I OSK 882/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia WSA del. Marian Wolanin Protokolant asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 544/10 w sprawie ze skargi P.Ś. na rozkaz personalny Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 13 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 544/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P.Ś. na rozkaz personalny Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 13 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia 13 października 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji Chełmie z dnia 18 sierpnia 2010 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji P.Ś., Lubelski Komendant Wojewódzki Policji: - uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia i określił nowy termin zwolnienia na dzień 18 września 2010 r., - w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Komendant Miejski Policji w Chełmie rozkazem personalnym nr 239/2010 z dnia 18 sierpnia 2010 r. wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 42 ust. 3, art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 27 ) zwolnił P.Ś. ze służby w Policji z dniem 19 sierpnia 2010 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. P.Ś. wniósł do Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie, w którym wnosił o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości z uwagi na błędną ocenę stanu prawnego i błędną interpretację przepisów art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 42 ust. 3, art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji oraz niewykazanie wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżący poruszył sprawę mianowania go na stanowisko służbowe równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby w Policji, tj. stanowisko specjalisty, w związku z przywróceniem do służby w Policji prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sygn. akt III SA/Lu 8/08 z dnia 13 marca 2008 r. oraz przedstawił przebieg kilku innych postępowań, z których część została zakończona wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (III SA/Lu 8/08, I OSK 235/09, III SA/Lu 72/10) lub wydaniem decyzji ostatecznej w drugiej instancji (decyzja nr 8 Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 września 2010 r., rozkaz personalny nr 972 LKWP z dnia 13 września 2010 r.), albo też jest aktualnie w toku (skarga na bezczynność organów administracji). Skarżący zarzucał też zaskarżonej decyzji naruszenie art. 105, 110, 114, 115 i 115a, 117 i innych ustawy o Policji. Organ odwoławczy wskazał, że: - prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 8/08, uchylony został rozkaz personalny nr 3978 Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 listopada 2007 r. i poprzedzający go rozkaz personalny nr 895/2007 Komendanta Miejskiego Policji w Chełmie z dnia 5 października 2007 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 13 listopada 2007 r. - Komendant Miejski Policji w Chełmie wszczął kolejne postępowanie w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji i rozkazem personalnym nr 777/2008 z dnia 30 maja 2008 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 maja 2008 r., zaś Lubelski Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr 2 z dnia 17 lipca 2008 r., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. - postępowanie w powyższej sprawie toczyło się zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym i zostało zakończone w dniu 6 maja 2010 r. prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sygn. akt III SA/Lu 72/10, uchylającym zaskarżone decyzje organów I i II instancji. Organ odwoławczy ustalił, że skarżący z dniem 28 sierpnia 2007 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby oraz że Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w Lublinie orzeczeniem nr [...] z dnia 13 lutego 2008 r., zatwierdzonym w dniu 10 marca 2008 roku przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w Krakowie uznała skarżącego za niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. Komisja określiła inwalidztwo skarżącego jako czasowe i wyznaczyła termin badania kontrolnego na luty 2009 r. Organ odwoławczy uznał, że całkowita niezdolność do służby określona przez komisję lekarską dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza możliwości pełnienia służby w formacji uzbrojonej, jaką jest Policja. Stwierdzone u skarżącego schorzenia nie pozwalają w ogóle na pełnienie służby. Tym samym całkowita niezdolność do służby w Policji ma charakter trwały. Wyznaczenie terminu kontrolnego badania lekarskiego (określonego we wskazanym orzeczeniu na luty 2009 r.) dotyczy jedynie orzeczonego czasowo inwalidztwa. Toteż kolejne orzeczenie nr [...] wydane wobec skarżącego przez WKL MSWiA w Lublinie w dniu 19 marca 2009 r. i zatwierdzone przez OKL MSWiA w Krakowie w dniu 16 kwietnia 2009 r., nie ma już wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji, bowiem trwała niezdolność do służby w Policji została już przez komisję lekarską