II SAB/Bd 106/15

Dnia 16 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 roku sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. K. w przedmiocie odstępstwa od pozwolenia na budowę 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. K. do wydania decyzji w sprawie w terminie miesiąca od otrzymania wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w A. K. grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych, 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. K. na rzecz A. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. W. [...]2015 r. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie wydania decyzji dotyczącej wybudowania budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] z odstępstwem od pozwolenia na budowę z dnia [...]1983r. (znak [...]), zarzucając organowi rażące naruszenie art. 35 § 3 K.p.a., pomimo że nie toczy się żadne postępowanie mające charakter zagadnienia wstępnego, a decyzja o warunkach zabudowy od ponad 3 lat ma walor ostateczności. Na tej podstawie skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni, stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, wymierzenie organowi kary z tytułu niezasadnego i rażącego naruszenia art. 35 § 3 K.p.a. oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że postanowieniem z dnia [...]2015r. WINB w [...] odmówił wyznaczenia organowi terminu, wobec czego skarga stała się konieczna. PINB prowadzi postępowanie już od 6 lat. Rażąco narusza art. 35 § 3 K.p.a. twierdząc, że toczy się bliżej nieokreślone postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, czego nie potwierdziło SKO [...]. Ponadto z art. 16 § 1 K.p.a. wynika, że decyzja jest ostateczna i nawet wszczęcie postępowania nieważnościowego nie wstrzymuje jej wykonania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie opisując przebieg postępowania w sprawie, w tym powody zawieszenia postępowania. Poinformował jednocześnie, że z uwagi na ustąpienie przyczyn zawieszenia (pisma Burmistrza [...] z [...] i [...]2015r.), postanowieniem z [...]2015r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie. W międzyczasie wielokrotnie ustosunkowywał się do pism stron postępowania, prosząc o uzupełnienie akt o niezbędne informacje i dokumenty umożliwiające dokładne zbadanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiot skargi stanowi bezczynność organu administracji publicznej podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Bezczynność organu administracji publicznej oznacza sytuację niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. (niezałatwienia sprawy w terminie z art. 35 i 36 K.p.a., czy w terminie wynikającymi z przepisów szczególnych), będącą konsekwencją bądź niepodjęcia przez organ żadnych czynności w sprawie bądź też podjęcia ich lecz z przekroczeniem terminu załatwienia sprawy i bez wykonania obowiązku zawiadomienia o tym strony. Inny typ naruszenia zasady szybkości postępowania i prawa strony do rozpoznania sprawy administracyjnej bez zbędnej i nieuzasadnionej zwłoki, stanowi przewlekłość postępowania administracyjnego, przez którą rozumie się sytuację zbyt długiego prowadzenia postępowania, w związku np. z nieuzasadnionym (bez rzeczywistych przyczyn) przedłużaniem terminu załatwienia sprawy, nieefektywnym wykonywaniem czynności w dużym odstępie czasu, wykonywaniem czynności pozornych, mnożeniem czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Zarówno instytucja bezczynności, jak i przewlekłości postępowania, wiążą się nierozerwalnie z zasadą szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 § 1 ustawy z dnia Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "K.p.a.") oraz z prawem strony postępowania do rozpatrzenia jej sprawy we właściwym terminie. W myśl zasady szybkości postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Ustawowe terminy załatwienia sprawy administracyjnej określa zaś art. 35 K.p.a. stanowiąc, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do wskazanych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Z kolei przepis art. 36 § 1 K.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Aby zatem ocenić czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej PINB) dopuścił się w niniejszej sprawie zarzucanej bezczynności lub przewlekłości i czy miała ona charakter rażącego naruszenia prawa, konieczne jest dokonanie analizy podejmowanych w toku postępowania czynności procesowych i działań, na podstawie przedłożonych akt administracyjnych sprawy. Pismem z dnia [...]2009r. Z. i A. W. zwrócili się do PINB o przeprowadzenie kontroli na sąsiedniej nieruchomości, przy ul. [...] w [...], w związku z samowolną adaptacją budynku gospodarczego na mieszkalny oraz niespełnienia warunków technicznych. Po przeprowadzeniu kontroli, pismem z [...]2010r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie odstępstwa od pozwolenia na budowę obiektu udzielonego decyzją z dnia [...]1983r. znak [...]