II FSK 1999/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie: NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), WSA del. Marek Kraus, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 1029/15 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 30 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz E. C. kwotę 8 479 (osiem tysięcy czterysta siedemdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1. Wyrokiem z 24 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sygn. akt I SA/Lu 1029/15) oddalił skargę E. C. – nazywanej dalej "Skarżącą", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z 30 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. 1.2. Stan sprawy Sąd pierwszej instancji przedstawił następująco. Decyzją z 19 listopada 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w powyższym zakresie. 1.3. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, wspomnianą na wstępie decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, stwierdzając, że zobowiązanie określone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 listopada 2014 r., nie uległo przedawnieniu. Organ zaznaczył, że termin płatności zobowiązania podatkowego dotyczącego 2008 r. upłynął z końcem 2009 r., zatem 5-letni okres, po którym zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; powoływanej dalej jako "O.p.") nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, liczony od końca 2009 r. - upłynąłby w dniu 31 grudnia 2014 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego powiadomił stronę o zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Powiadomienia powyższe doręczone zostały w trybie art. 150 § 1 pkt 1 O.p. odpowiednio w dniu 12 listopada 2014 r. i 9 grudnia 2014 r. Według organu strona przed upływem terminu przedawnienia została zatem poinformowana, że przedawnienie nie nastąpiło. Organ nie podzielił również stanowiska Skarżącej, zgodnie z którym postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego należało doręczyć pełnomocnikowi, który reprezentował ją przed organem w toku postępowania kontrolnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ stwierdził, że jakkolwiek udzielone przez Skarżącą pełnomocnictwo w swojej treści było szerokie, niemniej jednak nie mogło wywrzeć odpowiednich skutków przed załączeniem go do akt sprawy podatkowej, to zaś zostało złożone do akt po doręczenia wspomnianego pełnomocnictwa. Odnosząc się do meritum spawy organ wskazał między innymi, że w 2008 r. Skarżąca przeprowadziła 15 transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych, które kupowała w latach 2002-2005. Przychód uzyskany z tego tytułu Skarżąca zgłosiła do opodatkowania 10% zryczałtowanym podatkiem. Tymczasem, zdaniem organu, biorąc pod uwagę całokształt działań podjętych w celu sprzedaży tych nieruchomości, przychód ten należało zakwalifikować do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej jako "u.p.d.o.f."). W ocenie organu działania te można było określić jako zorganizowane, systematyczne, uporządkowane oraz ukierunkowane na zysk. O tym, że działania te były podejmowane w sposób stały i powtarzalny może świadczyć ilość zawartych przez Skarżącą umów: w 2007 r. Skarżąca zawarła 88 umów sprzedaży nieruchomości, w 2009 r. zawarła 2 umowy a w 2010 r. tylko jedną. Przy czym nabyte wcześniej nieruchomości, chociaż były zakwalifikowane były jako działki rolne, znajdowały się w atrakcyjnych turystycznie nadmorskich miejscowościach. Organ wyjaśnił ponadto, że działki o dużej powierzchni dzielone były na mniejsze z wyznaczeniem dróg dojazdowych, a następnie sprzedawane za pośrednictwem pełnomocników. 1.4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik Skarżącej podniósł zarzut naruszenia między innymi: - art. 233 § 1 pkt. 2a w zw. z art. 165 § 4 w zw. z art. 145 § O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego wydanej bez uprzedniego doręczenia pełnomocnikowi strony postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego; - art. 191 O.p. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie handlowego celu zakupu nieruchomości oraz nieuwzględnienia rzeczywistych przyczyn ich późniejszej sprzedaży, jak też pominięcie, że w ewidencji gruntów i budynków nabyte i zbyte przez podatnika nieruchomości figurowały jako nieruchomości rolne i skutkiem tego bezpodstawnie stwierdzono, że celem zakupu i sprzedaży nieruchomości przez podatnika było prowadzenie przez niego działalności gospodarczej oraz że w związku ze sprzedażą nieruchomości utraciły charakter rolny, a nadto pominięcie, że dla nieruchomości w dacie ich zakupu i sprzedaży nie było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani decyzji o warunkach zabudowy, a studium kierunków i uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego nie jest prawem miejscowym; - art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i art. 4 i art. 5 O.p. przez określenie zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych