II SAB/Kr 414/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Zarządu Okręgowego w Krakowie Polskiego Związku [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku K. M. z dnia 7.10.2014 r. skargę oddala. Pismem z dnia 7 października 2014 r. (data wpływu 13 października 2014 r.) K. M., wskazując na art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 1984 r., nr 5, poz. 24 ze zm.) zwrócił się do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w K. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie - w formie kserokopii przesyłką pocztową lub skanów pocztą email - kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego PZŁ odbytych w roku 2014. Odpowiadając na ww. wniosek Przewodniczący Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego - w K. w piśmie z dnia 14 października 2014r. wskazał, że nie uzyskał potwierdzenia, iż K. M. jest dziennikarzem. Równocześnie w przedmiotowym piśmie powołując się na treść art.11 ust.1 w zw. z art.7 ust.2 pkt 5 ustawy Prawo Prasowe) wskazano m.in., iż do uzyskania informacji prasowej uprawniony jest dziennikarz, Zarząd Okręgowy nie może udzielić informacji prasowej ww. wnioskodawcy. Ponadto we wskazanym piśmie wyjaśniono, że podobnie jak w przypadku informacji publicznej, tak w przypadku informacji prasowej wniosek powinien dotyczyć faktów. Sama informacja jest bowiem skorelowana z pojęciem faktu lub zdarzenia. Przewodniczący Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego - w K. zaznaczył także, iż przedmiotowy wniosek nie dotyczy informacji prasowej, a udostępnienia dokumentów poprzez przesłanie ich kopii, zatem rozważył, czy K. M. przysługuje dostęp do wzmiankowanych dokumentów na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzając, że żądane dokumenty nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz nie zawierają informacji publicznej, stwierdzono, że nie ma możliwości zastosowania art. 3a ustawy Prawo prasowe, ani też przyjęcia, iż K. M. wnioskuje o wgląd do dokumentów jako osoba fizyczna. Pismem z dnia 8 listopada 2014 r. P. G. – Redaktor Naczelny Dziennika "[...]" złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w K. polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 7 października 2014 r. W wywiedzionej skardze skarżący wniósł o zobowiązanie Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w K. do udzielenia informacji publicznej zgodnie z ww. wnioskiem w ciągu 14 dni. W uzasadnień skargi jej autor wskazał m.in., że w świetle art. 3a ustawy Prawo prasowe udostępnianie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej też u.d.i.p.) do jej udzielenia zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 89/13 wskazano, że ustawodawca w art. 34 ustawy Prawo łowieckie przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej. Zadania te ze względu na cel maja charakter publiczny, dlatego też informacja o działalności jego organów określonych w ustawie powinna być udzielna na wniosek tak prasy, jak i każdego obywatela na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem przedmiotowy wniosek z dnia 7 października 2014 r. jako dotyczący udzielenia informacji o charakterze publicznym i skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, pomimo, że pochodził od przedstawiciela prasy, podlega rozpatrzeniu przez organ w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a nie w trybie art. 4 ustawy Prawo prasowe. W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w K. wniósł o oddalenie skargi. Zarząd stwierdził, że postąpił w niniejszej sprawie prawidłowo i nie można doszukać się w jego postępowaniu bezczynności. Poinformował on wnioskodawcę, że żądane przez niego dokumenty nie są dokumentami urzędowymi przez co nie podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Wgląd do żądanych dokumentów, w ocenie organu, może zostać oparty wyłącznie na ustawie Prawo prasowe, a nie jak twierdzi skarżący ustawie o dostępie od informacji publicznej. Brak jest bowiem podstaw do zastosowania art. 3a ustawy Prawo prasowe. Przepis ten nakazuje stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej "w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej". W ocenie organu przedmiotowego wniosku nie sposób zakwalifikować do desygnatów ze zbioru o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto nie jest spełniony wymów sporządzenia dokumentu przez funkcjonariusza publicznego. W związku z powyższym w ocenie autora odpowiedzi na skargę brak jest możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Tytułem wstępu wskazać należy, że Polski Związek Łowiecki jest organizacją wykonującą zadania publiczne i jako taki należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej wymienionego w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega także wątpliwości, że żądane informacje stanowią informacje publiczne o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. (tak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 148/13). Przedmiotem skargi P. G. jest bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego przez K. M.. W tej sytuacji stwierdzić należy, że nie ma tożsamości pomiędzy osobą, która wniosek złożyła, a osobą, która domaga się sądowej interwencji. Okoliczność ta ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sądowego. Sąd podziela w powyższym zakresie pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 391/14 i przyjmuje go za własny. Przedmiotowa sprawa dotyczyła analogicznego stanu faktycznego sprawy. Stosownie do art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 prawo do informacji publicznej co do zasady przysługuje "każdemu". W rozpoznawanej sprawie owym "każdym" był K. M. i faktu tego nie zmienia to, że wniosek został sporządzony na firmowym papierze z nadrukiem " [...]" Dziennik Myśliwych. Sam wniosek został złożony przez K. M. we własnym imieniu. Tak więc jedyną osobą legitymującą się interesem prawnym w zwalczaniu bezczynności w załatwieniu wniosku jest jego autor – K. M., a nie redaktor naczelny, który może być co najwyżej zainteresowanym faktycznie. Interes faktyczny jednak nie uprawnia do poddania sądowej kontroli działania lub zaniechania organu. Stosownie bowiem do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. skargę do sądu administracyjnego może skutecznie wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Źródła interesu prawnego P. G. nie można poszukiwać w innych przepisach ustawy Prawo prasowe, skoro zwłaszcza on sam określił przedmiot skargi jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej i dla załatwienia wniosku K. M. jako właściwy wskazał tryb przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 Prawa prasowego, w ramach którego przewidziano specyficzne uprawnienie dla redaktora naczelnego, dotyczy odrębnej instytucji prawnej. Zgodnie z nim przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. W przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni. Odmowę lub niezachowanie wymogów określonych ustawą, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych. W cytowanym przepisie chodzi o więc o inny, niż w rozpatrywanej sprawie, tryb i przedmiot procedowania. Ustawa Prawo prasowe posługuje się zbiorczym określeniem "prasy" rozumiejąc przez nie "publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską" (art. 7 ust. 1 pkt 1). "Prasą" jest zatem zarówno dziennikarz K. M., jak i Redaktor Naczelny P. G., ale ta okoliczność nie ma wpływu na status P. G. w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sama "przynależność do prasy" i pełniona funkcja nie wyposażają P. G. w interes prawny w zaskarżeniu bezczynności w sprawie inicjowanej wnioskiem innego przedstawiciela tejże "prasy". W realiach niniejszej sprawy nie ma więc zachowanej tożsamości pomiędzy osobą wnioskującą o udostępnienie informacji publicznej, a osobą która skarży w tym zakresie stan bezczynności organu. Wobec powyższego, rozpoznawana skarga, jako pochodząca od osoby nielegitymującej się interesem prawnym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega oddaleniu.