. Postanowieniem z dnia [...]2010r. organ nakazała E. i A. A. (właścicielom nieruchomości) wykonanie i przedstawienie trzech egzemplarzy inwentaryzacji budynku, którego wymiary przekraczają wymiary określone w dostępnym załączniku do decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...]2011 r. ([...]) PINB stwierdził wykonanie nałożonego obowiązku, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wybudowania obiektu. Decyzja ta, na skutek odwołania Z. i A. W., została uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...]2011r. i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że nie zostało ustalone kiedy sporny budynek powstał, a tym samym nie zbadano czy właściwe w sprawie są przepisy Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r., czy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Wskazał też na braki inwentaryzacji. Postanowieniem z dnia [...]2011 r. PINB, na podstawie art. 56 ust. 1 i art. 37 w zw. z art. 53 i 54 Prawa budowlanego z 1974 r., nakazał właścicielom nieruchomości ponowne wykonanie inwentaryzacji budynku, przedstawienie zaświadczenia Burmistrza o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub ostateczną decyzją o warunkach zabudowy oraz ocenę stanu technicznego elementów konstrukcyjnych budynku, tj. fundamentów, stropów, konstrukcji dachu oraz instalacji technicznych. Postanowieniem z dnia [...]2011 r., na wniosek inwestorów o przedłużenie terminu wykonania obowiązków w związku z koniecznością uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, organ zawiesił postępowanie. Ustalenie warunków zabudowy nastąpiło decyzją Burmistrza Miasta [...] z [...]2012 r., nr [...], która z dniem [...]2012 r. stała się ostateczna. Postanowieniem z dnia [...]2012 r. PINB podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie. Decyzją z dnia [...]2013 r. ([...]) PINB, na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 24 października 1974r., stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego postanowieniem z [...]2011 r., uznając, że dostarczona w dniu [...]2012 r. dokumentacja wyklucza okoliczności wymienione w art. 37 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 1995 r.; termin zakończenia budowy ustalono na 1991r. - po tym terminie budynek nie był rozbudowywany. Na skutek odwołania A. i Z. W., WINB decyzją z [...]2013 r. ([...]), uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że przedmiotowy obiekt nie w pełni odpowiada wymogom określonym w obowiązującym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z lokalizacją przy granicy z działką skarżących i brakiem zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w tym zakresie; bowiem o zgodę taką może wystąpić do ministra właściwy organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor winien wystąpić do Burmistrza [...] o wyjaśnienie treści decyzji z dnia [...]2012 r. w powyższym zakresie, bądź rozważenie możliwości złożenia wniosku o uchylenie (lub stwierdzenie nieważności) części tej decyzji dotyczącej konieczności uzyskania zgody na to odstępstwo, która jest niewykonalna oraz wydana bez podstawy prawnej. Stwierdził, że usytuowanie przy granicy schodów zewnętrznych wraz z podestem w odległości mniejszej niż 1,5 m stanowi naruszenie § 12 ust. 5 pkt ww. rozporządzenia, przez co element ten wymaga przebudowania. Wyrokiem z 11 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 514/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uwzględniając skargę Z. i A. W., uchylił decyzję WINB z dnia [...]2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z [...]2013 r. w przedmiocie wykonania nałożonych obowiązków. Sąd wskazał, że z ustaleń organów obydwu instancji wynika, iż inwestorzy w toku prowadzonego w sprawie postępowania legalizacyjnego (naprawczego) dotyczącego spornego budynku nie wykazali się pozwoleniem na jego budowę wydanym przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlany, a także że PINB nie był w stanie uzyskać kopii lub odpisu tego dokumentu. Ustalenia faktyczne dotyczące wybudowania spornego budynku gospodarczego z przekroczeniem określonych w pozwoleniu na budowę rozmiarów organy oparły wyłącznie na przedłożonym przez inwestorów załączniku do decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego z [...]1983 r., będącym kopią planu zagospodarowania działki nr [...]