II OSK 1811/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3561/15 w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 września 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3561/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 września 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Burmistrz Miasta i Gminy P. – po rozpatrzeniu wniosku Z. G. – decyzją z dnia 27 lipca 2015 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy terenu działki o numerze ewidencyjnym nr ..., obręb K. położonej w gminie P. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że teren zainwestowania obejmuje grunt w obszarze o przeznaczeniu Ls IV (lasy) i znajduje się w granicach W. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Przedmiotowa działka w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr ... Rady Narodowej P. z dnia 24 marca 1986 r. znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem B30RL – tereny lasów prywatnych i postulowanych dolesień. Planowana inwestycja znajduje się w obszarze, który nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej w skrócie SKO) decyzją z dnia 24 września 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 27 lipca 2015 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p. Organ powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10 wskazał, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.). Samo istnienie decyzji wyrażającej zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wydanej przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów leśnych i rolnych, nie czyni zadość wymogowi art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Na działce nr ... znajdują się tereny leśne, które nie zostały objęte zgodą o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne nie została udzielona przed sporządzeniem planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r. i już z tego powodu nie mogła zostać "skonsumowana" w ustaleniach tego planu. Skargę na decyzję SKO z dnia 24 września 2015 r. wywiódł Z. G. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieustalenie rzeźby terenu znajdującej się na przedmiotowej działce oraz klasy gleby; czy była podstawa do opiniowania rozporządzenia Wojewody M. dopuszczającego zabudowę na przedmiotowej działce nr ... do Marszałka Województwa M., co spowodowało przewlekłość postępowania, albowiem pierwszy wniosek złożony został w 1995 r.; 2) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym treści rozporządzenia Wojewody M. nr ... z dnia 3 sierpnia 2000 r.; 3) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 4) art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie; 5) art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich niezastosowanie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja SKO z dnia 24 września 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia 27 lipca 2015 r. wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy P., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ..., położonej w obrębie ewidencyjnym K., gm. P. Sąd powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie 7 sędziów z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. II OPS 1/10 wskazał, że zasadnie SKO uznało w zaskarżonej decyzji, że wobec niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. zgodnie z którą dla wydania pozytywnej decyzji teren planowanej inwestycji musiał być objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w rozpoznanej sprawie nie jest możliwe. Z akt sprawy wynika, że teren planowanej inwestycji stanowi grunt leśny, który nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Tym bardziej zgoda taka nie mogła zostać "skonsumowana" w planie, który utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2002 r. Z powyższych względów, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego błędnego zakwalifikowania użytku jako użytku LS VI zamiast LS IV wskazał Sąd pierwszej instancji, że przeszkodą w spełnieniu warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie są grunty rolne lecz jedynie grunty leśne, zatem w świetle treści art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, klasa gruntu nie ma znaczenia przy ocenie czy wymaga on zgody czy też nie na zmianę przeznaczenia gruntów. Tzw. "odlesienie" gruntów leśnych i to niezależnie od ich klasy, może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Rzeźba terenu nie ma znaczenia, a zatem brak ustaleń w tym zakresie nie stanowi naruszenia prawa. W konsekwencji zarzut dotyczący nieustalenia stanu faktycznego poprzez zaniechanie ustalenia czy teren planowanej inwestycji jest płaski czy też nie, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Za nietrafne Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące nieuzasadnionego przedstawienia rozporządzenia nr ... do uzgodnień Marszałkowi Województwa M. Sąd argumentował, że po pierwsze podstawą odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie były przepisy powołanego rozporządzenia, ale ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a po drugie przedmiotem niniejszego postępowanie nie jest ocena prawidłowości wydania rozporządzenia, ale ocena legalności decyzji odmawiających wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunki zabudowy. Organy orzekające w sprawie mają co do zasady obowiązek stosować przepisy obowiązujące w dniu orzekania. W niniejszej sprawie, która wszczęta została wnioskiem z dnia 15 czerwca 2015 r., organy zastosowały prawidłowo przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które obowiązywały zarówno w dniu wszczęcia postępowania, jak i w dniu orzekania. Z powyższych względów nie mógł zostać uwzględniony zarzut niedokonania analizy treści rozporządzenia nr ..., albowiem nie znajdował on w sprawie zastosowania. W skardze kasacyjnej Z. G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego, tj.: a) art. 61 ust 1 pkt. 4 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie uznając, że zamierzona inwestycja ma być zlokalizowaną na gruncie, który jest gruntem leśnym objętym ochroną ustaloną przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podczas gdy obowiązujący do 31 grudnia 2002 r. plan zagospodarowania przestrzennego terenu działki oznaczonej numerem ewidencyjnym ... w obrębie ewidencyjnym K. oznaczony był symbolem B30RL czyli tereny lasów prywatnych i postulowanych dolesień jednakże rozporządzeniem Wojewody M. Nr ... z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Wojewody W. z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa M. (Dz.Urz. Woj. M. z 2000 r. ..., poz. ...) na terenach tych dopuścił zabudowę jednorodzinną w formie wolnostojących budynków jednorodzinnych lub bliźniaczych z zachowaniem co najmniej 70% powierzchni biologicznie czynnej w obrębie każdej z działek; b) art. 6 w związku z art. 7 ustawy o ochronie gruntów leśnych i rolnych poprzez jego niezastosowanie pomimo, że nieruchomość objęta niniejszym postępowaniem stanowi użytki oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Ls VI, a rzeczywiste przeznaczenie gruntu odbiega od definicji