VII SA/Wa 2880/15

Dnia 29 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na działanie Prezydenta [...] postanawia odrzucić skargę Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie i bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wniosku [...] S.A. z 15 kwietnia 2015 r. o pozwolenie na rozbiórkę i budowę Stacji Paliw [...] S.A. przy ul. [...] w [...]. Skargę rozrejestrowano na dwie skargi: na działalnie i skargę na bezczynność tego organu. Skargę na działanie organu zarejestrowano pod sygnaturą akt VII SA/Wa 2880/15, zaś skargę na bezczynność zarejestrowano pod sygnaturą akt VII SAB/Wa 138/15. W skardze skarżąca Wspólnota wskazała, że wnosi o uchylenie stanowiska Burmistrza Dzielnicy [...][...] i Naczelnika Wydziału Architektury Nieruchomości [...] o utracie przez skarżącą praw strony tego postępowania o uwzględnienie wniosków składanych przez Wspólnotę podczas postępowania oraz zobowiązanie organu do udzielania odpowiedzi na pisma i wnioski Wspólnoty. Prezydent [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; oraz 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy skarga Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] mieści się w jednej z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a., na którą przysługiwałaby skarga do Sądu. W treści rozpoznawanej skargi skierowanej do Sądu, skarżąca nie wskazał na żaden tego typu akt będący przejawem władzy organu i podlegający kontroli sądowej. Zawarła natomiast krytykę organu, jego pracowników. Zarzuciła łamanie przepisów prawa, nadużywanie prawa oraz ogólne niezadowolenie z podejmowanych przez organ i jego pracowników działań. Skarga skierowana do Sądu, dotyczy więc w istocie wadliwej działalności organu i podległych mu pracowników, a to -w ocenie Sądu- mogłoby być ewentualnie przedmiotem skargi przewidzianej w art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), a nie przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej. Postępowanie w sprawach skarg i wniosków zostało uregulowane w dziale VIII k.p.a., którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227 - 240, normuje postępowanie skargowe. W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W ocenie Sądu skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] należało zatem potraktować jako skargę złożoną w trybie działu VIII k.p.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 i 3 ww. ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach wskazanych w tym przepisie, a ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Skarga, o której stanowi art. 227 k.p.a., nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani sądowoadministracyjnego. Strona niezadowolona ze sposobu załatwienia jej sprawy przez organ może złożyć skargę do organu właściwego - organu wyższego stopnia, a postępowanie prowadzone w tym trybie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia (aktu), na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy w tego rodzaju sprawach. Skoro w tych sprawach nie jest właściwy sąd administracyjny, to skarga na działanie organu, wniesiona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, była niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd administracyjny kontroluje jedynie legalność prawnych form działania organów administracji publicznej, zaskarżalnych do sądu administracyjnego i tylko w takim zakresie może badać także skargę na działanie organu. Zdaniem Sądu, wniesiona w niniejszej sprawie skarga na działanie organu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.