nie na podstawie konkretnych przepisów ustawy podatkowej, lecz na podstawie nieprawidłowej i rozszerzającej interpretacji przepisów ustawy podatkowej; - art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż sprzedaż nieruchomości nabytych w drodze jednorazowych umów, przez pełnomocnika podatnika, kiedy podatnik nie jest przedsiębiorcą, wykonuje inne zajęcia niż handlowiec, nie prowadzi żadnego przedsiębiorstwa oraz prócz podziału nieruchomości nie podejmuje innych czynności związanych z ich sprzedażą, stanowi działalność gospodarczą; - art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) u.p.d.o.f. przez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że strona nie uzyskiwała przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości, kiedy wypełniała wszelkie do tego przesłanki faktyczne i prawne oraz taki sposób samoopodatkowania organ podatkowy akceptował przez wiele łat przyjmując bez zastrzeżeń deklaracje podatkowe i wpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego; - art. 70 § 6 pkt. 1 w zw. z art. 145 § 2 O.p., przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, przez przyjęcie, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego zawiesza bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, mimo braku podstaw do podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem tego zobowiązania oraz przez niezawiadomienie pełnomocnika podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego przeciwko podatnikowi. 1.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."). Sąd pierwszej instancji w pełni podzielił stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie prawidłowości powiadomienia Skarżącej o przerwaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p., jak również skutków procesowych doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego bezpośrednio Skarżącej. Sąd pierwszej instancji zgodził się również z ustalenia organu co do zakwalifikowania przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości w 2008 r. do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości wymienionego w art. 10 ust. 1 pt 8 lit. a) u.p.d.o.f. Następnie, wskazując na art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., Sąd wymienił te okoliczności, które jego zdaniem świadczyły o tym, że Skarżąca podejmowała zorganizowane i kompleksowe działania, charakterystyczne dla prowadzenia działalności gospodarczej, których celem był zakup nieruchomości i ich sprzedaż w celu uzyskania zysku. Pośród nich Sąd wskazał na: znaczną liczbę transakcji (w latach 2007-2010 Skarżąca dokonała łącznie 110 transakcji); zakup nieruchomości, które wprawdzie miały charakter rolny, ale znajdowały się w atrakcyjnych turystycznie miejscach; zakup działek w znacznej odległości, przez co nie mogły one być uznane za jedno gospodarstwo rolne; podział nieruchomości na mniejsze działki; działanie poprzez pełnomocników. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z zebranego przez organy materiału dowodowego wynikało również, że Skarżąca nie podejmowała działań zmierzających do rolnego wykorzystania zakupionych przez nią nieruchomości. Wskazując na art. 21 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.f. Sąd stwierdził, że nie była to również sprzedaż nieruchomości stanowiących gospodarstwo rolne bądź jego część, ponieważ na skutek działań Skarżącej nieruchomości te utraciły charakter rolny. 2.1 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik Skarżącej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.: - art. 233 § 1 pkt. 2a O.p. w zw. z art. 165 § 4 w zw. z art. 145 § 2 tej ustawy przez utrzymanie w mocy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego wydanej bez uprzedniego doręczenia pełnomocnikowi strony postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego; - art. 191 O.p. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie handlowego celu zakupu nieruchomości oraz nieuwzględnienia rzeczywistych przyczyn ich późniejszej sprzedaży, jak też pominięcie, że w ewidencji gruntów i budynków nabyte i zbyte przez podatnika nieruchomości figurowały jako nieruchomości rolne i skutkiem tego bezpodstawnie stwierdzono, że celem zakupu i sprzedaży nieruchomości przez Skarżącą było prowadzenie przez nią działalności gospodarczej oraz że w związku ze sprzedażą nieruchomości utraciły one charakter rolny, a nadto pominięcie, że dla nieruchomości w dacie ich zakupu i sprzedaży nie było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani decyzji o warunkach zabudowy, a studium kierunków i uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego nie jest prawem miejscowym. W skardze kasacyjnej wskazano również na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i art. 4 i art. 5 O.p. przez uznanie za prawidłowe określenie zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych nie na podstawie konkretnych przepisów ustawy podatkowej, lecz