stwierdzona w powołanym wyżej, ostatecznym orzeczeniu nr [...] MSWiA w Lublinie. Organ wyjaśnił, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do obligatoryjnego rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zgodnie jednak z art. 43 ust. 1 ustawy zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba, że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Skarżący zaprzestał służby z powodu choroby z dniem 28 sierpnia 2007 r. (o czym świadczy przedłożone zwolnienie lekarskie), a z dniem 10 marca 2008 r. uprawomocniło się orzeczenie lekarskie stwierdzające jego trwałą niezdolność do służby. Skarżący po przywróceniu do służby z dniem 6 czerwca 2008 roku - mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2008 r. - faktycznie zadań służbowych już nie podjął. Mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie mógł zostać do niej dopuszczony, bo prawomocnym orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany trwale niezdolnym do pełnienia służby w Policji. Jednakże w ocenie organu odwoławczego postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby nie mogło zostać zakończone przed skutecznym doręczeniem mu rozkazu personalnego nr 972 Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 września 2010 r. w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko specjalisty (równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby w Policji), co nastąpiło w dniu 17 września 2010 r. Dlatego, uwzględniając zasadę słusznego interesu obywateli zawartą w art. 7 k.p.a. organ drugiej instancji określił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień 18 września 2010 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 105, 110, 114, 115, 115a, 117 i innych ustawy o Policji, organ odwoławczy stwierdził, że przepisy te dotyczą kwestii niezwiązanych ze sprawą. Na powyższą decyzję (rozkaz personalny) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, domagając się stwierdzenia nieważności bądź uchylenia w całości zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz rozkazu personalnego nr [...] z dnia 18 sierpnia 2010 r. Komendanta Miejskiego Policji w Chełmie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu podał, że organy administracji przeprowadziły postępowanie w sprawie zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: k.p.a.). Zebrały w sposób wyczerpujący i rozważyły materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), dokonując jego oceny zgodnie z wymogami określonymi w art. 80 k.p.a. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Zwolnienie policjanta ze służby unormowane zostało w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji, że w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka zwolnienia ze służby określona w powołanym wyżej przepisie. Jak wynika bowiem z akt postępowania administracyjnego, Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w Lublinie orzeczeniem nr [...] z dnia 13 lutego 2008 roku, zatwierdzonym w dniu 10 marca 2008 roku przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w Krakowie uznała skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji (k. 25 v akt adm.). Wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że policjant, wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwale niezdolny do jej pełnienia (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 grudnia 2009 r., I OSK 563/09; z dnia 16 kwietnia 2008 r., I OSK 726/07, czy z dnia 11 stycznia 2010 r. I OSK 235/09). Podkreśla się, że wprawdzie § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.) określający, co powinno zawierać orzeczenie komisji lekarskiej nie przewiduje wprost stwierdzenia trwałej niezdolności do służby (w punktach 1 – 5 wymieniono następujące określenia: "zdolny do służby", "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" oraz "całkowicie niezdolny do służby"), jednak stosując wykładnię systemową uznać należy, że policjant, wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwale niezdolny do jej pełnienia. Warunkiem takiej kwalifikacji jest rozpoznanie u policjanta schorzeń, które nie pozwalają na pełnienie służby. Podkreślono, iż w niniejszej sprawie orzeczeniem właściwej komisji lekarskiej skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej. Wobec tego prawidłowo uznały organy, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Dodał, że zwolnienie policjanta ze służby w przypadku określonym w art. 41 ust. 1 pkt 1 nie zostało pozostawione uznaniu organu. Przepis ten stanowi bowiem, że policjanta "zwalnia się" ze służby, podczas gdy w ust. 2 przewidziano przypadki, w których organ może zwolnić policjanta ze służby. Zgodnie z art. 43 ust. 1 zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów, że w przypadku skarżącego i ta przesłanka została spełniona. Jest bowiem okolicznością niekwestionowaną, że skarżący od dnia 28 sierpnia 2007 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby (k. 2 akt adm.). Przed datą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji upłynął zatem