II SA/Lu 514/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Jerzy Dudek, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] – po rozpatrzeniu zażalenia J. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Z. z dnia [...] października 2010r., nr [...] (sprostowane postanowieniem tego organu z dnia [...] listopada 2010r.) ustalające dla niej opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł z tytułu samowolnie wykonanych robót budowlanych przy realizacji altany ogrodowej nad istniejącą piwnicą na działce nr ewid. [...] przy ul. M. w Z. – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji . Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W piśmie z dnia 13 lipca 2009 r. S. i W. K. – współwłaściciele działki nr [...] w Z. – zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Z. z prośbą o sprawdzenie legalności zabudowy zrealizowanej przez J. B. na sąsiedniej działce nr [...]. Po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie organ I instancji w dniu 9 września 2009 r. przeprowadził oględziny działki nr [...], a następnie w dniu 19 października 2009 rozprawę z udziałem stron. W toku tych czynności ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się zrealizowana samowolnie altana murowana o wymiarach 7,40 x 3,60 m, zlokalizowana przy granicy działki nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, organ I instancji nałożył na J. B. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów niezbędnych do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Wobec niewykonania przez inwestora powyższego obowiązku w wyznaczonym terminie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Z. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nakazał na mocy art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego rozbiórkę altany ogrodowej zrealizowanej na działce nr 93 bez wymaganego zgłoszenia. Powyższa decyzja została następnie uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją kasacyjną z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w której wytknięto organowi I instancji, iż nie określił w sposób jednoznaczny przedmiotu objętego obowiązkiem wykonania rozbiórki. Jako przedmiot ten została bowiem oznaczona altana ogrodowa, co wskazywałoby, iż chodzi o nowowybudowany obiekt powstały nad piwnicą. Z treści decyzji organu I instancji wynikało jednak, "że altana ogrodowa rozumiana jest łącznie z istniejącą wcześniej piwnicą". Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że skoro powierzchnia będącej przedmiotem sprawy altany przekracza 25 m2 (wynosi 26,64 m2), to należy uznać, że jej realizacja wymagała uzyskania ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, a nie tylko dokonania zgłoszenia. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Z. w dniu 15 lipca 2010 r. przeprowadził kolejne oględziny działki nr [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów celem legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Jednocześnie organ od razu w tym postanowieniu stwierdził, że obowiązek nim nałożony został już przez inwestora spełniony, albowiem żądane dokumenty zostały przez niego przedłożone wraz z wnioskiem z dnia 15 lutego 2010 r. W dniu[...]października 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Z. wydał postanowienie, którym ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł z tytułu samowolnie wykonanych robót budowlanych przy realizacji altany ogrodowej nad istniejącą piwnicą na działce nr [...] przy ul. M. w Z. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, iż przedmiotowa altana ma wymiary: na wysokości istniejących słupków – 7,19 x 3,18 m, zaś w poziomie przyziemia, w części murowanej – 7,40 x 3,60 m. Zgodnie z oświadczeniem J. B. roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowego obiektu prowadzone były jesienią 2005 r. i obejmowały obmurowanie ścian istniejącej piwnicy cegłą klinkierową, wykonanie żelbetonowej płyty tarasowej obłożonej terakotą oraz wykonanie zadaszenia w postaci dachu jednospadowego konstrukcji drewnianej, pokrytego blachodachówką, ze spadkiem na działkę inwestora. Pierwotnie zaś w miejscu przedmiotowej altany znajdowała się piwnica obmurowana ścianami kurnika o wym. 3,0 x 6,0 m, którego dach został zdemontowany, a ściany rozebrane przez inwestora do wysokości ok. 1,25 m nad poziomem terenu. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ I instancji stwierdził, że w wyniku wykonanych przez J. B. robót budowlanych powstał nowy obiekt w postaci altany ogrodowej o wymiarach 7,40 x 3,60 m, a więco powierzchni zabudowy 26,64 m2. Jednocześnie organ podniósł, że inwestor przedłożył wszystkie dokumenty niezbędne do legalizacji przedmiotowego obiektu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. organ I instancji z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] października 2010 r. wskazując, że w wierszu 11 na stronie 1 tego postanowienia zamiast wyrazów "ustalić opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł" powinno być "Ustalić Pani J. B. zam. [...] opłatę legalizacyjną w wysokości 25.00 zł". W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] października 2010 r. J. B. zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 w zw. z art. 30 i art. 49b Prawa budowlanego, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 124 k.p.a. Strona podniosła, że organ I instancji, pomijając materiał dowodowy, zaliczył do obiektu samowolnie zrealizowanej altany ogrodowej cały budynek gospodarczy posadowiony przed kilkudziesięciu laty i użytkowany niegdyś w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego. Wskazała również na błędne ustalenie rzeczywistej powierzchni użytkowej przedmiotowego obiektu. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. – zaskarżonym w niniejszej sprawie – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z ustaleń organu I instancji wynika, iż przedmiotowa altana ogrodowa ma wymiary 7,40 x 3,60 m, co daje powierzchnię 26,64 m2, podczas gdy w znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej przyjęto, że wymiary tego obiektu wynoszą 7,48 x 3,65 m, co daje powierzchnię zabudowy równą 27,30 m2. Zdaniem organu odwoławczego bezspornym jest jednak, że powierzchnia przedmiotowego obiektu przekracza 25 m2, a zatem realizując go inwestor nie był zwolniony z obowiązku uzyskania zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę. J. B. nie spełniła tego warunku, jednak mając na uwadze, że przedmiotowa samowola budowlana nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] oraz nie narusza przepisów techniczno - budowlanych, organ I instancji – zasadnie w ocenie organu odwoławczego – uznał, iż jest możliwe jej zalegalizowanie i postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nałożył na J. B. obowiązek przedstawienia określonych dokumentów. Po wykonaniu tego obowiązku, organ ustalił opłatę legalizacyjną zgodnie z art. 49 ust. 2 i art. 59 f ust. 1 przyjmując, że przedmiotowy obiekt należy do kategorii III obiektów budowlanych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie pozwalają na jakąkolwiek uznaniowość w zakresie ustalenia opłaty legalizacyjnej. J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego, domagając się jego uchylenia i zarzucając mu naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego wyjaśnienia przedmiotu sprawy. Skarżąca zakwestionowała zasadność nałożonej opłaty legalizacyjnej, gdyż w jej przekonaniu nie dokonała nadbudowy piwnicy, lecz przeprowadziła remont istniejącego kurnika zmieniając sposób jego użytkowania na taras o charakterze altany. W szczególności skarżąca podkreśliła, że nie zwiększyła powierzchni dotychczasowego zadaszenia przedmiotowego obiektu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 151/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. B. Sąd I instancji uznał za prawidłowe stanowisko organów, iż realizacja będącej przedmiotem sprawy altany ogrodowej wymagała pozwolenia na budowę. Dlatego też ocenił jako zasadne wszczęcie w niniejszej sprawie procedury legalizacyjnej i wezwanie skarżącej do przedstawienia określonych dokumentów, a po wykonaniu przez nią nałożonych obowiązków - wydanie przez organ zaskarżonego postanowienia z dnia [...] października 2010 r., ustalającego opłatę legalizacyjną w wysokości 25000 złotych. W ocenie Sądu, ustalona w tym postanowieniu opłata została wyliczona poprawnie, w oparciu o art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, jako pięćdziesięciokrotność stawki opłaty (500), współczynnika kategorii obiektu (1,0) i współczynnika wielkości obiektu (1,0). Ponadto WSA w Lublinie wyjaśnił, że obowiązujące przepisy nie przewidują żadnych wyjątków od obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty, który jest niezbędnym warunkiem odstąpienia od sankcji nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanych robót budowlanych, wymagających pozwolenia na budowę. Opłata legalizacyjna nie jest jednak karą, ponieważ postępowanie legalizacyjne, w toku którego zapada postanowienie ustalające taką opłatę stwarza dla strony możliwość odstąpienia od nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, z której ma ona prawo, a nie obowiązek skorzystać. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. B. zarzuciła mu naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 113 § 1 w związku z art. 106 § 1 i § 3 oraz art. 65 § 2 w zbiegu z art. 67 § 1 i art. 73 § 3 i § 4 oraz odpowiednio z art. 106 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na uznaniu przez Sąd skuteczności prawnej doręczenia zawiadomienia stronie skarżącej o terminie rozprawy sądowej, mimo braku potwierdzenia odbioru przesyłki przez stronę skarżącą oraz nieobecności strony skarżącej na rozprawie, ale przede wszystkim braku w aktach sprawy potwierdzenia powtórnego zawiadomienia pocztowego strony skarżącej o przesyłce w trybie art. 73 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a następnie rozpoznaniu sprawy pod nieobecność strony skarżącej i pozbawieniu strony możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych w ramach obrony jej praw, w tym zgłoszenia istotnego wniosku dowodowego z miejsca położenia i pomiaru geodezyjnego spornej altany, a następnie zamknięciu sprawy i wydaniu zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej J. B. podtrzymała ponadto zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia przez organy administracji wielkości powierzchni spornej altany ogrodowej wskazując, iż w rzeczywistości powierzchnia ta nie przekracza 25 m2. Wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 159/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Sąd II instancji uznał za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 113 § 1 w zw. z art. 67 § 1 i art. 73 § 1 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zawiadomienie o terminie rozprawy skierowane do skarżącej przez Sąd I instancji, nie zostało jej bowiem skutecznie doręczone. Tym samym – w ocenie NSA - skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swoich praw, co daje podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 powołanej wyżej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając ponownie skargę zważył, co następuje: W pierwszej kolejności, mając na uwadze, iż przedmiotowa sprawa stała się przedmiotem orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie po raz drugi w wyniku uchylenia poprzedniego wyroku tego Sądu, należy podkreślić, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy jednak zauważyć, że jedyną przyczyną uchylenia wyroku tut. Sądu z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 151/11, wytkniętą przez Naczelny Sąd Administracyjny, było nieprawidłowe powiadomienie skarżącej o terminie rozprawy, które doprowadziło do pozbawienia jej możliwości obrony swoich spraw, co z kolei dawało podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania. NSA ograniczył się jedynie do tej kwestii, nie odnosząc się w żaden sposób do dokonanej przez Sąd I instancji merytorycznej oceny legalności zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2010 r. Rozpoznając ponownie skargę Sąd I instancji nie jest zatem związany w tym zakresie jakąkolwiek oceną prawną. Sąd w całości podziela natomiast stanowisko wyrażone w niniejszej sprawie w wyroku WSA w Lublinie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 151/11, oddalającym skargę na zaskarżone postanowienie. W pierwszym rzędzie podnieść należy, iż – wbrew zarzutom skargi – organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały prawidłowej kwalifikacji wykonanych przez skarżącą robót budowlanych uznając, iż stanowiły one budowę altany ogrodowej. Wprawdzie w miejscu powstałego obiektu istniał wcześniej kurnik, lecz – jak wskazała sama skarżąca podczas oględzin w dniu 9 września 2009 r. - przed przystąpieniem do realizacji spornej inwestycji rozebrała ona jego dach oraz ściany, a w ich miejsce obmurowała do wysokości 123 cm ściany pozostawionej piwnicy oraz wykonała płytę tarasową i zadaszenie z blachodachówki. Nie budzi wątpliwości, że w ten sposób powstał nowy obiekt i niezależnie od tego, czy jego wymiary odpowiadały wymiarom dotychczas istniejącego w tym miejscu kurnika, wykonanych robót budowlanych nie sposób uznać jedynie za remont. Jak słusznie stwierdzono w wyroku z dnia 12 maja 2011 r., wykonanie zadaszonego tarasu, obejmującego wyburzenie dotychczasowych murowanych ścian i wybudowanie nowych ścian klinkierowych, położenie terakoty oraz zrealizowanie zadaszenia, stanowi "budowę" w rozumieniu art. 3 pkt 6 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej jako "Pr. bud." Sąd nie podziela również zarzutów J. B. co do ustaleń organów w zakresie wymiarów zrealizowanej altany. Stwierdzić należy, że najbardziej miarodajnym dowodem w tym zakresie pozostaje przedłożona przez samą skarżącą inwentaryzacja architektoniczno-budowlana, opracowana przez inż. B. G., z której jednoznacznie wynika, iż nowopowstała altana ogrodowa posiada wymiary 7,48 m x 3,65 m, co stanowi powierzchnię 27,30 m2. Nawet jednak gdyby przyjąć, że obiekt ten posiada wymiary ustalone podczas oględzin w dniu 9 września 2009 r., tj. 7,40 m x 3,60 m, jego powierzchnia, wynosząc 26,64 m2, i tak przekraczałaby 25 m2, co determinuje konieczność uznania, że realizacja spornego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że