II SA/Bk 415/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie o zwolnienie ze służby w Policji oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] zwolnił ze służby w Policji mł. asp. T. D. z dniem [...] marca 2014 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiło orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013r. uznające T. D. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Odwołanie od powyższego rozkazu złożył T. D., zarzucając mu naruszenie art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie jako prawidłowe wadliwych ustaleń dokonanych przez Okręgową Komisję Lekarską co do prawomocności orzeczenia z dnia 10 grudnia 2013r. W ocenie skarżącego organ instancji naruszył też art. 43 ust.1 ustawy o Policji poprzez niezastosowanie się do dwunastomiesięcznego okresu ochrony przed zwolnieniem z uwagi na zaprzestanie służby z tytułu choroby, oraz przepisy proceduralne, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 61 § 1, 107 § 3 i 108 § 1 k. p.a. P. Komendant Wojewódzki Policji zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] marca 2014 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wprawdzie otrzymał w dniu 24 stycznia 2014 r. orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdzające całkowitą niezdolność mł. asp. T. D. do służby i zaliczające go do trzeciej grupy inwalidów, tym niemniej w dniu 6 marca 2014 r. (tj. w dniu wydania zaskarżonego rozkazu) orzeczenie to nie było jeszcze prawomocne. W tych okolicznościach, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, nie było podstawy prawnej do zwolnienia policjanta w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Konieczne było zatem uchylenie rozkazu z dnia [...] marca 2014r. i umorzenie w całości postępowania pierwszej instancji. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, stanowiącego, iż zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby, organ stwierdził, że nie ma on w przedmiotowej sprawie zastosowania. Dla zastosowania dobrodziejstwa omawianej wyżej normy ochronnej musi, bowiem zaistnieć faktyczne korzystanie przez policjanta ze zwolnienia lekarskiego. W analizowanej zaś sprawie policjant w 2013 roku w ogóle nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego, a na Komisję Lekarską MSW w B. stanął w dniu 10 grudnia 2013 r. W tych okolicznościach uzasadniona była odmowa ochrony przewidzianej przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stanowiące, iż ochrona przewidziana w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji służy wyłącznie policjantom, którzy od jakiegoś czasu nie pełnili służby z powodu choroby, a następnie komisja lekarska stwierdziła ich trwałą niezdolność do służby w Policji. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiódł T. D. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu rozkazowi pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: – art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez oparcie decyzji o zwolnieniu ze służby na nieprawomocnym orzeczeniu komisji lekarskiej; – art. 43 ust.1 tej ustawy poprzez przyjęcie, że zwolnienie ze służby policjanta w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy może nastąpić bez zastosowania art. 43 ust.1 ustawy o Policji, tj. przed upływem okresu ochronnego wynoszącego 12 miesięcy; – art. 108 k.p.a. polegające na daniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pomimo braku zagrożenia dla ważnego interesu społecznego w wyniku braku jej natychmiastowej wykonalności. W ocenie autora skargi za zwolnieniem skarżącego ze służby nie może przemawiać interes społeczny, albowiem nie posiada on prawa emerytalnych i na skutek wydanego rozkazu pozostaje bez środków do życia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jego legalności. Kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest też dotknięte innymi wadami, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny P. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2014 r. uchylający, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] marca 2014 r. o zwolnieniu ze służby w Policji mł. asp. T. D., oraz umarzający postępowanie pierwszej instancji Podstawą prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), który przewiduje, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Przepis ten sformułowany jest kategorycznie i nie daje przełożonemu możliwości uznaniowego potraktowania sprawy. W tych warunkach sądowa kontrola legalności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego z policjantem ogranicza się do zbadania, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby, będąca podstawą jego zwolnienia, została rozstrzygnięta w formie prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby (tak m.in. NSA w wyroku z 15 grudnia 2011r. I OSK 882/11, Lex nr 1134311). Jak wynika z powyższego, a co trafnie uwypuklił P. Komendant Wojewódzki wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, ocena stanu zdrowia funkcjonariusza Policji musi mieć formę prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby. W przedmiotowej sprawie rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] marca 2014 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby został wydany w oparciu o orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdzające całkowitą niezdolność mł. asp. T. D. do służby i zaliczające go do trzeciej grupy inwalidów. W toku prowadzonego postępowania okazało się jednak, iż orzeczenie to w dniu wydania zaskarżonego rozkazu było jeszcze nieprawomocne. Potwierdza to pismo Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. z dnia [...] marca 2014r. W tych okolicznościach, skoro odpadła podstawowa przesłanka do zwolnienia skarżącego policjanta w trybie art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy o Policji, organ II instancji zobligowany był uchylić rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] marca 2014r. i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości. Takie też rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do jego podważenia. Analizując z kolei zarzuty skargi dotyczące w szczególności oparcia rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby na nieprawomocnym orzeczeniu lekarskim, można odnieść wrażenie, że jej autor w sposób niedostateczny zapoznał się z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przypomnieć, bowiem należy, że właśnie ta okoliczność stanowiła podstawę uchylenia rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby i umorzenia postępowania organu I instancji. W ocenie Sądu za niezrozumiałe należy uznać też zarzuty skargi dotyczące naruszenia zaskarżonym rozkazem interesu społecznego i pozostawienia skarżącego bez środków do życia. Jak słusznie bowiem podkreślił organ w odpowiedzi na skargę ma skutek uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2014r. skarżący funkcjonariusz nadal pozostaje w służbie i ma prawo korzystać z wszelkich przysługujących mu uprawnień finansowych. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego. Nie doszło też do naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono w sentencji wyroku.