III SA/Lu 544/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. Ś. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji C. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji P. Ś., [...] Komendant Wojewódzki Policji: - uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia i określił nowy termin zwolnienia na dzień 18 września 2010 r., - w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Komendant Miejski Policji w C. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 42 ust. 3, art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) zwolnił P. Ś. ze służby w Policji z dniem 19 sierpnia 2010 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. P. Ś. wniósł do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie, w którym wnosił o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości z uwagi na błędną ocenę stanu prawnego i błędną interpretację przepisów art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 42 ust. 3, art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji oraz niewykazanie wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżący poruszył sprawę mianowania go na stanowisko służbowe równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby w Policji, tj. stanowisko specjalisty, w związku z przywróceniem do służby w Policji prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sygn. akt III SA/Lu 8/08 z dnia 13 marca 2008 r. oraz przedstawił przebieg kilku innych postępowań, z których część została zakończona wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (III SA/Lu 8/08, I OSK 235/09, III SA/Lu 72/10) lub wydaniem decyzji ostatecznej w drugiej instancji (decyzja nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r., rozkaz personalny nr [...] KWP z dnia [...] września 2010 r.), albo też jest aktualnie w toku (skarga na bezczynność organów administracji). Skarżący zarzucał też zaskarżonej decyzji naruszenie art. 105, 110, 114, 115 i 115a, 117 i innych ustawy o Policji. Organ odwoławczy wskazał, że: - prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 8/08, uchylony został rozkaz personalny nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. i poprzedzający go rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 13 listopada 2007 r. - Komendant Miejski Policji w C. wszczął kolejne postępowanie w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji i rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 maja 2008 r., zaś [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr 2 z dnia [...] lipca 2008 r., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. - postępowanie w powyższej sprawie toczyło się zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym i zostało zakończone w dniu 6 maja 2010 r. prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sygn. akt III SA/Lu 72/10, uchylającym zaskarżone decyzje organów I i II instancji. Organ odwoławczy ustalił, że skarżący z dniem 28 sierpnia 2007 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby oraz że Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w L. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., zatwierdzonym w dniu 10 marca 2008 roku przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w Krakowie uznała skarżącego za niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. Komisja określiła inwalidztwo skarżącego jako czasowe i wyznaczyła termin badania kontrolnego na luty 2009 r. Organ odwoławczy uznał, że całkowita niezdolność do służby określona przez komisję lekarską dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza możliwości pełnienia służby w formacji uzbrojonej, jaką jest Policja. Stwierdzone u skarżącego schorzenia nie pozwalają w ogóle na pełnienie służby. Tym samym całkowita niezdolność do służby w Policji ma charakter trwały. Wyznaczenie terminu kontrolnego badania lekarskiego (określonego we wskazanym orzeczeniu na luty 2009 r.) dotyczy jedynie orzeczonego czasowo inwalidztwa. Toteż kolejne orzeczenie nr [...] wydane wobec skarżącego przez WKL MSWiA w L. w dniu 19 marca 2009 r. i zatwierdzone przez OKL MSWiA w Krakowie w dniu 16 kwietnia 2009 r., nie ma już wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji, bowiem trwała niezdolność do służby w Policji została już przez komisję lekarską stwierdzona w powołanym wyżej, ostatecznym orzeczeniu nr [...] WKL MSWiA w L.. Organ wyjaśnił, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do obligatoryjnego rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zgodnie jednak z art. 43 ust. 1 ustawy zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba, że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Skarżący zaprzestał służby z powodu choroby z dniem 28 sierpnia 2007 r. (o czym świadczy przedłożone zwolnienie lekarskie), a z dniem 10 marca 2008 r. uprawomocniło się orzeczenie lekarskie stwierdzające jego trwałą niezdolność do służby. Skarżący po przywróceniu do służby z dniem 6 czerwca 2008 roku - mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2008 r. - faktycznie zadań służbowych już nie podjął. Mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie mógł zostać do niej dopuszczony, bo prawomocnym orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany trwale niezdolnym do pełnienia służby w Policji. Jednakże w ocenie organu odwoławczego postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby nie mogło zostać zakończone przed skutecznym doręczeniem mu rozkazu personalnego nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 września 2010 r. w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko specjalisty (równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby w Policji), co nastąpiło w dniu 17 września 2010 r. Dlatego, uwzględniając zasadę słusznego interesu obywateli zawartą w art. 7 k.p.a. organ drugiej instancji określił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień 18 września 2010 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 105, 110, 114, 115, 115a, 117 i innych ustawy o Policji, organ odwoławczy stwierdził, że przepisy te dotyczą kwestii niezwiązanych ze sprawą. Na powyższą decyzję (rozkaz personalny) Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, domagając się stwierdzenia nieważności bądź uchylenia w całości zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] [...]ego Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz rozkazu personalnego nr 239/2010 z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendanta Miejskiego Policji w C.. Skarżący zarzucił m. in., że [...] Komendant Wojewódzki Policji wydając rozkaz personalny nr [...] mianował skarżącego na stanowisko specjalisty, mimo, że przełożonym właściwym w sprawach osobowych w stosunku do skarżącego jest wyłącznie Komendant Miejski Policji w C.. Podniósł także wiele dalszych zarzutów dotyczących jego uposażenia i mianowania na stanowisko specjalisty, przedstawił także bardzo obszernie przebieg dotychczasowych postępowań administracyjnych i sadowych. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów co do sposobu obliczenia "okresu ochronnego" wynikającego z art. 43 ust. 1 ustawy. Zdaniem skarżącego okres ten powinien być liczony od dnia 14 września 2010 r., tj. od następnego dnia po wydaniu przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. decyzji nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji z dniem 31 maja 2008 r. (na mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. nr [...] z dnia [...] maja 2008 r.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy administracji przeprowadziły postępowanie w sprawie zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: k.p.a.). Zebrały w sposób wyczerpujący i rozważyły materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), dokonując jego oceny zgodnie z wymogami określonymi w art. 80 k.p.a. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Zwolnienie policjanta ze służby unormowane zostało w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji, że w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka zwolnienia ze służby określona w powołanym wyżej przepisie. Jak wynika bowiem z akt postępowania administracyjnego, Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w L. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2008 roku, zatwierdzonym w dniu [...] marca 2008 roku przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w Krakowie uznała skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji (k. 25 v akt adm.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że policjant, wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwale niezdolny do jej pełnienia (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 grudnia 2009 r., I OSK 563/09; z dnia 16 kwietnia 2008 r., I OSK 726/07, czy z dnia 11 stycznia 2010 r. I OSK 235/09). Podkreśla się, że wprawdzie § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.) określający, co powinno zawierać orzeczenie komisji lekarskiej nie przewiduje wprost stwierdzenia trwałej niezdolności do służby (w punktach 1 – 5 wymieniono następujące określenia: "zdolny do służby", "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" oraz "całkowicie niezdolny do służby"), jednak stosując wykładnię systemową uznać należy, że policjant, wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwale niezdolny do jej pełnienia. Warunkiem takiej kwalifikacji jest rozpoznanie u policjanta schorzeń, które nie pozwalają na pełnienie służby. W niniejszej sprawie orzeczeniem właściwej komisji lekarskiej skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej. Wobec tego prawidłowo uznały organy, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Dodać należy, że zwolnienie policjanta ze służby w przypadku określonym w art. 41 ust. 1 pkt 1 nie zostało pozostawione uznaniu organu. Przepis ten stanowi bowiem, że policjanta "zwalnia się" ze służby, podczas gdy w ust. 2 przewidziano przypadki, w których organ może zwolnić policjanta ze służby. Zgodnie z art. 43 ust. 1 zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Prawidłowe jest stanowisko organów, że w przypadku skarżącego i ta przesłanka została spełniona. Jest bowiem okolicznością niekwestionowaną, że skarżący od dnia 28 sierpnia 2007 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby (k. 2 akt adm.). Przed datą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji upłynął zatem termin, wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Należy zauważyć, że skarżący mimo uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r. pierwszego rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby (rozkaz z dnia 5 października 2007 r., utrzymany w mocy rozkazem z dnia 13 listopada 2007 r.) nie mógł podjąć dalszej służby, skoro już w tym czasie prawomocnym orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia służby w Policji, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie niniejszej w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 stycznia 2010 r., I OSK 235/09. Nie ma podstaw do obliczania termin wskazanego w art. 43 ust. 1 ustawy od jakiejkolwiek innej daty niż od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Przepis art. 43 ust. 1 nie budzi w tym zakresie wątpliwości. Stanowisko skarżącego, że termin ten powinien być liczony od dnia 14 września 2010 r., tj. od następnego dnia po umorzeniu postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2008 r. (uchylonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie III SA/Lu 72/10) jest całkowicie nieuzasadnione. Zarzuty skarżącego dotyczące kwestii mianowania go na stanowisko i skupiające się na zasadach ustalania mnożnika jego wynagrodzenia po przywróceniu do służby nie mają w sprawie niniejszej znaczenia, gdyż nie dotyczą okoliczności wskazanych wyżej, a przesądzających o prawidłowości podjętych czynności. Podobna uwaga musi być uczyniona w stosunku do zarzutu, że [...] Komendant Wojewódzki Policji wydając rozkaz personalny nr [...] mianował skarżącego na stanowisko specjalisty, mimo, że przełożonym właściwym w sprawach osobowych w stosunku do skarżącego jest wyłącznie Komendant Miejski Policji w C.. W tej sytuacji brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z przytoczonych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).