IV SA/Gl 613/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2016 r. sprawy ze skargi E.S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...]r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. na rzecz skarżącej kwotę 457 (słownie czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. S.(dalej "wnioskodawczyni", "strona" lub "skarżąca") wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R.(dalej "organ pierwszej instancji") o przyznanie płatności na rok 2013 w zakresie płatności bezpośredniej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej (UPO podstawowe) oraz uzupełniającej płatności zwierzęcej (PZ) deklarując 67 działek ewidencyjnych obręby: S., T., L., S., Z., K., R., gminy: K., R., powiaty: [...], [...] oraz położone na nich działki rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych 79,63 ha. Wraz z wnioskiem strona przedłożyła 10 załączników graficznych ze szkicem działek rolnych objętych wnioskiem. Zadeklarowała 79,63 ha do jednolitej płatności obszarowej (JPO), 36,80 ha do uzupełniającej płatności podstawowej (UPO) i 40,06 ha do uzupełniającej płatności zwierzęcej (PZ). Na wezwania organu strona uzupełniała braki formalne i składała wyjaśnienia. Nadto oświadczyła, że działka ewidencyjna nr [...] ([...]) została zadeklarowana omyłkowo; powierzchnia deklarowana w granicach tej działki została przez organ wykluczona jako przedeklarowana. Organ pierwszej instancji przeprowadził w gospodarstwie wnioskodawczyni kompleksową kontrolę w dniu 4 września i 19 października 2013 r. Celem kontroli kwalifikowalności powierzchni była m.in. weryfikacja zgodności deklaracji strony ze stanem faktycznym na gruncie. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono następujące nieprawidłowości, odzwierciedlone w Raporcie czynności kontrolnych: 1) działka rolna [...] - stwierdzono 7,78 ha - zadeklarowano 10,99 ha (kod DR13+), 2) działki rolne [...], [...], [...]- stwierdzono nieużytki (kod DR18) - zadeklarowano [...] (błąd DR18 oznacza, iż na działkach stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej), 3) działka rolna [...] stwierdzono 1,55 ha - zadeklarowano 11,47 ha (kod DR13+), 4) działki rolne [...], [...] w granicach działek referencyjnych zajmowały powierzchnię mniejszą niż zadeklarowana, co skutkuje redukcją powierzchni do powierzchni [...] - 0,85 ha i [...] - 0,29 ha] (kod DR50), 5) działka rolna [...] - nie stwierdzono zadeklarowanej uprawy, a stwierdzona uprawa należy do niższej grupy płatności (kod DR7). W wyniku kontroli w zakresie wzajemnej zgodności stwierdzono na działkach rolnych [...], [...], [...], że strona nie przeprowadziła na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta, co stanowi naruszenie normy N.04.1. – producent nie przestrzegał norm oraz wymogów, o których mowa w § 1 pkt 2 ppkt b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211 ze zm.). Niezależnie od powyższego, w toku kontroli administracyjnej w wyniku analizy porównawczej danych deklarowanych przez stronę oraz danych działek referencyjnych zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych ustalono: 1) powierzchnia uprawniona do płatności działki [...] na działkach referencyjnych zgodnie z systemem identyfikacji działek rolnych (PEG) wynosi 0,78 ha i jest mniejsza niż powierzchnia deklarowana 0,80 ha, co skutkowało redukcją powierzchni uprawionej do płatności do powierzchni PEG, 2) powierzchnia działki [...] uprawniona do płatności ustalona dla działek referencyjnych w systemie identyfikacji działek rolnych (PEG) wynosi 0,20 ha i jest mniejsza niż powierzchnia deklarowana 1,50 ha, co skutkowało redukcją powierzchni uprawionej do płatności do powierzchni PEG. W wyniku kontroli w zakresie realizacji programu rolnośrodowiskowego w Raporcie z czynności kontrolnych potwierdzono niezgodności wpływające na wartość powierzchni uprawnionej do płatności. Decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji: 1) umorzył postępowanie w odniesieniu do działki rolnej AS, 2) odmówił płatności JPO i nałożył sankcje wynikające z przedeklarowania powierzchni, 3) ) odmówił płatności UPO i nałożył sankcje wynikające z przedeklarowania powierzchni, 4) ) odmówił płatności PZ. Ta decyzja została uchylona decyzją Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. (dalej "organ odwoławczy") z dnia [...] r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, ze względu na niedostatki postępowania dowodowego. W toku postępowania wyjaśniającego, organ pierwszej instancji wystosował do Jednostki Certyfikującej A sp. z o.o. pismo z dnia 24 października 2014 r. wnoszące o zajęcie stanowiska względem rozbieżności dotyczących oceny stanu faktycznego działek, stwierdzonych podczas kontroli na miejscu, przeprowadzonych przez A i ARiMR. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy ustalił, że: 1) powierzchnia zadeklarowana do płatności JPO wynosi 79,63 ha, powierzchnia stwierdzona wynosi 31,56 ha, różnica powierzchni deklarowanej i stwierdzonej wynosi 9,59 ha, procent przedeklarowania wynosi 93,7579%, 2) powierzchnia zadeklarowana do uzupełniającej płatności podstawowej UPO wynosi 36,80 ha, powierzchnia stwierdzona wynosi 20,76 ha, różnica powierzchni deklarowanej i stwierdzonej wynosi 16,04 ha, procent przedeklarowania wynosi 77,264%. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. organ pierwszej instancji: 1) umorzył postępowanie względem działki rolnej [...], [...]) odmówił przyznania płatności JPO z jednoczesnym nałożeniem sankcji w wysokości 24.568,58 zł w oparciu o art. 58 akapit trzeci Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65) stanowiący, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do uzupełniającej płatności podstawowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, 3) odmówił przyznania płatności UPO z jednoczesnym nałożeniem sankcji w wysokości 2.235,82 zł w oparciu o ww. art. 58 akapit trzeci Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, 4) odmówił przyznania płatności zwierzęcej PZ w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.; dalej "ustawa"), zgodnie z którym płatności uzupełniające przysługują rolnikowi, który spełnia warunki przyznania jednolitej płatności obszarowej. Wskazał, że kwota nałożonych sankcji podlega odliczeniu zgodnie z art. 5b Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 885/2006 - kwota ta jest potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu EFRG lub Europejskiego Funduszu EFRROW oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał na ustalone różnice między powierzchnią stwierdzoną a powierzchnia zadeklarowaną, które to różnice wynikają z raportów kontroli na miejscu. W odwołaniu strona, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, wnosząc jednocześnie o przyznanie płatności na rok 2013. Podniosła, iż poprzednie odwołanie nie zostało w pełni przez organ rozpatrzone. Zarzuciła brak ustosunkowania się do sposobu zagospodarowania działek rolnych [...],[...],,[...],,[...],, [...], [...], [...], [...], [...]- zadeklarowanych jako JPO lub JPO TZ. Domagała się wyjaśnienia, w oparciu o jakie kryteria dokonano w raporcie z czynności kontrolnych zakwalifikowania działalności jako zaniechania prowadzenia działalności rolniczej, skoro Jednostka certyfikująca wydała pozytywną opinię względem spornych gruntów, na potrzeby programu rolnośrodowiskowego. Zarzuciła brak rozważenia zasadności powołania biegłego, wskazując iż organ ARiMR dokonał oceny raportu z kontroli na miejscu w sposób arbitralny. Wskazała również na niewyjaśnioną kwestię wyjątków od stosowania obniżek i wyłączeń, w kontekście art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji 1122/2009. Jej zdaniem należało ocenić na ile nieścisłości w deklaracji są wynikiem zawinionego działania wnioskodawcy, bowiem wypełniając wniosek strona deklarowała do płatności areały wskazane jako uprawnione przez Agencję w granicach działek ewidencyjnych. Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 zainicjowanego wnioskiem strony było ustalenie spełnienia przesłanek określonych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy; przybliżając tę regulację prawną. W zakresie ustaleń faktycznych podał, że podczas weryfikacji wniosku stwierdzono rozbieżności między deklarowaną powierzchnią we wniosku i danymi kontroli na miejscu (BKM) oraz danymi zawartymi w systemie LPiS (dane przestrzenne działek) - będącymi podstawowymi narzędziami wykonywania kontroli wniosku. Powierzchnia zadeklarowana do płatności na rok 2013 nie znalazła potwierdzenia w stanie faktycznym na gruncie, bowiem: 1) powierzchnia zadeklarowana do obszarowej płatności JPO wynosiła 61,15 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona (pozytywnie zweryfikowana przez ARiMR) wynosiła 31,56 ha, 2) powierzchnia zadeklarowana do obszarowej płatności UPO wynosiła 36,80 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona (pozytywnie