na podstawie nieprawidłowej i rozszerzającej interpretacji przepisów ustawy podatkowej; - art. 5a pkt. 6 u.p.d.o.f. przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że sprzedaż nieruchomości nabytych w drodze jednorazowych umów, przez pełnomocnika podatnika, kiedy podatnik nie jest przedsiębiorcą, wykonuje inne zajęcia niż handlowiec, nie prowadzi żadnego przedsiębiorstwa oraz prócz podziału nieruchomości nie podejmuje innych czynności związanych z ich sprzedażą, stanowi działalność gospodarczą; - art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit a u.p.d.o.f. przez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że Skarżąca nie uzyskiwała przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości, kiedy wypełniała wszelkie do tego przesłanki faktyczne i prawne oraz taki sposób samoopodatkowania organ podatkowy akceptował przez wiele lat przyjmując bez zastrzeżeń deklaracje podatkowe i wpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego; - art. 21 ust. 1 pkt. 28 w zw. z art. 2 ust. 4 u.p.d.o.f. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) i w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że w związku ze sprzedażą nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego o powierzchni ok. 40 ha, utraciły one charakter rolny, kiedy w ewidencji grantów i budynków zapisane one były jako grunty rolne, a dane z tej ewidencji stanowią podstawę do wymiaru podatków i świadczeń, a nadto w dacie sprzedaży nie obowiązywały dla nieruchomości miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego ani decyzje o warunkach zabudowy; - art. 9a ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f. i w zw. z art. 121 ust. 1 O.p. przez niezastosowanie tych przepisów i przez przeprowadzenie postępowania podatkowego oraz wydania zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający skorzystanie przez podatniczkę z wyboru opodatkowania dochodów ze sprzedaży nieruchomości podatkiem liniowym; - art. 70 § 6 pkt. 1 w zw. z art. 145 § 2 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, przez przyjęcie, że wszczęcie postępowania- karnego skarbowego zawiesza bieg rzedawnienia zobowiązania podatkowego, mimo braku podstaw do podejrzenia popełnienia przestępstwa, lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem tego zobowiązania oraz przez niezawiadomienie pełnomocnika podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego przeciwko podatnikowi; - art. 2a O.p. przez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji, że wątpliwości interpretacyjne jakie zachodziły w niniejszej sprawie powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść podatnika. 2.2. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i rozpoznanie skargi, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.3. Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. zwrotnego poświadczenia doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej stanowiska organu pierwszej instancji w sprawie odwołania z 18 grudnia 2014 r. (nr pisma [...]) na dowód poinformowania pełnomocnika o zawiedzeniu biegu terminu przedawnienia na skutek wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe. Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił druk potwierdzenia odbioru, jako dowód. W piśmie z 10 lipca 2018 r. pełnomocnik Skarżącej, ustosunkowując się do złożonego na rozprawie dokumentu, stwierdził, że nie stanowi ono zawiadomienia w rozumieniu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna okazała się zasadna, dlatego została uwzględniona. 3.2. Najdalej idącym z zarzutów skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zw. z art. 145 § 2 tej ustawy polegający na przedawnieniu zobowiązania podatkowego z uwagi na doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego bezpośrednio Skarżącej z pominięciem jej pełnomocnika, jak również wszczęciu tego postępowania pomimo braku podstaw do podejrzenia popełnienia przez Skarżącą wykroczenia lub przestępstwa skarbowego. Zarzut ten, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasługuje na aprobatę. Bezspornym jest, że w toku postępowania podatkowego toczącego się przed organem pierwszej instancji pełnomocnik Skarżącej złożył dokument pełnomocnictwa datowany na 23 października 2013 r. (t. 1, k. 130 akt administracyjnych). Mimo to Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomienie z 20 listopada 2014 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 i 2009 r. z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, o czym jest mowa w art. 70 § 1 pkt 6 O.p. – przesłał bezpośrednio Skarżącej. Zawiadomienie do zostało skierowane na dwa adresy. Z druków pocztowych wynika, że Skarżąca nie odebrała żadnego z nich (t 2., k. 33 i 35 akt administracyjnych). Wbrew temu co wywodzi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej – z czym zgodził się Sąd pierwszej instancji – powyższe nie oznacza, że Skarżąca zapoznała się z zawiadomieniem w drodze