. Zdaniem Sądu orzekające organy nie wypowiedziały się jednak jednoznacznie, czy sporny budynek gospodarczy został wybudowany bez pozwolenia na budowę, czy też z naruszeniem jego postanowień. Rolą organów nadzoru budowlanego było poczynienie jednoznacznych i niebudzących wątpliwości ustaleń, popartych odpowiednim materiałem dowodowym, co do okoliczności realizacji spornego budynku gospodarczego, tj. czy został on zrealizowany bez pozwolenia na budowę czy też jedynie niezgodnie z jego wymogami. Ustalenie to było istotne, bo determinuje określony tryb postępowania legalizacyjnego (naprawczego). Ponadto tylko ustalenie, iż sporny budynek gospodarczy wybudowany został bez pozwolenia na budowę uprawniało do stosowania w sprawie starego prawa budowlanego, tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. (art. 103 § 2 nowego prawa budowlanego). Ustalenie natomiast, iż obiekt wybudowany został na podstawie pozwolenia, od którego warunków w sposób istotny odstąpiono obligowało do stosowania nowego prawa budowlanego, tj. art. 51 ustawy z 7 lipca 1994 r. Tymczasem w sprawie organy bez wyjaśnienia powyższej kwestii stwierdziły, że do zrealizowanej samowoli budowlanej zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego z 1974 r., jako że dokonana została ona przed 1 stycznia 1995 r. Zastosowany w sprawie akt prawny, w oparciu o który prowadzone było postępowanie legalizacyjne (naprawcze) sugeruje, że w sprawie mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym wybudowanym bez pozwolenia na budowę. Wniosek ten jednak pozostaje w sprzeczności z przywołanym przez organy obu instancji dowodem w postaci kopii mapy planu zagospodarowania działki nr [...], stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego z dnia [...]1983 r. Wskazane niejasności ustaleń organów obu instancji dotyczące zarówno istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, jak i regulacji prawnych mogących mieć zastosowanie w sprawie obligowały do uchylenia decyzji organów obu instancji. Za nieprawidłowe Sąd uznał stanowisko organów, że zarzut skarżących o przekroczeniu przez sporny obiekt granicy działki nr [...] nie ma wpływu na prowadzone w sprawie postępowanie, jako że w postępowaniu legalizacyjnym organy nadzoru budowlanego nie posiadają instrumentów prawnych w zakresie egzekwowania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a spory w tym zakresie należą do właściwości sądu cywilnego. W przedmiotowej sprawie sąd przyjął, że wbrew stanowisku organów, kwestia tytułu inwestora do nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane objęta jest kontrolą właściwych organów administracji zarówno w postępowaniu o udzielenia pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego z 1994 r.), jak i w postępowaniu, którego przedmiotem jest legalizacja obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwalnia na budowę (art. 48 ust. 3 pkt 2 prawa budowlanego z 1994 r.) oraz w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 51 i art. 50 prawa budowlanego z 1994 r. Zbadanie bowiem okoliczności, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest kwestią z zakresu prawa budowlanego i prawa administracyjnego, a nie tylko prawa cywilnego, a poza tym z punktu widzenia konstytucyjnie chronionego prawa własności, nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której mogłoby dojść do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich i w której w ramach postępowania legalizacyjnego (naprawczego) inwestor osiągnąłby więcej, niż w postępowaniu prowadzonym w granicach określonych przez przepisy prawa. Nie oznacza to jednak, że organy administracji orzekające w sprawach uregulowanych prawem budowlanym są właściwe do rozstrzygania sporów dotyczących tego, kto posiada tytuł prawny do określonej nieruchomości, niemniej jeżeli taki spór się pojawi, to rozstrzygnąć o nim może tylko sąd powszechny. Rzeczą organu jest każdorazowo rozważnie, czy w okoliczności konkretnej sprawy rozstrzygnięcie sporu cywilnego rzeczywiście stanowi zagadnienie wstępne w sprawie budowlanej. Decyzją z dnia [...]2013 r. ([...]) Burmistrz Miasta [...], na wniosek inwestora, na podstawie art. 155 w zw. z art. 154 § 2 K.p.a. zmienił decyzję z dnia [...]2012 r. o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku gospodarczego na terenie działki nr [...] w ten sposób, iż wyeliminował z jej treści zapis dotyczący konieczność spełnienia wymogów wynikających z obowiązujących Polskich Norm oraz uzyskania zgody właściwego Ministra na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], decyzją z dnia [...]2013 r., nr [...] na skutek odwołania Z i A. W., uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...]2013 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. [...] 