zweryfikowana przez ARiMR) wynosiła 20,76 ha. Te różnice skutkowały odmową płatności JPO, UPO na rok 2013 i nałożeniem sankcji. Powyższe skutkowało również odmową płatności PZ, co wynika bezpośrednio z odmowy płatności JPO, bez względu na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnia stwierdzoną. Organ podkreślił, że strona w złożonym wniosku zadeklarowała konkretny obszar rolny i wskazała numerycznie oznaczone działki do przyznania płatności bezpośrednich i tym samym była zobowiązana do uprawy tych konkretnych nieruchomości i utrzymywania ich w należytej kulturze rolnej (normy i wymogi). Odwołując się do poglądów prezentowanych w piśmiennictwie i judykaturze stwierdził, że źródłem wszystkich danych związanych z działkami rolnymi jest wniosek rolnika o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów ich weryfikowania przez ARiMR jest kontrola administracyjna oraz kontrola na miejscu, a w dalszej kolejności również wyjaśnienia wnioskodawcy, świadków, itd. Organ odwoławczy podał, że ustalenia dowodowe oparte zostały w głównej mierze na wynikach kontroli na miejscu przeprowadzonej przez BKM ARiMR we wrześniu 2013 r., zgodnie z art. 30, art. 31 w związku z art. 35 ustawy. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż wyniki kontroli przeprowadzonej przez Jednostkę certyfikującą A na potrzeby programu rolnośrodowiskowego są inne (korzystniejsze) niż wyniki kontroli ARiMR wskazał, że organ pierwszej instancji zwrócił się do A, celem ustalenia powierzchni, na których była prowadzona w roku 2013 produkcja metodami ekologicznymi dla potrzeb programu rolnośrodowiskowego. W piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r. A potwierdziła ogólną powierzchnię przekazaną wcześniej wykazem producentów, na której jest prowadzona produkcja metodami ekologicznymi przez stronę - bez pomniejszania o grunty, na których stwierdzono nieprawidłowości polegające na zachwaszczeniu upraw i trwałych użytków zielonych. Z dalszych wyjaśnień Jednostki certyfikującej wynika, że kontrola z dnia 26 września 2013 r. wykazała nieprawidłowości i nakazała ich usunięcie załącznikiem nr [...] do Protokołu nr [...]. W ocenie Jednostki certyfikującej nie wszystkie deklarowane działki były utrzymywane zgodnie z normami i wymogami przez cały rok kalendarzowy 2013. Z wyjaśnień A, które wpłynęły w dniu 12 listopada 2014 r. do tego organu wynika, że strona posiadała zachwaszczone uprawy. Jednocześnie poinformowano, że w dniu 10 października 2014 r. podczas pełnej kontroli nie stwierdzono już zachwaszczenia upraw. Organ odwoławczy akcentował, że nie kwestionuje ustaleń Jednostki certyfikującej, jednakże zasady i sposób kontroli nie jest analogiczny, a na wyniki kontroli wpływ mają zarówno przyjęte procedury danego organu dotyczące konkretnego programu jak i czynniki techniczne wykorzystywanego sprzętu. Zasady, sposób i wyniki kontroli realizowanej w oparciu o odrębne przepisy przez inne upoważnione do tego podmioty, nie są wiążące dla postępowania w przedmiocie przyznania płatności obszarowych. Odnosząc się do zarzutu nieustosunkowania się do twierdzeń strony dotyczących sposobu zagospodarowania działek, co do których stwierdzono uchybienia organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania odwoławczego szczegółowej analizie poddano zapisy raportów z kompleksowej kontroli i ustalono że działki [...], [...], [...] zostały wykluczone w całości, bowiem zaniechano na nich prowadzenia działalności rolniczej; natomiast działki [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie zostały potwierdzone w całości deklaracji, bowiem strona zawyżyła powierzchnię we wniosku względem powierzchni faktycznej na gruncie. Poza uprawami zadeklarowanymi we wniosku, stwierdzono również obszary wieloletnio nieużytkowane, w tym ustalono brak prowadzenia działalności rolniczej na użytkach rolnych. Działki są porośnięte samosiejkami drzew, chwastów wieloletnich, nawłocią, trzciną, suchą trawą. Wszystkie powierzchnie, na których nie były spełnione normy wzajemnej zgodności oraz powierzchnie niekwalifikujące się do przyznania płatności zostały sfotografowane w celu udokumentowania stanu na działce w dacie kontroli. Wskazał, że dodatkowo do zastrzeżeń strony odniesiono się w piśmie z dnia 3 grudnia 2013 r. i w piśmie z dnia 6 lutego 2014 r., a wyniki kontroli potwierdza ortofotomapa, która w sposób jednoznaczny przedstawia rodzaj terenu podlegającego kontroli oraz szkice wykonane