termin, wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Sąd I instancji zauważył, że skarżący mimo uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r. pierwszego rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby (rozkaz z dnia 5 października 2007 r., utrzymany w mocy rozkazem z dnia 13 listopada 2007 r.) nie mógł podjąć dalszej służby, skoro już w tym czasie prawomocnym orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia służby w Policji, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie niniejszej w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 stycznia 2010 r., I OSK 235/09. Nie ma podstaw do obliczania termin wskazanego w art. 43 ust. 1 ustawy od jakiejkolwiek innej daty niż od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Przepis art. 43 ust. 1 nie budzi w tym zakresie wątpliwości. Stanowisko skarżącego, że termin ten powinien być liczony od dnia 14 września 2010 r., tj. od następnego dnia po umorzeniu postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby rozkazem personalnym z dnia 30 maja 2008 r. (uchylonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie III SA/Lu 72/10) jest całkowicie nieuzasadnione. Sąd wojewódzki dodał, że zarzuty skarżącego dotyczące kwestii mianowania go na stanowisko i skupiające się na zasadach ustalania mnożnika jego wynagrodzenia po przywróceniu do służby nie mają w sprawie niniejszej znaczenia, gdyż nie dotyczą okoliczności wskazanych wyżej, a przesądzających o prawidłowości podjętych czynności. Podobną uwagę Sąd poczynił w stosunku do zarzutu, że Lubelski Komendant Wojewódzki Policji wydając rozkaz personalny nr 972 mianował skarżącego na stanowisko specjalisty, mimo, że przełożonym właściwym w sprawach osobowych w stosunku do skarżącego jest wyłącznie Komendant Miejski Policji w Chełmie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P.Ś., zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. 1. błędną wykładnię art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 i art.117 ust. 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, iż przed datą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji upłynął termin wskazany w art.43 ust. 1 w/w ustawy, 2. naruszenie art.106 ustawy o Policji poprzez nie wydanie decyzji w związku ze zmianą stanu prawnego tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lutego 2009 r. zmieniające rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego i ma charakter obligatoryjny z 1,65 na 1,75 ( od dnia 1 stycznia 2009 roku). Ponadto zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1. art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez pominięcie źródła prawa powszechnie obowiązującego tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lutego 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od które) jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego i ma charakter obligatoryjny z 1,65 na 1,75, 2. art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego l.dz.K-1186/2010 z dnia 23 lipca 2010 roku bez podania podstawy prawnej, 3. art. 75 § 1 w związku z art.77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie powodu odmowy uznania dowodów składanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, 4. art.108 kpa poprzez przyjęcie, iż istniały przesłanki uzasadniające nadanie decyzji organu I instancji, rygoru natychmiastowej wykonalności, 5. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa materialnego i procesowego, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze, 6. art. 141 § 4 w zw. z art. 153, art. 193 P.p.s.a. poprzez odmienną ocenę prawną zawartą we wcześniejszych wyrokach, wiążącym organy i Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy tj. sygn. akt, I OSK-235/09 z dnia 11 stycznia 2010 roku,. sygn. akt. III SA/Lu 72/10 z dnia 6 maja 2010 roku. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów o charakterze procesowym należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art.6, art.75 § 1, art. 80, art.107 § 3 i art. 108 Kpa nie wskazują jaki wpływ na wynik sprawy miały podniesione naruszenia, podczas gdy zgodnie z art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ) podstawa skargi kasacyjnej jaką jest naruszenie przepisów postępowania jest związana z istotnym wpływem uchybienia na wynik sprawy. Wpływ ten należy wykazać, w przeciwnym razie zarzut staje się bezskuteczny. Gdy chodzi zaś o zarzut naruszenia art. 108 Kpa i art. 134 § 1 Ppsa to zarzuty w tym zakresie w ogóle nie posiadają uzasadnienia, co czyni niemożliwym odniesienie się do nich przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nietrafny jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 141 § 4 w zw. z art. 153 Ppsa. Zarzut ten skarga kasacyjna wiąże z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2010r. I OSK 235/09, którym według skarżącego przy ponownym rozpoznaniu sprawy był związany Sąd I instancji. Trzeba przypomnieć, że w/wym. wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 listopada 2008r. Tym ostatnim wyrokiem oddalona została skarga P.