2013r. PINB przeprowadził oględziny obiektu budowlanego. Postanowieniem z dnia [...]2013r. PINB, nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia, w terminie do [...].2013r., oceny technicznej kotłowni (zlokalizowanej w piwnicy budynku gospodarczego) i zainstalowanego kotła wraz z osprzętem. Postanowienie to, na skutek zażalenia A i Z. W., zostało uchylone postanowieniem WINB z dnia [...]2013r. a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku postępowania organ uzyskał również kopię decyzji z dnia [...]1983 r. o pozwoleniu na budowę, protokół z [...]2009r. wznowienia znaków granicznych pomiędzy działkami [...] i [...] (nr [...]), z którego wynika, że sporny budynek zachodzi około 5-6 cm w działkę [...] (ściana fundamentów piwnicy znajduje się na wysokości około 1m) oraz inne dokumenty dotyczące budowy spornego budynku. Postanowieniem z dnia [...]2014r. ([...]) WINB, na skutek skarg Z.i A. W. z [...]2014r. na niezałatwienie sprawy przez PINB w terminie, na podstawie art. 36 § 1 i art. 37 § 1 i 2 K.p.a. wyznaczył PINB w [...] dodatkowy termin do rozpatrzenia sprawy budowy budynku gospodarczego i znajdującej się w nim kotłowni w terminie miesiąca od dnia otrzymania postanowienia. W dniu [...]2014r. Z. i A. W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność PINB w [...] w sprawie budowy budynku gospodarczego. Decyzją z dnia [...]2014r. ([...]) PINB, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, nałożył na E. i A. A. obowiązek przedstawienia, w terminie do [...]2014r.: 1. projektu budowlanego zamiennego budynku gospodarczego na działce nr [...] uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wykonanego przez osobę posiadająca odpowiednie kwalifikacje, 2. zaświadczenia o uregulowaniu stanu prawnego nieruchomości, na której znajduje się budynek gospodarczy (zgodnie z wyrokiem WSA w Bydgoszczy sygn. akt SA/Bd 514/13 z dnia 11.09.2013r. Decyzją z dnia [...]2014r. WINB, na skutek odwołania A. i Z. W., uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wynika konieczność dysponowania przez organ I instancji ustaleniami dotyczącymi wszystkich istotnych odstępstw od zatwierdzonego pierwotnie projektu budowlanego (tutaj: decyzją z 1983r.) wraz z oceną co do ich wpływu na zgodność budowli z przepisami prawa; że w decyzji PINB organ ten nakazuje autorowi projektu zamiennego dokonanie ustalenia istotnych odstępstw oraz wskazania sposobu ewentualnego doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, co świadczy o niewykonaniu analizy pod względem naruszenia przepisów art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane. PINB nie dokonał weryfikacji w zakresie zgodności przedmiotowej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...]2012 r., bowiem brak jest aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Zawarty w decyzji o warunkach zabudowy wymóg uzyskania zgody na odstępstwa od warunków technicznych w związku z usytuowaniem obiektu przy granicy działki sąsiedniej został usunięty decyzją zmieniającą z dnia [...]2013 r., od której wniesiono odwołanie i brak jest informacji na temat dalszego postępowania. WINB stwierdził ponadto, że sporny budynek przekracza granicę nieruchomości sąsiedniej i organ I instancji winien ustalić, czy inwestorzy podjęli czynności cywilnoprawne w celu nabycia tytułu do przedmiotowego terenu, a jeżeli nie, to winien ocenić, czy możliwa jest rozbiórka owej części budynku i ewentualnie nakazać ją w decyzji. Nakaz przedstawienia zaświadczenia o uregulowaniu stanu prawnego nieruchomości wydano bez podstawy prawnej, bez uzasadnienia prawnego i faktycznego. Wyrokiem z dnia 14 października 2014r. sygn. akt II SAB/Bd 80/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uwzględniając skargę A. i Z. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania PINB w [...], umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji (w związku z wydaniem decyzji z [...]2014r.), oraz stwierdził przewlekłe prowadzenia postępowania, które nie nosiło cech rażącego naruszenia prawa. Postanowieniem z dnia 27 października 2014 r. PINB, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i § 2 w zw. z art. 35 § 1 K.