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r., które skarżąca uznaje za postanowienie o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.". W myśl art. 123 § 1 i 2 K.p.a., w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy Kodeksu stanowią inaczej. Składniki postanowienia określają przepisy art. 124 w zw. z art. 107 § 2 – 5 w zw. z art. 126 K.p.a. Zgodnie z art. 124 K.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego weryfikowalnym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu (§ 1). Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§ 2). W doktrynie przyjmuje się, że brak jednego z tzw. istotnych składników postanowienia, do których zalicza się oznaczenie organu administracji publicznej wydającego postanowienie, wskazanie adresata postanowienia, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby upoważnionej do wydania postanowienia, sprawia, że nie mamy w takim przypadku do czynienia z postanowieniem, lecz aktem nieistniejącym (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 725, 728). Biorąc powyższe pod uwagę trzeba przyjąć, iż "pismo" Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2014 r. zawiera minimum elementów koniecznych do uznania go za postanowienie wydane na podstawie art. 134 K.p.a. posiada bowiem oznaczenie organu administracji publicznej (Minister Sprawiedliwości), adresata (K. G.), rozstrzygnięcie (brak możliwości kwestionowania przez egzaminowanego aplikanta oceny czy punktacji przyjętej przez członków Komisji egzaminacyjnej oraz brak uprawnień Ministra Sprawiedliwości do oceny prawidłowości ustalenia przez Komisję egzaminacyjną egzaminu sędziowskiego), a nadto podpis osoby upoważnionej do wydania postanowienia (W. S. – Dyrektor Departamentu Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości, działający na podstawie upoważnienia z dnia [...] września 2012 r. znak: [...]). Stosownie do brzemienia art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza, w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W orzecznictwie wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji, bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn.. akt II OSK 1661/06, Lex nr 425381). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi przyczyna przedmiotowa niedopuszczalności odwołania, albowiem wbrew stanowisku skarżącej, wynik egzaminu sędziowskiego ogłoszony przez Komisję egzaminacyjną do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego w dniu [...] sierpnia 2014 r., nie jest decyzją administracyjną. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego (Dz. U. nr 54, poz. 283) stanowi, że egzamin sędziowski składa się z części pisemnej oraz ustnej. Zadania praktyczne na cześć pisemną egzaminu sędziowskiego polegają na sporządzeniu: 1. orzeczenia, wraz z uzasadnieniem, w sprawie karnej, 2. orzeczenia, wraz z uzasadnieniem, w sprawie cywilnej (§ 4 ust. 1). Z kolei kazusy na cześć ustną egzaminu sędziowskiego obejmują zagadnienia z wymienionych enumeratywnie w pkt 1 – 7 dziedzin prawa (§ 6 ust. 1). Stosownie do § 18 ust. 1 rozporządzenia, oceny rozwiązania zadania praktycznego dokonuje się w systemie punktowym, z zastrzeżeniem skali od 0 do 60 punktów, a w myśl § 22 ust. 1, oceny rozwiązania kazusu dokonuje się w systemie punktowym, z zastrzeżeniem skali od 0 do 10 punktów (...). Powyższe oznacza, że egzamin sędziowski stanowi formę oceny wiadomości i umiejętności egzaminowanego, pod kątem jego przydatności do pełnienia urzędu sędziego. Natomiast decyzja administracyjna to jednostronna czynność organu administracji publicznej posiadająca odpowiednią formę prawną i określająca konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. W doktrynie podkreśla się zgodnie, iż istotną cechą decyzji jest jej tzw. podwójna konkretność, tzn. że decyzja rozstrzyga sprawę indywidualną konkretnego adresata (strony). Zwraca się również uwagę, że "decyzja administracyjna jest to oświadczenie woli konkretnego organu administracyjnego, podjęte w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego do ustalonego stanu faktycznego w trybie, formie, strukturze uregulowanej prawem procesowym, zakomunikowanym stronie, w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego (decyzja rozstrzygająca sprawę co do jej istoty w całości lub w części), bądź w sferze stosunku procesowego (decyzja w inny sposób kończąca sprawę w danej instancji), władcze działanie prawne organu administracji skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych" (zob. B. Adamiak w: Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, s. 22 – 23). Decyzja administracyjna konkretyzuje stosunek administracyjny rozstrzygając we władczy sposób o prawach i obowiązkach strony. Ocena egzaminu sędziowskiego nie ma zaś takiego charakteru, gdyż komisja egzaminacyjna nie rozstrzyga w sposób władczy o przyznaniu komuś określonego prawa, a rolą jej członków jest wyłącznie sprawdzenie wiedzy egzaminowanych. Komisja nie kreuje również żadnego stosunku prawnego. Dodatkowo wskazać trzeba, że ocena z egzaminu sędziowskiego nie jest wydawana w ramach postępowania administracyjnego. Nadmienić również wypada, że Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się już w przedmiocie charakteru egzaminu, jednakże chodziło o egzamin dojrzałości. W postanowieniu z dnia 24 lutego 2000 r. sygn. akt I SA 1428/99 (Lex nr 55328) stwierdził, że egzamin dojrzałości to forma komisyjnej oceny poziomu wykształcenia ogólnego absolwentów szkół średnich z zakresu przedmiotów określonych regulaminem dojrzałości. W tym stanie rzeczy podniesione przez skarżącą zarzuty zarówno naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego jaki również procesowego, nie zasługują na uwzględnienie, a skargę jako niezasadną, należało oddalić. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.