gruntów leśnych z uwagi na ich degradację przez okolicznych mieszkańców; 2) prawa procesowego, tj.: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt a, b i c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się być niewystarczający a wypis z ewidencji gruntów dotyczący przedmiotowej działki nie odpowiada rzeczywistości albowiem działka o numerze ewidencyjnym ... stanowi VI klasę gleby z licznymi pagórkami piasku z pojedynczymi drzewami, zatem trudno tu mówić o działce leśnej, a tym bardziej o zmianie przeznaczenia gruntu z leśnego na cele nieleśne, skoro w wyniku degradacji terenu przez ostatnie lata działka ta na ogromnej części utraciła swoje dotychczasowe przeznaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie są zasadne. Nie jest usprawiedliwiony zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, tj. art. 61 ust 1 pkt. 4 u.p.z.p. poprzez uznanie, że zamierzona inwestycja ma być zlokalizowaną na gruncie, który jest gruntem leśnym objętym ochroną ustaloną przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podczas gdy obowiązujący do 31 grudnia 2002 r. plan zagospodarowania przestrzennego terenu działki oznaczonej numerem ewidencyjnym ... w obrębie ewidencyjnym K. oznaczony był symbolem B30RL czyli tereny lasów prywatnych i postulowanych dolesień, a obowiązujące rozporządzeniem Wojewody M. Nr ... z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Wojewody W. z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa M. (Dz.Urz. Woj. M. z 2000 r. Nr ..., poz. ...) na terenach tych dopuszcza zabudowę jednorodzinną w formie wolnostojących budynków jednorodzinnych lub bliźniaczych z zachowaniem co najmniej 70% powierzchni biologicznie czynnej w obrębie każdej z działek. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.). Skoro nie budzi wątpliwości, że teren obejmujący działkę nr ..., obręb K. położonej w gminie P. stanowią lasy (Ls VI), to warunkiem wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy byłoby objęcie tej działki zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2002 r. Dla obszaru działki nr ... takiej zgody nie było, co wprost wynika z treści obowiązującego do końca 2002 r. planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr ... Rady Narodowej P. z dnia 24 marca 1986 r. w którym działka nr ... znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem B30RL – tereny lasów prywatnych i postulowanych dolesień. Natomiast rozporządzenie Wojewody M. z 3 sierpnia 2000 r. na które powołuje się w skardze kasacyjnej strona skarżąca zostało wydane na podstawie art. 26 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 1991 r. Nr 114, poz. 492, z późn. zm.) i służy wyznaczeniu obszaru chronionego krajobrazu. Treść tego rozporządzenia byłaby podstawą do uzgodnień projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska właśnie w odniesieniu do obszarów chronionego krajobrazu (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.). Jednakże warunkiem sporządzenia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy jest spełnienie przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., a w tej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że projektowane zamierzenie nie spełnia przesłanki objętej art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6 w związku z art. 7 ustawy o ochronie gruntów leśnych i rolnych poprzez ich niezastosowanie pomimo, że nieruchomość objęta niniejszym postępowaniem stanowi użytki oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Ls VI pomimo, że rzeczywiste przeznaczenie gruntu odbiega od definicji gruntów leśnych z uwagi na ich degradację przez okolicznych mieszkańców. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że ustawodawca w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wprost reguluje sposób zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. W przypadku terenu leśnego zmiana przeznaczenia na nieleśne gruntów leśnych odbywa się tylko w trybie uchwalania lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaga - dla terenów stanowiących własność Skarbu Państwa uzyskania zgody właściwego ds. ochrony środowiska, natomiast w przypadku pozostałych gruntów leśnych - wymaga jest zgoda marszałka województwa wyrażana po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Zgodnie art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 3 grudnia 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych gdy mowa o przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Zabudowa gruntu leśnego budynkiem mieszkalnym, czy to dla celów rekreacyjnych, czy też służącym do stałego zamieszkania, stanowi bezsprzecznie zmianę sposobu użytkowania gruntu leśnego. Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poza. 2100, zpóźn. zm.) w art. 3 zawiera definicję lasu. Zgodnie z tym przepisem, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Jak wynika z akt sprawy działka nr ... ma powierzchnię 0,2983 m2 a więc znacząco większą niż 0,10 ha i w ewidencji gruntów wpisana jest jako las (LS VI). Tym samym trafnie organy w tej sprawie przyjęły, że skoro działka nr ... jest terenem leśnym, to nie ma znaczenia na potrzeby ustalania warunków zabudowy kwestia wielkości rzeczywistego zalesienia tej działki. Dopóki taki wpis będzie znajdował się w ewidencji gruntów, dopóty organy w procedurze ustalania warunków zabudowy będą zobowiązane do respektowania jej przeznaczenia jako teren leśny. Należy ponadto wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów w dniu 29 listopada 2010 r. podjął uchwałę sygn. akt II OPS 1/10, zgodnie z którą warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest niezbędna zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.). Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt a, b i c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez przeprowadzenie niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się być niewystarczający a wypis z ewidencji gruntów dotyczący przedmiotowej działki nie odpowiada rzeczywistości – nie jest zasadny. W tej sprawie organy administracyjne nie mogły ustalać sposobu użytkowania działki nr ..., skoro w ewidencji gruntów w sposób jednoznaczny wpisano Ls VI, czyli teren leśny o klasie VI. W procedurze ustalana warunków zabudowy organy nie mają kompetencji do dokonywania zmian wpisów w ewidencji gruntów już chociażby z tego powodu, że to nie organy ustalające warunki zabudowy (organy wykonawcze gmin) prowadzą ewidencję gruntów. W związku z powyższym należy stwierdzić, że trafnie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na decyzję SKO, skoro wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr ... w miejscowości K. nie mógł być pozytywnie rozpoznany, a to z tego powodu, że teren tej działki wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne i nie był objęty taką zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro w tej sprawie nie doszło do naruszenia prawa opisanego w zarzutach skargi kasacyjnej, to Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest, na podstawie art. 184 P.p.s.a., do oddalenia skargi kasacyjnej.