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie odstępstwa od pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, wskazując na fakt wystąpienia przez inwestora z wnioskiem z dnia [...]2014 r. o unieważnienie decyzji z dnia [...]2012 r. o warunkach zabudowy oraz informację pracownika UM, że zwróci się do SKO [...] o unieważnienie powyższej decyzji ze względu na jej częściową niewykonalność oraz wyrok TK z 20.12.2007r. Postanowieniem z dnia [...]2014 r. [...] WINB, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 144 i art. 197 § 1 pkt 4 K.p.a., uchylił powyższe postanowienie w całości orzekając jednocześnie o zawieszeniu postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego I instancji w sprawie istotnych odstępstw od ustaleń i warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 24 października 1983 r., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym [...] w sprawie stwierdzenia nieważności części decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...]2012 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na wniosek Burmistrza z dnia [...]2014 r. SKO [...] pismem z [...]2014r. poinformowało, że brak jest podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]2012 r., a ponadto nadal prowadzone jest postępowanie w przedmiocie zmiany tej decyzji w trybie 155 K.p.a. Skoro Burmistrz nie zakończył w jakikolwiek sposób postępowania po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania, niecelowym jest wszczynanie konkurencyjnego trybu nadzwyczajnego. Decyzją z dnia [...]2015 r., ponownie rozstrzygając sprawę, Burmistrz [...]. umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]2012 r., w związku z cofnięciem wniosku inwestora. Postanowieniem z dnia [...]2015 r. PINB odmówił podjęcia zawieszonego postępowania na wniosek skarżącego, bowiem postanowieniem WINB z dnia [...]2015r. postępowanie zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed SKO w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. WINB postanowieniem z dnia [...]2015 r. ([...]), na skutek zażalenia A i Z. W., utrzymał w mocy powyższe postanowienie, wskazując, że w sprawie zagadnieniem wstępnym (o którym mowa w art. 97 § 1 K.p.a.) jest postępowanie toczące się w sprawie stwierdzenia nieważności części decyzji z dnia [...]2012 r. o warunkach zabudowy, które ma istotne znaczenie dla postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Burmistrz Miasta [...] wystąpił z wnioskiem do SKO o stwierdzenie nieważności części ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na niewykonalność w tym zakresie. [...]2015r. A. W., reprezentowany przez Z. G., wniósł do WINB zażalenie na bezczynność PINB, który uzależnia zakończenie sprawy od rzekomego postępowania o stwierdzenie nieważności. Postanowieniem z dnia [...]2015r. [...] WINB, na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 K.p.a. odmówił wyznaczenia PINB w [...] dodatkowego terminu do rozpatrzenia sprawy, powołując się między innymi na wniesienie skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania, w którym Sąd wyznaczył termin rozprawy na dzień 21 października 2015r. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że wyrokiem z dnia 21 października 2015r. sygn. akt II SA/Bd 804/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uwzględniając skargę Z. i A. W., uchylił zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]2015r. oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]2015r. w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że błędne było przekonanie organów nadzoru budowlanego o tym, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]2012 r. o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji stanowi prejudykat (w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.) uzasadniający zawieszenie postępowania naprawczego dotyczącego spornego budynku, które w ramach związania wykładnią prawa wskazaną w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 514/13, winno toczyć się w trybie art. 51 Prawa budowlanego z 1994r. Określony w powyższym przepisie, mający zastosowanie - wobec przedmiotowego obiektu - tryb legalizacji, nie przewiduje możliwości nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, ani jej wydania dla inwestycji już zrealizowanej. Sąd stwierdził, że organ nadzoru budowlanego nie jest upoważniony do żądania od inwestora przedłożenia w toku postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pb decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji stanowiącej samowolę budowlaną, ponieważ powołany przepis przewiduje zamknięty katalog możliwych do nałożenia obowiązków: sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się ze skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd nie bada merytorycznie rozstrzygnięć wydanych w sprawie. Tym niemniej została przytoczona argumentacja uzasadnień rozstrzygnięć organów oraz sądowoadministracyjnych dla zobrazowania z jednej strony złożonego stanu faktycznego sprawy, a jednocześnie wadliwego działania organów nadzoru budowlanego, podejmującego szereg czynności oraz rozstrzygnięć o charakterze pozornym - tamujących bieg postępowania, które nie zmierzały do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a skutkowały rażącym naruszeniem ustawowych terminów do jej załatwienia co do istoty. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że Z. i A. W. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o przeprowadzenie kontroli na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W związku z samowolną adaptację budynku gospodarczego na mieszkalny i niespełnianiem wymogów technicznych oraz wywoływaniem znacznych uciążliwości pismem z dnia [...]2009 r. Po roku, pismem z dnia [...]2010r., PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie odstępstwa od pozwolenia na budowę obiektu udzielonego decyzją z dnia [...]1983r. W dalszej kolejności zważyć przyjdzie, że prawomocnym wyrokiem z dnia 14 października 2014r. sygn. akt II SAB/Bd 80/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na skutek skargi A. i Z. W., stwierdził już przewlekłe prowadzenie przez PINB w [...] przedmiotowego postępowania, które nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, umarzając jednocześnie postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji - w związku z wydaniem przez organ decyzji po wniesieniu skargi, a przed wyrokiem Sądu - decyzji z [...]2014r. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Po myśli natomiast art. 171 P.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, zainicjowanym skargą A. W. na bezczynność PINB z dnia [...]2015r., Sąd związany jest oceną w zakresie bezczynności i przewlekłości postępowania w sprawie spornego odstępstwa od pozwolenia na budowę dokonaną w powyższym prawomocnym wyroku. Tym samym, wobec stwierdzonej przez Sąd przewlekłości postępowania PINB, która ustała w związku z wydaniem przez ten organ decyzji z dnia [...]2014r., kwestia dalszej bezczynności oraz przewlekłości postępowania PINB podlega obecnie ocenie w okresie od uprawomocnienia się wyroku z dnia 14 października 2014r. (zwrot akt administracyjnych organowi nastąpił [...]2015r.) do dnia wniesienia skargi i orzeczenia Sądu w nowej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, jeszcze przed wydaniem powyższego wyroku, decyzją z [...]2014r. WINB uchylił decyzję PINB o nałożeniu na inwestorów obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Niezwłocznie po wyroku Sądu, postanowieniem z dnia [...]2014r. PINB zawiesił jednakże postępowanie w sprawie odstępstw od pozwolenia na budowę spornego budynku – wskazując na fakt wystąpienia przez inwestora oraz Urząd Miasta w [...] do SKO z wnioskiem o unieważnienie decyzji o warunkach zabudowy dnia [...]2012r. ze względu na jej częściową niewykonalność. Orzeczenie o zawieszeniu postępowania, mimo zażalenia skarżącego, zostało podtrzymane postanowieniem reformatoryjnym WINB z dnia 10 grudnia 2014r., który również na podstawie art. 197 § 1 pkt 4 uznał, że zasadnym jest zawieszenia postępowania w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przez Samorządowym Kolegium Odwoławczym [...] w sprawie stwierdzenia nieważności części decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...]2012r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wnioskiem z dnia [...]2015 r. skarżący zwrócił się do WINB o podjęcie przez PINB zawieszonego postępowania i wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie. Wniosek przekazano PINB [...]2015r. (art. 65 § 1 K.p.a.), w następstwie czego, postanowieniem z dnia [...]2015r., PINB odmówił podjęcia zawieszonego postępowania, stwierdzając że nie ustała przyczyna zawieszenia określona w postanowieniu WINB, bowiem nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie przed SKO w sprawie warunków zabudowy. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy, wskazując w postanowieniu z dnia [...]2015r., że zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 K.p.a. w niniejszej sprawie jest postępowanie toczące się w sprawie stwierdzenia nieważności części decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...]2012r., które ma istotne znaczenie dla postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W późniejszym czasie skarżący, kwestionując konsekwentnie powyższe stanowisko, wielokrotnie zwracał się do PINB w [...], do WINB o podjęcie zawieszonego postępowania i wydanie w sprawie toczącej się od 2009r. merytorycznego orzeczenia oraz do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ze skargą na postanowienie w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Jak już wskazano, prawomocnym wyrokiem z dnia 21 października 2015r. sygn. II SA/Bd 804/15 Sąd uchylił postanowienia organów nadzoru budowlanego obydwu instancji, wskazując, że zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przesądził, że kwestia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, nie była prejudykatem (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.) dla rozstrzygnięcia sprawy w sprawie budowy z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. [...]2015r. skarżący, po uprzednim wyczerpaniu trybu zażaleniowego określonego w art. 37 K.p.a., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kolejną skargę na bezczynność PINB w [...]