Ś. na decyzję o zwolnieniu go ze służby w Policji na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz. U. z 2007r Nr. 43, poz. 277 ze zm. ). Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. W obecnie rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja o zwolnieniu P.Ś. ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy, a więc z uwagi na orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczył zatem przedmiotowo innej sprawy niż rozpatrywana aktualnie. Już choćby z tego powodu obecnie wydając wyrok Sąd I instancji nie mógł być związany wyrokiem z dnia 11 stycznia 2010r. Niezależnie od powyższego w uzasadnieniu omawianego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do kwestii niezdolności skarżącego do pełnienia służby stwierdził, że "Należy również pamiętać, że całkowita niezdolność do służby dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza w ogóle, a nie tylko czasowo możliwość jej pełnienia. Ma tym samym charakter trwały (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1338/05-niepubl.) Ma to istotne znaczenie albowiem wydanie orzeczenia o trwałej niezdolności do pracy uzasadnia zastosowanie art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji, który przewiduje zwolnienie policjanta ze służby m. in. z tej przyczyny." Naczelny Sąd Administracyjny wskazał zatem podstawę prawną w oparciu o którą należałoby rozwiązać stosunek służbowy ze skarżącym, a która to podstawa została zastosowana w obecnie rozpatrywanej sprawie. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić organom, ani Sądowi I instancji naruszenia art. 153 Ppsa. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 193 Ppsa, który nie znajduje zastosowania w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Powyższy przepis nie mógł zatem zostać naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 41 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art.43 ust. 1 i art.117 ust. 1 ustawy o Policji. W myśl art. 25 ust.1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić funkcjonariusz posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych. O zdolności (bądź jej braku) policjanta do pełnienia służby orzekają w dwuinstancyjnej procedurze komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Komisje te są organami odrębnymi od organów właściwych w sprawach osobowych policjantów. Orzeczenia komisji lekarskich nie ograniczają się tylko do oceny stanu zdrowia osoby stającej przed komisją, lecz w sposób autorytatywny rozstrzygają również kwestie zdolności badanego do służby, ustalając stopień zdolności do służby poprzez zaliczenie osoby badanej do jednej z kategorii zdolności do służby. Z nie zakwestionowanych przez skargę kasacyjną ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku, wynika, że postępowanie w sprawie zdolności skarżącego do służby w Policji zostało zakończone orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Krakowie z dnia 10 marca 2008r., na które odrębna skarga do sądu administracyjnego nie została złożona. Orzeczenie o uznaniu P.Ś. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji stało się prawomocne i było wiążące dla organów Policji orzekających w sprawach osobowych oraz Sądu. Materialnoprawną podstawę kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji stanowił art.41 ust.1 pkt.1 ustawy o Policji, który przewiduje, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Przepis ten sformułowany jest kategorycznie i nie daje przełożonemu możliwości uznaniowego potraktowania sprawy. W tych warunkach sądowa kontrola legalności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego z policjantem ogranicza się do zbadania, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby, będąca podstawą jego zwolnienia, została rozstrzygnięta w formie prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby. W takim przypadku rozwiązanie stosunku służbowego nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba, że policjant prosi o zwolnienie (art.43 ust.1 ustawy). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący od 28 sierpnia 2007r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, co oznacza, że w dacie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. pkt. 1 ustawy o Policji upłynął już termin określony w art. 43 ust. 1 ustawy. Argumenty skargi kasacyjnej przedstawiane na poparcie zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o Policji nie dotyczą terminu o jakim mowa w tym przepisie, lecz terminu określonego w art. 42 ust. 2 ustawy, który w rozpoznawanej sprawie nie znajdował zastosowania. Podobnie wszelkie zarzuty dotyczące art. 117 i art. 106 ustawy o Policji jako nie związane z przedmiotem zaskarżonego wyroku nie mogły być w ogóle analizowane. Dokonana przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonej decyzji dotyczyła wyłącznie legalności zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, a nie kwestii związanych z jego uposażeniem. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.