na podkładzie ortofotomapy dokumentujące przebieg pomiaru powierzchni na działce. Weryfikacja danych zadeklarowanych we wniosku ze stanem faktycznym polegała na wykonaniu pomiaru urządzeniem GPS powierzchni każdej z działek rolnych, stwierdzeniu sposobu jej użytkowania na dzień kontroli oraz wykonaniu fotografii i szkicu odzwierciedlających sytuację w terenie, ze szczególnym uwzględnieniem wykrytych nieprawidłowości. Mając na względzie zarzut stosowania kodu DR18 zamiast sklasyfikowania uchybień jako braku przestrzegania norm i wymogów określonych w przepisach organ odwoławczy – w oparciu o ustalenia kontroli - wskazał, że na działach [...], [...], [...] stwierdzono nieużytki, czyli grunty rolne, na których zaniechano prowadzenie działalności rolniczej, a zaniechanie jest dłuższe, niż dany rok kontroli. Do nieużytków nie przysługują płatności obszarowe. Działki [...], [...], [...] są porośnięte nawłocią, samosiejkami drzew oraz poschniętymi trawami i chwastami. Nawłoć olbrzymia, która zdaniem strony znajduje się na działce nie jest nawłocią pospolitą, do której przysługuje płatność JPO. Ponadto nawłoć pospolita znajdująca się na działce nie stanowi zwartej, jednolitej i niezachwaszczonej uprawy. Trzcina zasugerowana przez strona jako biomasa, której zbiór ma się odbyć w terminie jesienno-zimowym, winna być uprawiana na specjalnych plantacjach, stanowiąc zwartą i niezachwaszczoną uprawę. W odniesieniu do działki [...] zadeklarowanej jako mieszanka traw motylkowatych stwierdzono, że na przełomie kilku ostatnich lat jest porośnięta nawłocią, samosiejkami drzew oraz poschniętymi trawami i chwastami. Na działkach rolnych [...], [...], [...] (jak zaznaczyła sama strona w piśmie) znajdują się m.in. trzcina i drzewa powyżej 10 lat, dlatego obszary te zostały wyłączone z powierzchni kwalifikowanej kodem DR51 i DR52; stwierdzono na działce rolnej AK powierzchnię łąki 1,55 ha, ponieważ na takiej powierzchni została stwierdzona roślinność charakterystyczna dla trwałych użytków zielonych. Działka rolna [...] zadeklarowana jako łąka trwała, nie stanowi takiej uprawy w stanie faktycznym, bowiem na działce widoczne są różnorodne chwasty, samosiejki brzozy i dębu, zakrzaczenia, zdrewniała, brunatna roślinność, kępy nawłoci - na całej powierzchni działki. Organ akcentował, że oceny działek w toku kontroli dokonali kompetentni inspektorzy terenowi ARiMR, z wykorzystaniem urządzenia GPS, który posiada stosowne certyfikaty. Nadto na działkach rolnych [...], [...], [...]stwierdzono, że rolnik nie prowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta, co stanowi naruszenie normy N.04.1. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe stanowi naruszenie norm oraz wymogów, o których mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211 ze zm., dalej "rozporządzenie"). Podał, z odniesieniem do przepisów unijnych, w jakim przypadku dochodzi do pomniejszenia płatności. Wskazał, że w badanej sprawie nie nastąpiło pomniejszenie płatności z powodu naruszenia norm i wymogów, gdyż płatność nie została przyznana. Mając na uwadze zarzut, że analiza uzasadnienia decyzji nie pozwala na stwierdzenie w oparciu o jakie kryteria dokonano zakwalifikowania działalności strony jako zaniechania prowadzenia działalności rolniczej – w kontekście pozytywnej opinii Jednostki certyfikującej - organ odwoławczy ocenił ten zarzut jako chybiony. Ponownie odwołał się do pism z dnia 3 grudnia 2013 r. i z dnia 6 lutego 2014 r. oraz argumentacji wcześniejszej dotyczącej specyfiki postępowania prowadzonego przez A. Wskazał, że postępowanie dowodowe potwierdziło występowanie nieużytków, a nieprawidłowości stwierdziła również Jednostka certyfikująca. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił powody dla których nie znaleziono podstaw do przeprowadzenia żądanego dowodu z opinii biegłego, powołując się na przepisy prawne – w tym dotyczące specyfiki postępowania dowodowego w sprawach w przedmiocie przyznania płatności obszarowych, jak też na dorobek judykatury i piśmiennictwa. Podkreślił, że przepisy pozwalają na zaniechanie przeprowadzenia dowodu m. in. w sytuacji, gdy żądanie dotyczy okoliczności stwierdzonych innymi dowodami. Wskazał na prezentowany w orzecznictwie pogląd, że raport z kontroli jest według prawa krajowego dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości zawartych w nim danych (wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 314/09). Posiadane