. W następstwie powyższego PINB, postanowieniem z dnia [...]2015r. ([...]), na podstawie art. 97 § 2 K.p.a., podjął zawieszone postępowanie w sprawie odstępstw od pozwolenia na budowę, z uwagi na ustąpienie przyczyn zawieszenia. Mając powyższe na uwadze zważyć zatem przyjdzie, że pozostaje niezałatwiona sprawa dotycząca wybudowania spornego budynku z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę, prowadzona w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w ustawy Prawo budowlane z 1994r. Zgodnie z tym przepisem w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – właściwy organ w drodze decyzji nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Niewątpliwie zatem, co wskazał już Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 21 października 2015r., brak jest podstaw prawnych aby twierdzić, że rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji, zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ zagadnienia wstępnego - wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, dla zrealizowanej wszakże na podstawie pozwolenia inwestycji. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że jak wynika z akt sprawy, Burmistrz Miasta [...] ostateczną decyzją z dnia [...]2012r. ([...]) ustalił warunki zabudowy dla spornej legalizowanej inwestycji. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, zatem wywołuje związane z jej przedmiotem skutki prawne. W sytuacji zatem, gdy zdaniem organu była ona niezbędnym elementem prowadzonego postępowania naprawczego, nie było formalnoprawnych przeszkód do jej wykorzystania. Wszelkie wątpliwości co do wadliwości w tym kwalifikowanej tej decyji, mogłyby zostać rozstrzygnięte wyłącznie orzeczeniem właściwego organu w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego (art. 16 § 1 K.p.a.). Jednakże nawet ich skuteczne uruchomienie, przez uprawniony podmiot, nie oznacza automatycznej utraty mocy prawnej decyzji. Na skutek ostatecznej decyzji kasacyjnej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]2014r., sprawa została przekazana do ponownego już rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Od [...]2014r. do [...]2015r. postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie pozostawało formalnie zawieszone. W tym czasie, zgodnie z art. 103 K.p.a., wstrzymany był bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Nie można zatem uznać, aby w tym okresie organ pozostawał bezczynny. W ocenie Sądu, zawieszenie postępowania administracyjnego nie uchyla się jednak od sądowej oceny w zakresie tego czy postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły, zwłaszcza w sytuacji gdy było całkowicie nieuzasadnione i bezpodstawne, a sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że skarżący bezskutecznie podejmował wszelkie możliwe dla strony czynności procesowe, aby doprowadzić do załatwienia istotnej dla niego sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zasadnie podnosił brak podstaw do ponownego zawieszenia przedmiotowego postępowania, w szczególności także i to, że nie zostało nawet wszczęte żadne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności części decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Nadto odnosząc się do argumentacji organów nadzoru budowlanego mającej uzasadniać zawieszenie postępowania, wskazać należy, że zainicjowanie przez inwestora postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy (art. 155 K.p.a.), nie wstrzymywało jej wykonania. Odnosząc się z kolei do kwestii rzekomego postępowania w sprawie stwierdzenia w części nieważności tej decyzji, to bez wątpienia owo postępowanie nadzwyczajne wszczęte może być wyłącznie na wniosek strony lub z urzędu przez właściwy organ (art. 157 K.p.a.). Burmistrz [...] wobec własnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zagospodarowania terenu, nie był ani stroną, ani organem właściwym w sprawie stwierdzenie jej nieważności. Jego wniosek w takim zakresie do organu wyższego stopnia (SKO), nie wszczynał postępowania administracyjnego w tej sprawie, a stanowić mógł jedynie źródło informacji o wątpliwościach co do prawidłowości, czy też wadliwości decyzji. Stanowisko skarżącego jest zatem w