dla obliczenia jego powierzchni nie mogły być miarodajne wymiary wskazane z protokole oględzin z dnia 15 lipca 2010 r., albowiem wynikały one z pomiarów wykonanych na wysokości słupków istniejącego zadaszenia, a nie na poziomie przyziemia. Wypada w tym miejscu zauważyć, że we wspomnianej decyzji kasacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] (k. 26-27 akt adm.) podano wymiary przedmiotowego obiektu jako 7,40 x 3,30 m, które dawałyby powierzchnię poniżej 25m2 (24,42 m2). Jednakże należy uznać, że wymiar 3,30 m został podany omyłkowo, gdyż nie ma obn potwierdzenia w żadnym z dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a wskazana jednocześnie w tej decyzji powierzchnia zabudowy – 26,64 m2 świadczy o tym, że organ odwoławczy przyjmował wymiary obiektu ustalone podczas oględzin w dniu 9 września 2009 r., tj. 7,40 x 3,60 m. W myśl art. 28 ust. 1 Pr. bud. roboty budowlane – co do zasady – można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej reguły określają przepisy art. 29-31 Pr. Bud. Wśród nich, w art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. ustawodawca wskazał realizację wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, zastrzegając przy tym, że łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Tego rodzaju inwestycje – stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 pr. bud. – wymagają jedynie dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Mając jednak na uwadze, że powierzchnia zrealizowanej przez skarżącą altany ogrodowej przekracza 25 m2, nie sposób przyjąć, że obiekt ten korzysta z powyższego wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Bezspornym jest natomiast, że przystępując do jego realizacji strona nie posiadała ostatecznej decyzji w tym przedmiocie. W związku z możliwością dokonania legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej, organ nadzoru budowlanego I instancji zasadnie zobowiązał inwestora do przedłożenia określonych dokumentów. Wykonanie przez inwestora tego obowiązku było natomiast – stosownie do art. 48 ust. 5 Pr. bud. – równoznaczne ze złożeniem wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego – w myśl art. 49 ust. 1 Pr. bud. – był zobligowany do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Ustalenie tejże opłaty stanowi bowiem bezpośrednią konsekwencję stwierdzenia samowoli budowlanej i spełnienia przez inwestora określonych przepisami warunków jej legalizacji. Zgodnie z art. 49 ust. 2 Pr. bud. do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 Pr. bud., z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Stosownie zaś do treści art. 59f ust. 1 Pr. bud., kara stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), przy czym stawka opłaty (s) wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2), zaś kategorie obiektów, współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości obiektu określa załącznik do ustawy (art. 59f ust. 3). Zgodnie z powołanym załącznikiem do ustawy, współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) dla altany ogrodowej wynosi 1,0 (kategoria III - inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie). Tyle samo wynosi współczynnik wielkości obiektu (w). Opłata legalizacyjna w kwocie 25.000 zł określona została zatem przez organ I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo, jako iloczyn pięćdziesięciokrotnie podwyższonej stawki opłaty – 50 x 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) – 1,0 i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w) - 1,0. Końcowo podkreślić należy, że odpowiedzialność administracyjna, w tym wynikająca z popełnienia samowoli budowlanej, jest co do zasady odpowiedzialnością zobiektywizowaną, oderwaną od kwestii winy sprawcy oraz konsekwencji jego czynu, do jej zaistnienia wystarczy samo tylko obiektywne naruszenie obowiązujących przepisów prawa. Prawo budowlane nie daje organom nadzoru budowlanego kompetencji do miarkowania kwoty opłaty legalizacyjnej w zależności od stopnia winy sprawcy samowoli budowlanej, skutków samowoli, czy statusu społecznego i majątkowego sprawców samowoli budowlanej. Organy w tym zakresie nie dysponują uznaniem administracyjnym, przeciwnie – postanowienie wydane na podstawie art. 49 ust. 2 Pr. bud. ma charakter związany. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], jak również utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] października 2010 r. (sprostowane postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r.), ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej dla J. B., nie naruszają przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również uchybienia w niniejszej sprawie przez organy administracji przepisom postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.