doręczenia zastępczego. Zawiadomienie o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., należało bowiem doręczyć ustanowionemu w toku postępowania podatkowego pełnomocnikowi strony. W wyroku z 11 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 597/15) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wówczas gdy strona wyznaczyła w sprawie pełnomocnika, "to wręcz konieczne było doręczanie wszelkiej korespondencji temu pełnomocnikowi", co wynika z art. 145 § 2 O.p. Skoro w niniejszej sprawie przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją dotyczyły bezpośrednio tej sprawy, to skutek opisany w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. mógł być osiągnięty poprzez doręczenie informacji w tym zakresie pełnomocnikowi, którego strona wyznaczyła w niniejszym postępowaniu (por. wyrok NSA z 4 marca 2016 r., sygn. akt I FSK 1446/14). Analogiczne stanowisko wyrażone zostało w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny z 29 grudnia 2016 r. (sygn. akt I FSK 359/15) zgodnie z którym, "jeśli wobec podatnika uruchomione już zostało postępowanie podatkowe obejmujące dany okres rozliczeniowy «podpadający» pod przedawnienie, to wymóg zawiadomienia o wszczętym postępowaniu w przedmiocie mającym wpływ na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania z tego okresu musi czynić w skutkach zadość takim regułom doręczania, których ów podatnik w tym właśnie postępowaniu może i powinien się spodziewać. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jeśli podatnik prawidłowo ustanowił pełnomocnika i zawiadomił o tym w odpowiednim czasie organ podatkowy, to w przypadku zaistnienia wymogu poinformowania o wskazanej przyczynie zawieszenia biegu terminu przedawnienia, stosowne pismo organ ten doręcza pełnomocnikowi, zgodnie z art. 145 § 2 O.p. Z całą zaś pewnością, jeśli w takim przypadku wyśle je bezpośrednio do strony a ta pisma owego nie podejmie, czy to wprost przez odmowę jego przyjęcia, czy nie odbierze tzw. awizowanej przesyłki (świadomie lub nieświadomie), nie będzie możliwe uznanie skuteczności doręczenia w tym zakresie z powodu wadliwego wskazania adresata przesyłki (strony zamiast jej pełnomocnika)". W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że ustanawiając w sprawie pełnomocnika, podatnik oczekuje, że o wszystkim co istotne dla będącej w toku sprawy podatkowej dowie się za pośrednictwem tegoż pełnomocnika (na zasadzie faktycznej, gdy zostanie odebrana przesyłka, albo prawnej, jeśli nastąpi fikcja jej doręczenia), czuwającego nad tą sprawą. Natomiast doręczenia pisma w drodze zastępczej jest dopuszczalne, ale pełnomocnikowi, którego obowiązkiem jest takie zorganizowanie swojej pracy, aby pismo móc odebrać, zapoznać się z jego treścią i wreszcie podjąć odpowiednie środki mające na celu ochronę interesów swojego mocodawcy. Podobnej staranności nie można jednak wymagać od podatniczki, która ustanowiwszy profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania jej przed organami, może oczekiwać, że te będą doręczać pisma zgodnie z art. 145 § 2 O.p. 3.3. Zdaniem pełnomocnika Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, obowiązek ten został zrealizowany, o czym miał świadczyć złożony na rozprawie druk potwierdzenia odbioru (k. 117 akt sprawy). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z treści tego dokumentu nie można wywodzić, że pełnomocnik Skarżącej został powiadomiony, iż na skutek informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy. Informacje, których dostarcza druk potwierdzenia odbioru, sprowadzają się do stwierdzenia, że 23 grudnia 2014 r. pełnomocnik Skarżącej odebrał przesyłkę, w której miało się znajdować "stanowisko w/s odwołania" zawarte w piśmie o numerze [...]. Na tej podstawie nie można jednak wywnioskować, jakie dokładnie było stanowisko nadawcy tego pisma, czyli Naczelnika Urzędu Skarbowego, i czy zawarto w nim informację o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Natomiast odpis samego pisma nie został załączony do akt administracyjnych sprawy, jak również nie został przedstawiony Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego. Należy również zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy nie ma innych pism o sygnaturze [...], co oznacza, że nie ma nawet pewności, jakiej konkretnie sprawy dotyczyło pismo przesłane pełnomocnikowi Skarżącej. 3.4. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie dodatkowo ustali, czy w sprawie wystąpiły inne okoliczności uzasadniające przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ przerwaniu. 3.5. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 188 P.p.s.a. i rozpoznając skargę, kierując się art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z 3 lipca 2015 r. O kosztach postępowania sądowego za obie instancje rozstrzygnięto zgodnie z art. 209 P.p.s.a. w zw. z art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 203 pkt 1 tej ustawy.