VI SA/Wa 1916/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi F.B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego F.B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Sądu Okręgowego w [...] (dalej Prezes) decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], zwolnił F. B. (dalej biegły, skarżący) z funkcji biegłego sądowego z zakresu rachunkowości. Prezes jako podstawę prawną wskazał § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz.U. z 2005 r. Nr 15, poz. 133; dalej "rozporządzenie"), jako faktyczną – nierzetelne wykonywanie obowiązków biegłego skutkujące utratą rękojmi należytego wykonywania obowiązków. W uzasadnieniu decyzji Prezes podniósł w szczególności, że na skutek skargi złożonej przez H. S. zapoznał się z treścią uzasadnienia wyroku wydanego przez Sąd Okręgowy w [...] w sprawie o sygn. akt [...], zgodnie z którym biegły wydał opinię pobieżną, niekompletną i nierzetelną. Prezes stwierdził, że wobec negatywnej oceny pracy biegłego, wyrażonej przez sąd, nie może pozostać bierny, zaś okoliczności przywołane w uzasadnieniu wyroku świadczą o nierzetelnym i niesumiennym wykonywaniu przez biegłego obowiązków zawodowych, a tym samym stanowią o utracie rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Od powyższej decyzji biegły odwołał się do Ministra Sprawiedliwości, wnosząc o cofnięcie decyzji o skreśleniu z listy biegłych sądowych. W uzasadnieniu odwołania wskazał, odnosząc się do zapisów ustawy o rachunkowości, że opinia wydana w sprawie prowadzonej przez Sąd Okręgowy w [...] jest rzetelna, jasna, poparta dokumentami uzyskanymi w toku pracy i przedstawionymi jako załączniki do niej. Wskazał również, że nie jest w stanie ustosunkować się do zarzutu niesumienności, ponieważ ustawa o rachunkowości nie posługuje się tym terminem. Podniósł ponadto, że nie otrzymał uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie [...], gdyż jej akta przekazano do apelacji. Uznał, że wobec braku prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, kwestia przydatności, wiarygodności i rzetelności wydanej przez niego opinii nie została jeszcze rozstrzygnięta. Stwierdził w konsekwencji, że decyzję o zwolnieniu z funkcji biegłego sądowego uznać należy za co najmniej przedwczesną. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl § 6 ust. 2 rozporządzenia, prezes może zwolnić z funkcji biegłego z ważnych powodów, w szczególności jeżeli nienależycie wykonuje on swoje czynności. Minister Sprawiedliwości wyjaśnił, że cytowana regulacja stanowi narzędzie pozwalające prezesowi na sprawowanie efektywnego nadzoru nad działalnością biegłych sądowych, umożliwiające zakończenie współpracy z osobami, które – z różnych względów – nie są w stanie podołać obowiązkom nakładanym przez organy zlecające wydanie opinii. Podejmując decyzję o zwolnieniu z funkcji biegłego, prezes powinien mieć na uwadze interes wymiaru sprawiedliwości. Ocena, czy nienależyte wykonywanie obowiązków uzasadnia zastosowanie wymienionej sankcji, musi zatem uwzględniać okoliczność, że biegły sądowy jest organem pomocniczym sądu w przypadkach wymagających zasięgnięcia wiadomości specjalnych, zaś jego opinia stanowi dowód w postępowaniu prowadzonym przez sądy lub organy ścigania. Z tego względu, jak podkreślił Minister Sprawiedliwości, od biegłego wymagane jest nie tylko posiadanie wiedzy i wysokich kwalifikacji, ale także sumienności, rzetelności i bezstronności, co biegły potwierdza składanym przed objęciem funkcji przyrzeczeniem. Dodał, że osoba biegłego musi cieszyć się zaufaniem sądu oraz prezesa sądu okręgowego, przy którym biegły jest ustanowiony. Minister Sprawiedliwości podzielił pogląd Prezesa, że wobec poczynionych w sprawie [...] ustaleń dotyczących jakości opinii sporządzonej przez biegłego, nie może pozostać obojętny. Minister Sprawiedliwości stwierdził, że sąd jest jedynym podmiotem uprawnionym do oceny rzetelności sporządzonej przez biegłego opinii. Ocena taka mieści się w sferze samodzielności jurysdykcyjnej sądu i nie podlega kontroli ze strony Prezesa Sądu Okręgowego w [...] czy Ministra Sprawiedliwości. Odwołując się do art. 9b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 133 ze zm.), podał, że nadzór sprawowany przez wskazane organy ma wyłącznie charakter administracyjny i nie może wkraczać w dziedzinę, w której sędziowie są niezawiśli. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, oczekiwanie na uprawomocnienie się orzeczenia wydanego przez sąd I instancji oznaczałoby dalsze pełnienie funkcji przez biegłego, którego sumienność i rzetelność budzi uzasadnione wątpliwości. Dodał, że w przypadku dokonania przez sąd rozpoznający apelację od wyroku wydanego w sprawie [...] odmiennej oceny sporządzonej przez biegłego opinii, możliwe jest wystąpienie przez niego z wnioskiem o ponowne ustanowienie biegłym sądowym przy Sądzie Okręgowym w [...]. Minister Sprawiedliwości jako niezasadny uznał zarzut biegłego co do braku umożliwienia zapoznania się z uwagami sądu dotyczącymi wydanej opinii, wskazując, że jak wynika z treści notatki sporządzonej w dniu [...] stycznia 2015 r., zastrzeżenia sądu zostały w całości odczytane biegłemu w trakcie spotkania z Prezesem Sądu, a biegły ustosunkował się do nich zarówno w trakcie samego wysłuchania, jak i w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. Minister Sprawiedliwości nadmienił, że skoro podstawę prawną decyzji o zwolnieniu biegłego z funkcji stanowił § 6 ust. 2 rozporządzenia, to nie było podstaw do stwierdzenia wystąpienia po stronie biegłego braku rękojmi należytego wykonywania przez niego obowiązków. Uchybienie Prezesa w powyższym zakresie Minister uznał za pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie, stwierdzając, że decyzja wydana w I instancji znajduje uzasadnienie we wskazanym w jej treści przepisie prawa materialnego. W skardze na decyzję Ministra Sprawiedliwości skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący postawił następujące zarzuty, a mianowicie: 1. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i § 3 Kpa., polegające na: - niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o zwolnieniu z funkcji biegłego sądowego, - niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewzięciu pod uwagę faktu, że wyrok w sprawie [...] Sądu Okręgowego w [...] został uchylony przez Sąd Apelacyjny w [...] (sygn. akt [...]), zaś rzetelność kwestionowanej w zaskarżonej decyzji opinii, została uznana za pełnowartościowy dowód w prawomocnie zakończonym postępowaniu Sądu Okręgowego w [...] w sprawie [...], - braku pogłębiania zaufania obywateli do organów wymiaru sprawiedliwości, poprzez dowolne przyjęcie, że w nieprawomocnie zakończonej sprawie karnej o sygn. [...] wydana opinia biegłego z dziedziny księgowości była opinią pobieżną, niekompletną i nierzetelną, podczas gdy rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w [...], wydane w sprawie o sygn. [...], jak również orzeczenie Sądu Apelacyjnego w [...] o sygn. akt [...] prowadzi do odmiennych wniosków, - dowolności w wydaniu decyzji, poprzez niedostateczne i niepełne jej uzasadnienie; 2. błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, że skarżący nierzetelnie wykonywał funkcję biegłego, podczas gdy opinie wydane przed, jak i po wydaniu kwestionowanej przez jedną ze stron postępowania [...] Sądu Okręgowego w [...] opinii prowadzą do wniosku przeciwnego; 3. naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 6 ust. 2 rozporządzenia, poprzez przyjęcie tego przepisu jako podstawy decyzji wydanej przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...], podczas gdy w rzeczywistości brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący jako biegły z dziedziny księgowości nienależycie wykonuje swoje obowiązki. Skarżący wyjaśnił, że przygotowana przez niego opinia sporządzona była w postępowaniu przygotowawczym – śledztwie na podstawie postanowienia wydanego przez Komisariat Policji [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie [...]. Przywołał też okoliczności faktyczne, do których odnosiły się organu obu instancji, towarzyszące wydaniu negatywnej oceny opinii. Stwierdził, że opinia zawiera rozdział "Poprawność ksiąg rachunkowych i zgodność z przepisami prawa", w którym ustosunkował się do tego tematu i sformułował swoje zastrzeżenia. Skarżący uznał, cytując przepisy ustawy o rachunkowości i ordynacji podatkowej, że wydana przez niego opinia jest rzetelna i w związku z tym jego postępowanie jako biegłego było rzetelne. Stwierdził, że wszystkie zapisy zawarte w wydanej opinii zostały opracowane jasno, rzetelnie, zostały poparte dokumentami uzyskanymi w toku pracy i przedstawionymi jako załączniki do opinii. Skarżący podkreślił, że zapisy księgowe prowadzone na kontach stanowią podstawę sporządzenia sprawozdania finansowego, za sporządzenie którego odpowiada kierownik jednostki, czyli H. S. jako Prezes. Podpisując sprawozdanie finansowe za lata 2004 i 2005 H. S. potwierdził swój dług wobec [...] Sp. z o.o., której był wówczas Prezesem. Zdaniem skarżącego, informacja dodatkowa sprawozdania finansowego ww. spółki za ten okres zawiera te same stwierdzenia i takie same, jak w opinii kwoty zadłużenia H. S. wobec tej spółki. Dodał, że zdarzenia gospodarcze, których dotyczy jego opinia miały miejsce w okresie, kiedy odpowiedzialność za ich rejestrację księgową w obu podmiotach ponosiła ta sama osoba, tj. H. S.. Nadmienił, że sporządzając opinię skupił się na sprawdzeniu dowodów źródłowych (a nie produktu finalnego, jakim jest sprawozdanie finansowe, dla sporządzenia którego owe dowody źródłowe stanowią podstawę jego sporządzenia), spełniając warunek sine qua non dla stwierdzenia zadłużenia H. S. wobec ww. spółki. Nadto skarżący wskazał, że opinia w sprawie [...] została włączona do dwóch spraw, tj. [...] i [...]. Stwierdził, że o ile Prezes Sądu Okręgowego w [...] mógł pominąć ocenę sporządzonej opinii, o tyle w decyzji Ministra Sprawiedliwości mógł się spodziewać, że zdanie Sądu Okręgowego w [...] nie zostanie pominięte i ocena obu Sądów będzie mieć podobną wagę, a ocena Sądu Okręgowego w [...], którego wyrok jest prawomocny, nawet większą. W konkluzji skarżący stwierdził, że jako wieloletni biegły sądowy z dużym dorobkiem zna zasady, jakimi powinien kierować się przy sporządzaniu opinii i stosuje się do nich. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Podstawę materialnoprawną kwestionowanych decyzji stanowiły przepisy § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133). Zgodnie z brzmieniem cyt. wyżej przepisu § 6 ust. 2, Prezes może zwolnić z funkcji biegłego ważnych powodów, w szczególności jeżeli nienależycie wykonuje on swoje czynności. Badając sprawę w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd, co wynika jednoznacznie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, został wyposażony w funkcje kontrolne i w granicach swej właściwości bada zgodność z prawem zaskarżonych decyzji. Możliwość dokonania takiej oceny warunkowana jest spełnieniem przez decyzję wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu decyzja winna zawierać w szczególności powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie jest źródłem informacji co do sposobu rozumowania organu i przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i jako takie winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a tym samym ustalenie i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślane jest znaczenie prawne rozważenia całego materiału dowodowego. Organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów odmówić dowodom wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić, z jakiej robi to przyczyny. Tylko taki sposób wskazania motywów rozstrzygnięcia umożliwia Sądom kontrolę prawidłowości przeprowadzonego postępowania i jego wyniku w postaci decyzji. Należy przy tym podkreślić, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. Zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (por. wyrok NSA z 15 listopada 2001 r. sygn. akt l SA/Gd 668/98, wyrok NSA z 12 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Kr 856/98). Odnosi się to zarówno do rozstrzygnięcia organu pierwszej i drugiej instancji. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Granice postępowania dowodowego wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej. Nakłada ona na organ odwoławczy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Stan faktyczny organ II instancji ustala w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w I instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają jej żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r. (sygn. akt III SA 729/84 ONSA 1984, nr 2 poz. 117) podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony (...). Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, 77 i 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisach art. 107 § 3 k.p.a. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola decyzji administracyjnych pod względem zgodności z prawem, a nie samodzielne rozstrzyganie spraw i wyprowadzanie własnych wniosków z materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie zrealizował powyższych zasad i nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest kwestionowane, że organy orzekające w niniejszej sprawie były uprawnione do samodzielnej oceny spełnienia przesłanek do skreślenia skarżącego z listy biegłych, a w szczególności przesłanek o charakterze ocennym. Nie zwalnia to jednak, zwłaszcza organu odwoławczego, z konieczności szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów stawianych przez skarżącego w odwołaniu. Jak wynika z akt sprawy Pan F. B. skarżący został ustanowiony biegłym przy Sądzie Okręgowym w [...] z zakresu rachunkowości w dniu [...] lipca 2003 r. na 5-letnią kadencję. Następnie wydano dwie kolejne decyzje ustanawiające go biegłym na kolejne kadencje. Z dokumentów wynika, że biegły stale podnosił swoje kwalifikacje zawodowe, ostatnie zaświadczenie w tym zakresie zostało przedłożone w dniu [...] października 2012 r. Jak wynika z decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] od początku współpracy nie wpłynęły do Prezesa Sądu Okręgowego w [...] żadne skargi administracyjne na skarżącego jako biegłego ani od stron, ani od sądów korzystających w okręgu z jego opiniowania. Przyczyną skreślenia biegłego – skarżącego z listy była ocena opinii skarżącego zawarta w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt [...] dokonana przez Sąd Okręgowy w [...]. Z oceny tej wynikało, że skarżący biegły sądowy F. B. wydał opinię pobieżną, niekompletną, nierzetelną, opartą na niepełnym materiale dowodowym, z pominięciem badania ksiąg rachunkowych. Informacje o powyższej opinii Prezes Sądu Okręgowego powziął na skutek skargi złożonej przez H. S. oskarżonego w sprawie [...], a złożonej do Ministra Sprawiedliwości. Informacje o niewłaściwym sporządzeniu opinii nie przekazał do Prezesa Sąd Orzekający w sprawie o sygn. akt [...]. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażoną w uzasadnieniu decyzji obu instancji opinię, że merytoryczna ocena opinii wydanych przez biegłych sądowych należy zawsze do sądu orzekającego w danej sprawie a nie do Prezesa Sądu Okręgowego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podkreśla jednak, że w wypadku, gdy tak jak w niniejszej sprawie, opinia skarżącego stanowiła podstawę orzekania zarówno w sprawie karnej o sygn. akt [...] Sądu Okręgowego w [...], jak i w sprawie cywilnej [...] Sądu Okręgowego w [...] – wyrok prawomocny (o czym skarżący pisał w odwołaniu od decyzji organu I instancji) Minister Sprawiedliwości nie może pominąć milczeniem powyżej kwestii, gdyż mamy tu doczynienia z jednej strony z negatywną oceną dotyczącą opinii biegłego, z drugiej zaś strony z przyjęciem tej samej opinii przez inny Sąd bez zastrzeżeń. Skreślając skarżącego z listy biegłych sądowych organ winien wyjaśnić dlaczego przychyla się do oceny opinii wyrażonej przez Sąd Okręgowy w [...] w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt [...] a odrzuca przyjęcie tej samej opinii przez Sąd Okręgowy w [...] bez zastrzeżeń. Powyższych rozważań zabrakło w uzasadnieniu Ministra Sprawiedliwości i w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie poddaje się kontroli Sądu, gdyż organ w ogóle nie ustosunkował się do kwestii użycia przedmiotowej opinii skarżącego w postępowaniu cywilnym, pomimo tego, iż był to jeden z zarzutów odwołania. Ponadto Sąd zauważa, że w dniu [...] marca 2015 r. został wydany wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] o sygn. akt [...], którym to wyrokiem uchylono wyrok Sądu Okręgowego w [...] o sygn. akt [...]. Tak więc z dniem [...] marca 2015 r. wyeliminowane zostało z obrotu prawnego również uzasadnienie tego wyroku będące podstawą skreślenia skarżącego z listy biegłych sądowych. Rozpatrując ponownie sprawę Minister Sprawiedliwości przeanalizuje akta sprawy [...] Sądu Okręgowego w [...], w celu sprawdzenia, czy nie została tam dokonana negatywna ocena opinii wydanej przez skarżącego jako biegłego sądowego, a następnie podejmie dalsze działania w niniejszej sprawie, mając na uwadze całokształt pracy skarżącego jako biegłego sądowego oraz fakt wyeliminowania z obrotu prawnego wyroku w sprawie [...]. Oceniając uzasadnienie zaskarżonej decyzji Sąd dopatrzył się naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., gdyż organ II instancji nie zgromadził całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie (brak zapoznania się z aktami sprawy [...] a także nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania). Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.