pełni uzasadnione, a zawieszenie postępowania z powodów niemających znaczenia dla sprawy zastrzeżeń PINB wobec zapisów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, stanowi rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Owe zasady stanowią, że organy administracji publicznej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.). W toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Obowiązane są także prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9). Nadto, co szczególnie istotne w sprawie, oorgany administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Z tych wszystkich powodów, w ocenie Sądu, okoliczności niniejszej sprawy, z uwzględnieniem treści wiążących wyroków WSA w Bydgoszczy prowadzą do wniosku, że wadliwe działanie, w szczególności bezpodstawne orzeczenia o zawieszeniu i odmowie podjęcia postępowania w kontekście uprzedniego orzeczenia Sądu z dnia 14 października 2014r. o przewlekłym prowadzeniu postępowania, były wynikiem niedbałości, nierzetelności PINB i uchylenia się od rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy poprzez podejmowanie działań o charakterze czynności pozornych. Uzasadniało to zatem w dacie wniesienia skargi, zarzut bezczynności, a właściwie przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało charakter rażącego naruszenia prawa strony do załatwienia sprawy w ustawowym terminie. Nadto Sąd miał także na uwadze tę istotną okoliczność, że po wniesieniu skargi, wprawdzie postanowieniem z dnia [...]2015r. PINB podjął zawieszone postępowanie, jednakże do dnia orzekania przez Sąd (16 lutego 2016r.) mimo upływu dalszych trzech miesięcy, sprawa nie została nadal merytorycznie rozstrzygnięta. Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl § 5 do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. O każdym jednak przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i 2). W aktach niniejszej sprawy, już nawet po podjęciu postępowania, brak jest dowodów potwierdzających wypełnienie przez organ powyższych obowiązków. Wskazuje to jednoznacznie na bezczynność organu, która ma charakter rażącego naruszenia obowiązków procesowych. Z pewnością nie stał temu na przeszkodzie fakt, że zasadnicze akta administracyjne znajdowały się nadal w WSA w Bydgoszczy w związku z kolejna skargą. Jak wynika bowiem z odpowiedzi organu na skargę dysponuje aktami zastępczymi. Na marginesie powyższych rozważań należy stwierdzić, iż analiza zgromadzonego przez PINB materiału dowodowego wywołuje wątpliwość, czy na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z [...]1983r. inwestorzy wznieśli na tej działce budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy (usytuowany zgodnie z decyzją przy granicy z nieruchomością skarżącego), czy w istocie dokonali tak istotnego i znacznego odstępstwa, ze wybudowali nie budynek gospodarczy lecz w istocie budynek o funkcji mieszkalnej. Zupełnie odmienne bowiem istotne charakterystyczne parametry i cechy posiadał planowany budynek gospodarczy, od wzniesionego budynku, stanowiącego przedmiot obecnego postępowania naprawczego, co wymaga wnikliwej oceny i rozważenia w sprawie. Organ winien zatem, mając na uwadze wskazania uzasadnienia wyroku z dnia 11 września 2013r. (sygn. II SA/Bd 514/13) w pierwszej kolejności jednoznacznie ustalić i określić, czy tryb naprawczy prowadzi wobec budynku gospodarczego wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę ale z istotnymi odstępstwami, czy też w trakcie budowy doszło do takiej zmiany parametrów i przeznaczenia tego budynku, że nie ma on już charakteru budynku gospodarczego lecz np. mieszkalny i jaki to ma wpływ na materialnoprawne podstawy rozstrzygnięcia sprawy (np. w zakresie warunków techniczno-budowlanych). Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy Sąd, uwzględniając skargę, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Aleksandrowie Kujawskim do wydania decyzji w sprawie, w terminie miesiąca od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 sentencji), stwierdzając jednocześnie, że organ dopuści się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały charakter rażącego naruszenia prawa. W związku z powyższym, mając na uwadze fakt, że ponownie w niniejszej sprawie Sąd orzekł o przewlekłym prowadzeniu postępowania, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. z urzędu wymierzono PINB grzywnę w wysokości 3000 zł. Wymiar grzywny uwzględnia jej represyjny cel i charakter, a jednocześnie stopień skomplikowania sprawy. Zgodnie bowiem z art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS. Za rok 2015 jest to kwota 3899,78 zł. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.