raporty oraz zdjęcia wykonane podczas kontroli zostały zweryfikowane w postępowaniu i pozwalają uznać, że dokonano prawidłowej oceny w zakresie kwalifikowalności zgłoszonych do płatności gruntów. Odnosząc się do przedłożonego przez stronę pomiaru powierzchni przeznaczonej pod uprawy rolne dokonanego przez uprawnionego geodetę, w którym wykazano inne dane niż przyjęte w postępowaniu, organ odwoławczy stwierdził, że te dane nie mogą wpłynąć na ustalenia dowodowe w sprawie, gdyż dokonano pomiaru w innym czasie i przy pomocy innego narzędzia pomiarowego oraz metod pomiaru – nadto przedłożony pomiar nie potwierdza zadeklarowanej przez stronę powierzchni działki rolnej [...]. Organ odwoławczy podtrzymał także stanowisko dotyczące braku podstaw do stosowania art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 akcentując okoliczność, iż strona złożyła wniosek niezgodny ze stanem faktycznym i nie wykazała, że nieprawidłowości nie wynikają z jej winy. Podał, jaki jest zakres obowiązków wnioskodawcy składającego wniosek spersonalizowany. Wskazał na wiedzę fachową strony, która wyklucza nieświadomość skutków potwierdzenia deklaracji niezgodnej ze stanem faktycznym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji organu odwoławczego zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego: a) art. 7 ust. 1 ustawy w związku z art. art. 124 ust. 1 akapit drugi i ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 poprzez odmowę przyznania wnioskowanego wsparcia w sytuacji spełnienia warunków ustawowych dla gruntów przewidzianych w tym przepisie, a) art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina poprzez jego wadliwe zastosowanie w sprawie, 2) przepisów postępowania: a) art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, z naruszeniem zasady praworządności, b) art. 80 w zw. z art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, stworzenie hierarchii dowodów wyrażającej się w uznaniu za nadrzędny dowód z protokołu organu nad dokumentem prywatnym przedłożonym przez stronę, c) art. 78 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż przedmiotem wnioskowanego przez stronę dowodu jest okoliczność udowodniona innym środkiem dowodowym – protokołem kontroli na miejscu. W uzasadnieniu pełnomocnik motywował te zarzuty, podkreślając ich podnoszenie w toku całego postępowania i pozorność odniesienia się do nich przez organ odwoławczy. Wskazał na kluczową konieczność wyjaśnienia zasadności zastosowania kodu DR18 oraz na konieczność rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a nie jedynie raportu z kontroli na miejscu. Podkreślił wagę ustaleń Jednostki certyfikującej i konieczność pozyskania wiedzy specjalnej w przypadku istotnej rozbieżności ustaleń. Odwołując się do wyroku NSA z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 420/13 stwierdził, że dokonując oceny okoliczności zaniechania prowadzenia działalności rolniczej należało przeanalizować, czy działki objęte tym zarzutem były dofinansowywane w latach wcześniejszych jako spełniające kryteria otrzymania wsparcia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację, zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko i argumentację zawarte w skardze. Wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych i stwierdził, że skarga jest zasadna. Jak wynika z opisanego wyżej stanu sprawy sporna jest zasadność odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożenia sankcji wynikającej z przedeklarowania powierzchni oraz odmowy przyznania uzupełniającej płatności i nałożenia sankcji wynikającej z przedeklarowania powierzchni, jak też odmowy przyznania płatności zwierzęcej (co jest wynikiem odmowy płatności JPO). Zasadniczy spór koncentruje się wokół prawidłowości i kompletności ustaleń dowodowych, które legły u podstaw podjęcia przez organy rozstrzygnięć w tej sprawie. Okoliczności sporne zostały wyczerpująco przedstawione w części historycznej wyroku i nie ma potrzeby ponownego ich szczegółowego opisywania. Organy oparły decyzje administracyjne na ustaleniach poczynionych w ramach kompleksowej kontroli na miejscu. Przeprowadzono kontrolę kwalifikowalności powierzchni, kontrolę wzajemnej zgodności i kontrolę realizacji programu rolnośrodowiskowego, których wyniki odzwierciedliły raporty. Strona w toku postępowania konsekwentnie kwestionowała te ustalenia, wnosząc zastrzeżenia. Organ pierwszej instancji odniósł się do tych zastrzeżeń w pismach z dnia 3 grudnia 2013 r. i 6 lutego 2014 r., oceniając je co do zasady jako chybione. Skarżąca tego poglądu nie podzieliła. Strona nie godząc się z ustaleniami dowodowymi, nie ograniczyła się do ich gołosłownego kwestionowania, lecz usiłowała doprowadzić do poszerzenia materiału dowodowego; czy to oferując dowód z pomiarów geodezyjnych, czy też wskazując na odmienne ustalenia dowodowe dotyczące stanu działek poczynione przez Jednostkę certyfikującą. Jako zasadne oceniła też dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, w związku ze sporem z organami w kwestii zaniechania prowadzenia na części działek działalności rolniczej (kod DR18). Organy natomiast kwestionowały możliwość prowadzenia żądanych dowodów odwołując się do argumentu, że dana okoliczność została już udowodniona lub kwestionując możliwość uwzględnienia – a nawet merytorycznej oceny - ustaleń innych podmiotów, ze względu na specyfikę prowadzonego postępowania, która wyklucza oparcie się na ustaleniach dokonanych z uwzględnieniem innych zasad, celów, techniki i urządzeń pomiarowych. W zakresie stanu prawnego sprawy wskazać trzeba na art. 7 ust. 1 i 2 ustawy. Art. 7 ust. 1 stanowi, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, z późn. zm.), jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: 1) (uchylony), 2) roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 3) innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) - do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. W § 1 ust. 1 rozporządzenia sformułowano wymogi dla gruntów rolnych (w tym, gruntów ornych, łąk i pastwisk), których spełnienie oznacza zachowanie norm. Natomiast § 2 rozporządzenia formułuje wymogi, których zachowanie pozwala na przyjęcie, że grunt orny był ugorowany. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu, określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, z zastrzeżeniem art. 31a i 32. Art. 31 ust. 6 ustawy stanowi, że z czynności kontrolnych sporządza się raport zgodnie z art. 32 i art. 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009, który w przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności, o której mowa w art. 24 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009, zawiera również informację, o której mowa w art. 54 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, oraz termin, o którym mowa w art. 71 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009. Natomiast w myśl art. 31 ust. 7 ustawy w przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w raporcie, osobie, która go sporządziła. Zgodnie z art. 35 ustawy przepisy dotyczące kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio do kontroli: 1) wielkości powierzchni, o których mowa w art. 7 ust. 2, zadeklarowanej przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności uzupełniającej, 2) w zakresie spełniania warunków do przyznania płatności uzupełniającej. W myśl art. 3 ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust. 1). W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (ust. 2). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 3). Analiza art. 3 ustawy prowadzi do wniosku, że sytuacja procesowa strony w postępowaniu o przyznanie płatności została w sposób istotny zmodyfikowana, w stosunku do reguł przyjętych w k.p.a. W tym postępowaniu strona została zobowiązana nie tylko do przedstawienia dowodów uzasadniających jej żądanie, ale również do współdziałania w tym zakresie z organem pod rygorem wywiedzenia dla niej negatywnych skutków. Zasadniczo, organ jest więc zwolniony z obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczności istotne z punktu widzenia uprawnień wnioskodawcy. Co nie oznacza jednak zakazu podejmowania czynności procesowe niezbędnych do prawidłowego zakończenia sprawy. Zwłaszcza w sytuacji, gdy podstawowym dowodem mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy jest dokument pozyskany przez organ. Jak wynika z treści art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy organ stoi na straży praworządności, co oznacza nic innego jak obowiązek przestrzegania przez organy norm prawa zarówno procesowego jak i materialnego. W stanie sprawy podstawą odmowy przyznania płatności JPO i UPO oraz nałożenia na stronę sankcji był materiał z kontroli kompleksowej. Organ stanowczo wywodził, że ponieważ raport z kontroli jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości zawartych w nim danych, uprawniona jest odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego - wnioskowanego przez stronę, gdyż żądanie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Nie znalazł również podstaw do merytorycznego odniesienia się do operatu geodezyjnego przedłożonego przez stronę oraz do wyników kontroli przeprowadzonej przez Jednostkę certyfikującą, wskazując na odmienność celu, metod i narzędzi kontroli. Eksponowane były kompetencje inspektorów terenowych organu i fakt korzystania z urządzenia GPS, które posiada stosowne certyfikaty. Organ odwoławczy akcentował dokonanie weryfikacji w trybie wewnętrznym danych wynikających z raportów – w związku z zastrzeżeniami podniesionymi przez stronę skarżącą. Sąd w pełnym zakresie podziela pogląd, że raport z kontroli na miejscu jest niewątpliwie ważnym dowodem w sprawie dotyczącej przyznania pomocy finansowej na określone działania, przepisy nie stanowią jednak, że jest to jedyny środek dowodowy, a wręcz przeciwnie przepis art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy zobowiązuje organ do rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ponieważ organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń strony, tym istotniejsza jest aktywność strony w postępowaniu dowodowym podejmowana w celu uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia. Brak natomiast jakichkolwiek podstaw do wywodzenia, że okoliczność stwierdzona w raporcie jest udowodniona – w sytuacji, gdy strona wnioskuje o przeprowadzenie przeciwdowodu. Odmowa uwzględnienia wniosków dowodowych narusza art. 78 k.p.a. Z tego przepisu wynika, że co do zasady żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.). Nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy nie zostało zgłoszone w toku postępowania i dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają znaczenie dla sprawy. W świetle treści art. 78 k.p.a. ma zatem znaczenie dla sprawy istotny dowód zgłaszany na tezę odmienną od tezy uznawanej przez organ za dostatecznie wyjaśnioną. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy Sąd wskazuje, że to jedynie organ uważał, iż okoliczności sprawy są wyjaśnione w sposób wynikający z raportu z kontroli, natomiast strona zgłaszając wnioski dowodowe, zmierzała do udowodnienia, iż stan faktyczny sprawy jest inny niż to wynika z raportu z kontroli. Organ uniemożliwił stronie zakwestionowanie ustaleń raportu poprzez nieuwzględnienie jej wniosków dowodowych i arbitralne stwierdzenie, że relewantne prawnie okoliczności sprawy są jednoznacznie wykazane innymi dowodami. Tym samym organ naruszył art. 80 w związku z art. 78 k.p.a. i w związku z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 80 k.p.a. stanowi bowiem, iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy zobowiązuje organ do rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Arbitralna odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę spowodowała, że ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia są niekompletne, ze względu na nieuprawnione tamowanie inicjatywy dowodowej skarżącej. Tym samym podjęte rozstrzygnięcie jest przedwczesne. Strona powoływała się na odmienność ustaleń dowodowych w zakresie stanu działek poczynionych przez Jednostkę certyfikującą A, które były dla niej korzystniejsze niż ustalenia kontrolne organu. Kwestionowała zakwalifikowanie jej działalności jako zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Wskazała, że Jednostka certyfikująca nie wydałaby pozytywnej opinii co do gruntów, na których działalność rolnicza nie byłaby prowadzona, gdyż oznaczałoby to nie realizowanie planu działalności rolnośrodowiskowej, co wyklucza rolnika z systemu wsparcia dla gospodarstw ekologicznych. Organ co prawda prowadził korespondencję z Jednostką certyfikującą, stwierdził, że ustaleń A nie kwestionuje; jednakże wywiódł, że ustalenia tej Jednostki nie są dla niego wiążące. Podał, że zasady i sposób kontroli nie jest analogiczny, a na wyniki kontroli mają wpływ zarówno przyjęte procedury danego organu dotyczące konkretnego programu, jak i czynniki techniczne wykorzystywanego sprzętu. Nadto kontrola przeprowadzona przez A również wykazała nieprawidłowości, gdyż w ocenie tej Jednostki nie wszystkie zadeklarowane działki były utrzymywane zgodnie z normami i wymogami przez cały rok kalendarzowy 2013, co wynika z wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. Sąd podziela pogląd, że wyniki kontroli przeprowadzonej przez Jednostkę