I OSK 2131/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Wadowic od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 104/14 w sprawie ze skargi M.K. na bezczynność Burmistrza Wadowic w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne; 2) zwrócić Burmistrzowi Wadowic – ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. W dniu 3 lipca 2014 r. Burmistrz Wadowic działając przez profesjonalnego pełnomocnika sformułował skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2014 r. o sygn. akt II SAB/Kr 104/14 w sprawie ze skargi M.K. na bezczynność Burmistrza Wadowic w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 11 stycznia 2014 r. Pismem z dnia 2 lutego 2016 r. pełnomocnik Burmistrza Wadowic cofnął w jego imieniu skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 wskazanej ustawy. Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Stanowi to wyraz zasady dyspozycyjności, obowiązującej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 cyt. ustawy oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 czerwca 2008 r. o sygn. akt II FSK 575/07; 27 czerwca 2008 r. o sygn. akt II FSK 573/07; 23 września 2010 r. o sygn. akt I OSK 1517/10; 18 stycznia 2013 r. o sygn. akt I OSK 959/12). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzi jakakolwiek przesłanka nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie. Cofnięcie to, w ocenie Sądu, nie służy też obejściu prawa. Skoro cofnięcie skargi kasacyjnej oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy