IV SA/Po 819/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz adwokata M.P. 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr UA.6743.117.2015 Prezydent Miasta K. na podstawie 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. zwanej dalej jako "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. zwanej dalej jako "k.p.a.") wniósł sprzeciw w stosunku do złożonego przez Spółkę A (zwanej dalej jako "skarżąca Spółka") zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na montażu konstrukcji do 3 m na istniejącym budynku w K., przy [...], na którym znajduje się stacja bazowa telefonii komórkowej [...] na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (obręb [...]). W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. budowa i przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej, która opisana jest w załączonych do zgłoszenia dokumentach wymaga pozwolenia na budowę. Ponadto organ I instancji stwierdził, że wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] września 2009 r. ([...]) działka oznaczona nr [...], położona w obrębie [...], na której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] i przeznaczona jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Zgodnie z § 17 ust. 36 pkt 1 tej uchwały na terenach oznaczonym symbolem [...] można realizować zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami nieuciążliwymi. Ustalenia szczegółowe dla obszaru oznaczonego symbolem [...] określają parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy mieszkaniowej i usługowej, którą można realizować o maksymalnej wysokości 14 m. Po przeanalizowania załączonych do zgłoszenia materiałów organ I instancji uznał, że w osi głównej wiązki promieniowania anteny mogą powstać i znaleźć się nowo projektowane budynki dostępne dla ludzi. Ponadto zgodnie z § 6 pkt 6 ww. uchwały na całym terenie objętym planem ustala się ochronę przed promieniowaniem elektromagnetycznym przez zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, stacji urządzeń radiokomunikacji, stacji radionawigacyjnych i radiolokacyjnych oraz innych tożsamych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne na budynkach mieszkalnych i budynkach przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Tym samym organ I instancji uznał, że montaż stacji bazowej telefonii komórkowej jest niezgodny z § 6 pkt 6 lit. b ww. uchwały. W odwołaniu skarżąca Spółka zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie: - art. 8 i 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przepisów prawa w oparciu o analizę których organ uznał, że przedsięwzięcie wymaga pozwolenia na budowę, - art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez zgłoszenie sprzeciwu w sytuacji gdy przedsięwzięcie nie jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, - art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez zgłoszenie sprzeciwu w sytuacji gdy montaż konstrukcji do 3 m objętej zgłoszeniem nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji umorzenie postępowania zmierzającego do wydania sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Skarżąca Spółka wskazała, że zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, przez telekomunikacyjny obiekt budowlany należy rozumieć linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolnostojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolnostojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Skarżąca Spółka wywiodła z powyższego, że antenowe konstrukcje wsporcze, inne niż wolnostojące, nie są uznawane za telekomunikacyjny obiekt budowlany, ale za urządzenie. Na skutek wyłączenia spod definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego wież, masztów czy antenowych konstrukcji wsporczych, instalowanych na obiektach budowlanych, stanowią one urządzenia i w konsekwencji – na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. – są wyłączone spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o ile ich wysokość nie przekracza 3 m. Wobec powyższego skarżąca Spółka stwierdziła, że montaż antenowych konstrukcji wsporczych do 3 m na istniejącym budynku w K. przy [...], na którym znajduje się stacja bazowa telefonii komórkowej nie podlega obowiązkowi uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca Spółka zaznaczyła również, że zgodnie z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty polegające na remoncie, montażu lub przebudowie jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska albo niewymagające pozwolenia na budowę. Inwestycja objęta zgłoszeniem inwestora, polegająca na montażu dwóch antenowych konstrukcji wsporczych nie powoduje zmian, o których mowa w tym przepisie. Stąd też jej zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagana dla realizacji tej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przytoczył treść art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 i 2 p.b. Następnie wyjaśnił, że w zgłoszeniu planowane zamierzenie określone jest jako montaż konstrukcji. Natomiast w załączonym do zgłoszenia dokumencie "kwalifikacja przedsięwzięcia" mowa jest o przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej, zatem organ odwoławczy uznał zgłoszone przedsięwzięcie jako przebudowę stacji bazowej sieci telefonii komórkowej. Ponadto zdaniem Wojewody planowana inwestycja nie została ujęta w przepisach Prawa budowlanego jako zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda zaznaczył również, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka o nr [...] leży w obszarze oznaczonym symbolem [...]. W § 6 pkt 6 tego planu, w ramach ustaleń dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w szczególności ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym, zawarto zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, stacji radiotelekomunikacyjnych, stacji radionawigacyjnych i radiolokacyjnych oraz innych tożsamych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne na budynkach mieszkalnych i budynkach przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Jak stwierdził Wojewoda budynek na przedmiotowej działce pełni funkcję mieszkalną, a skoro nie można na tym terenie lokalizować (budować) stacji bazowych telefonii komórkowych na budynkach mieszkalnych, to także nie można ich przebudowywać i rozbudowywać już istniejących. Z tych też powodów Wojewoda uznał zgłoszony sprzeciw za uzasadniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka A zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie: - art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. poprzez nieuzasadnione uznanie, że instalowanie antenowej konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji gdy przepisy Prawa budowlanego przewidują możliwość instalowania antenowej konstrukcji wsporczej w trybie zgłoszenia, - art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, - art. 7, art. 77 k.p.a. "co do wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie analizy dokonanego zgłoszenia", - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, co miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej Spółki na skutek wyłączenia spod definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego wież, masztów czy antenowych konstrukcji wsporczych, instalowanych na obiektach budowlanych, stanowią one urządzenia i w konsekwencji – na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. – są wyłączone spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o ile ich wysokość nie przekracza 3 m. Jak zaznaczyła skarżąca Spółka zmiana przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. i porównanie jego wcześniej obowiązujących wersji, wskazują jednoznacznie na wolę ustawodawcy odrębnej regulacji inwestycji polegających między innymi na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych, w tym masztów antenowych. W konsekwencji przewidziano więc dwa osobne tryby postępowania w tym zakresie, w zależności czy przedmiotowe urządzenie będzie masztem: - wolnostojącym - wówczas dla inwestycji tej - jako budowli - wymagane jest pozwolenie na budowę; - instalowanym na obiekcie budowlanym - w takiej sytuacji maszt nie będzie budowlą, a dla jego instalacji nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, (poza sytuacją wskazaną w art. 29 ust 7 Prawa budowlanego). Skarżąca Spółka wyjaśniła ponadto, że niezależnie od nazewnictwa, którym posłużono się w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" zakres planowanych prac ogranicza się wyłącznie do instalacji nowych konstrukcji wsporczych, tym samym działania te nie wyczerpują pojęcia "przebudowy" uregulowanej w art. 3 pkt. 7a p.b. Nawet gdyby przyjąć za organem odwoławczym, iż w przedmiotowej sprawie montaż konstrukcji wsporczych stanowiłby przebudowę - to i tak nie wymagałaby ona uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro, bowiem przebudowa należy do kategorii robót budowlanych (art. 3 pkt 7 p.b.), a ustawodawca wyłączył konieczność uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych. Zdaniem skarżącej Spółki inwestycja, objęta zgłoszeniem nie powoduje zmian, o jakich mowa w art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stąd zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagana dla realizacji tej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw w stosunku do złożonego przez skarżącą Spółkę zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu konstrukcji do 3 m na istniejącym budynku w K., przy [...], na którym znajduje się stacja bazowa telefonii komórkowej, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (obręb [...]). Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało ustalenie czy inwestycja w kształcie wskazanym w zgłoszeniu skarżącej Spółki mogła być realizowana na podstawie zgłoszenia, czy też jej realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ust. 1 p.b. statuuje ogólną zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady przewidziano w art. 29-31 p.b. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Nie może być zatem żadnych wątpliwości, że prace związane z instalowaniem antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych stanowią roboty budowlane w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z treści art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b p.b. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 6 p.b. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Sprzeciw wniesiony przez organ I instancji oparty został o przesłanki z art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 p.b. Uzasadniając wystąpienie pierwszej z materialnoprawnych przesłanek Wojewoda stwierdził, że w zgłoszeniu planowane zamierzenie określone jest jako montaż konstrukcji, natomiast w załączonym do zgłoszenia dokumencie "kwalifikacja przedsięwzięcia" mowa jest o przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Wobec tego Wojewoda uznał zgłoszone przedsięwzięcie jako przebudowę stacji bazowej sieci telefonii komórkowej, a planowana inwestycja nie została ujęta w przepisach Prawa budowlanego jako zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zaznaczyć trzeba, że dokonanie kwalifikacji prawnej, czy dane roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, czy też wystarczającym będzie zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi, nie jest możliwe bez wnikliwej analizy dokumentacji technicznej planowanej inwestycji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda dokonał kwalifikacji planowanej inwestycji tylko i wyłącznie na podstawie porównania dwóch pojęć jakimi posłużyła się skarżąca Spółka w zgłoszeniu oraz załączonej do niej "kwalifikacji przedsięwzięcia", uznając że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przebudową, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tym miejscu wyjaśnić należy, ze użyty przez ustawodawcę m.in. w art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. zwrot "instalowanie" nie został zdefiniowany w treści ustawy. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych wykształciło się stanowisko, iż pojęcie to dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Zwrot ten odnosi się więc do wykonywania robót budowlanych związanych z już istniejącym obiektem budowlanym. Instalowanie oznacza zatem w szczególności przymocowanie, połączenie, złączenie lub przywieszenie określonego urządzenia do istniejącego już podstawowego obiektu budowlanego. Nie jest natomiast instalowaniem zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonania na nim instalacji urządzeń. Obejmuje ono bowiem szerszy zakres robót i wiąże się z realizacją obiektu budowlanego, a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II OSK 724/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 616/14 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Tym samym obowiązkiem Wojewody było rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja polega na instalacji urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącym już obiekcie budowlanym służącym jako nośnik konstrukcji, czy też polega ona na wykonaniu robót budowlanych związanych z realizacją nowego obiektu budowlanego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia możliwe jest tylko i wyłącznie w wyniku rzetelnej i dokładnej analizy dokumentacji technicznej przedstawionej przez inwestora. Takiej analizy nie wykonał w ocenie Sądu Wojewoda. W nader lakoniczny sposób uzasadniając zajęte stanowisko wskazał jedynie, że planowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem w "kwalifikacji przedsięwzięcia" mowa jest o przebudowie. Tymczasem dokonanie oceny czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niewymagającą uzyskania pozwolenia na budowę instalacją urządzeń możliwe było tylko w wyniku analizy charakteru planowanych przez inwestora robót budowlanych. Zauważyć należy, że w przedstawionej dokumentacji skarżąca Spółka wymiennie posługuje się pojęciami "przebudowy stacji bazowej" (karta przedsięwzięcia), "montażu konstrukcji na istniejącym budynku" (zgłoszenie) oraz "instalacji urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej" (opis techniczny). Brak jednoznacznego określenia przez skarżącą Spółkę charakteru planowanych robót budowlanych czy też wymienne stosowanie nazewnictwa planowanych robót budowlanych nie zwalniało organu z obowiązku samodzielnego dokonania kwalifikacji robót budowlanych objętych zgłoszeniem, a takie możliwe jest tylko w wyniku wnikliwej analizy całości materiału dowodowego. Wprawdzie Wojewoda uznał roboty budowlane objęte zgłoszeniem jako "przebudowa" jednak wnioski jakie organ wyciągnął z analizy tylko i wyłącznie dokumentu o nazwie "kwalifikacja przedsięwzięcia" nie zostały uzasadnione w sposób wyczerpujący. Zajętego stanowiska Wojewoda nie poparł jakąkolwiek argumentacją pozwalającą na dokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. To z kolei prowadzi do konkluzji, że zaskarżona decyzja wydana z mającym istotny wpływ na wynika sprawy naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji powyżej wskazanych uchybień na tym etapie postępowania nie jest możliwa kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niedokonanie przez Wojewodę ustaleń w zakresie rzeczywistego charakteru planowanych robót budowlanych nie pozwalało na jednoznaczne przesądzenie, że planowane roboty budowlane naruszają ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie z § 6 pkt 6 lit b uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] września 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] ([...]) wynika zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, stacji radiokomunikacyjnych, stacji radionawigacyjnych i radiolokacyjnych oraz innych tożsamych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne na budynkach mieszkalnych i budynkach przeznaczonych na stały pobyt ludzi, jednak oceny zgodności planowanej inwestycji z ww. ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można dokonywać w oderwaniu od charakteru tych robót. Organ całkiem pominął okoliczność, iż z dokumentacji przedstawionej wraz ze zgłoszeniem wynika, że na przedmiotowym budynku znajduje się już wieża z urządzeniami technicznymi, która stanowi terenową bazę Spółki A. Rozważenia więc wymagało czy w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z jakościowo nową inwestycją, czy roboty objęte zgłoszeniem powiązane są w jakiejś mierze ze zrealizowaną wcześniej inwestycją. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia np. w sytuacji robót budowlanych polegających na remoncie. W takiej sytuacji rozważenia przez organ wymagało, czy zakazy wprowadzone w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miałyby zastosowanie to inwestycji zrealizowanej przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak ustaleń w zakresie charakteru robót budowlanych planowanych przez skarżącą Spółkę nie pozwalał na tym etapie postępowania dokonania kontroli zasadności stanowiska Wojewody w zakresie wystąpienia przesłanki do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącej Spółki zawartej w pkt III uzasadnienia skargi wskazać należy, iż nie jest ona zasadna. Błędnie bowiem skarżąca Spółka z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wywodzi, iż skoro planowane roboty polegające na instalacji konstrukcji wsporczych na istniejącej już stacji bazowej i nie wymagałyby uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to brak było podstaw do dokonywania oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie przepis art. 50 ust. 2 ww. ustawy wskazuje, że roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to jednak nie jest uzasadnione stanowisko aby przepis ten interpretować w sposób przedstawiony przez skarżącą Spółkę. Z literalnego brzmienia powołanego przez skarżącą Spółkę przepisu wynika, iż ma on zastosowanie tylko i wyłącznie do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie decyzji o warunkach zabudowy. Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ww. ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Natomiast zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Nie jest więc uzasadnione stanowisko, ażeby organ zwolniony był z obowiązku oceny zgodności inwestycji podlegającej zgłoszeniu w powszechnie obowiązującymi przepisami. Każda budowa lub wykonanie robót budowlanych, niezależnie od tego, czy będzie się odbywać na podstawie pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia, nie może naruszać ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub innych przepisów. Jest to bezwzględnie obowiązująca przesłanka wniesienia sprzeciwu, trwale uniemożliwiająca realizację określonego zamierzenia budowlanego na danym terenie (Prawo budowlane Komentarz, A. Gliniecki (red.) Wydanie I, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 257-258). W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania stanowiących równowartość uiszczonego wpisu od skargi (500 zł.), wynagrodzenia pełnomocnika, będącego radcą prawnym ustalonego w oparciu o treść § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490) ( 240 zł.) oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł.).