certyfikującą nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie o przyznanie płatności obszarowych. Powyższe nie oznacza jednak, że dowód z ustaleń A nie może stanowić elementu materiału dowodowego sprawy i podlegać ocenie dowodowej. W szczególności zasadne byłoby skonfrontowanie ustaleń Jednostki certyfikującej z ustaleniami organu zawartymi w raporcie z kontroli. Zidentyfikowanie odmienności pomiędzy postępowaniami kontrolnymi prowadzonymi przez organ i A dałoby podstawę do jednoznacznego stwierdzenia, czy i na ile ustalenia Jednostki certyfikującej stanowią materiał dowodowy istotny dla sprawy. Organ ograniczył się do arbitralnych i ogólnikowych twierdzeń w tym zakresie, negując możliwość skorzystania z tego materiału dowodowego. Sąd nie znajduje oparcia w przepisach prawnych dla takiego działania organu; tym bardziej że kontrola A miała umocowanie w regulacji prawnej zawartej w ustawie z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975 ze zm.) i w przepisach unijnych powołanych w tej ustawie. Niewątpliwie istniał wspólny zakres zainteresowań obydwu podmiotów dokonujących kontroli w aspekcie jej przedmiotu. Zgodzić się trzeba z organem, że i ta Jednostka certyfikująca stwierdziła nieprawidłowości na działkach skarżącej, lecz w okolicznościach tej sprawy istotny jest nie tylko fakt istnienia nieprawidłowości, lecz również ich skala i charakter. Szczególnie ma to znaczenie w kontekście zastosowanego w stosunku do części działek kodu DR18. Nadto skarżąca oferowała dowód z operatu pomiaru powierzchni przeznaczonej pod uprawy rolne sporządzonego przez uprawnionego geodetę dla działek nr 33/3 i 2 (rolna AJ). Odmowa przeprowadzenia dowodu z tego operatu motywowana była przez organ faktem, że: 1) geodeta posługuje się urządzeniem pomiarowym różnym od urządzeń pomiarowych stosowanych przez inspektorów organu, 2) odmienne są parametry stosowanych przez geodetę urządzeń technicznych, 3) inne metody pomiaru, 4) inna jego dokładność, 5) inna przyjęta tolerancja pomiaru, 6) inna ocena indywidualna granicy użytkowania rolniczego – co wpływa na różne wyniki powierzchni uzyskane z pomiaru nawet tego samego gruntu. Nadto organ akcentował okoliczność dokonania pomiaru 7 miesięcy później niż inspektorzy organu, co mogło wpłynąć na stan faktyczny działki. Sąd nie kwestionuje okoliczności podniesionych przez organ lecz wskazuje, że dopuszczenie wnioskowanego dowodu, nie oznacza bezrefleksyjnego przyjęcia danych w nim uwidocznionych. Dowód podlega ocenie organu. Dopuszczając dowód, a w szczególności przeciwdowód, organ jest obowiązany przy jego ocenie uwzględnić takie okoliczności, jak okoliczności wyżej wyspecyfikowane i dokonać ich rzetelnej analizy. Winien zweryfikować dane, które strona usiłuje za pomocą tego dowodu wykazać i skonfrontować z danymi wynikającymi z posiadanych raportów z kontroli, z uwzględnieniem różnic dotyczących czasu przeprowadzenia dowodu, specyfiki stosowanych narzędzi pomiarowych, metody pomiaru, zastosowanych ocen. Dopiero po dopuszczeniu dowodu i dokonaniu oceny jego wiarygodności oraz mocy dowodowej, możliwe jest stwierdzenie, czy i w jakim zakresie ten dowód wpływa na zawartość ustaleń faktycznych sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ przeprowadzi znajdujące się w posiadaniu skarżącej dowody z ww. operatu geodezyjnego oraz protokołu kontroli Jednostki certyfikującej A. Ustalenia dowodowe poczynione w wyniku przeprowadzenia wskazanych dowodów, skonfrontowane z dotychczas zgromadzonymi w sprawie materiałami dowodowymi będą stanowiły podstawę do stwierdzenia, czy materiał dowodowy jest kompletny; również w związku z rozbieżnościami ocen organu i skarżącej co do roślinności znajdującej się na spornych działkach i zgodności stanu faktycznego na działkach z normami. Dokonana ocena będzie miała wpływ na dalsze działania procesowe organu, w szczególności w kontekście konieczności rozpatrzenia wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Organ ustali również czy działki co do których wywodzone jest zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (stwierdzono zaniechanie dłuższe niż rok poddany kontroli) były objęte dofinansowaniem w latach wcześniejszych. Dopiero w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy organ podejmie rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania żądanych płatności. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. zasądził zwrot kosztów postępowania.