II OSK 1984/16

Dnia 5 lipca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 90/16 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 90/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta Opoczyński zatwierdził projekt budowlany i udzielił Piotrowi Skwarze pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi na działce nr C/2 w Opocznie. W dniu 6 lutego 2015 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo, opatrzone datą 5 stycznia 2014 r., w którym B. M. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., wskazując na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jako podstawę żądania. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., po uchyleniu przez Wojewodę Łódzkiego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, Starosta wznowił postępowanie w sprawie i przystąpił do określenia obszaru oddziaływania obiektu, w celu określenia stron postępowania zgodnie z art. 28 K.p.a. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Starosta Opoczyński, wskazując na art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2, art. 145 § 1 pkt 4, art. 150, art. 149 § 2 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2014 r. Po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału oraz dokumentacji projektowej organ pierwszej instancji uznał, iż w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. prawidłowo określony został obszar oddziaływania budynku, w konsekwencji prawidłowo ustalono krąg stron postępowania. Oznacza to, że B. M. nie posiada przymiotu strony i nie przysługuje jej prawo skutecznego wystąpienia z wnioskiem o uchylenie kwestionowanej decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji B. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Opoczyńskiego. Wojewoda przytoczył treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy, § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnił, że sporny budynek został usytuowany bezpośrednio w granicy z działką nr A i 3 m oraz 4 m od granicy z działką nr B. Usytuowanie nie zakłóci użytkowania nieruchomości odwołującej się (działka nr B) i nie spowoduje przesłaniania budynku mieszkalnego tam posadowionego, co oznacza, iż przesłanki z § 13 rozporządzenia są spełnione. Nadto, sporny budynek od strony działki nr A, zgodnie z § 273 ust. 3 rozporządzenia, posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego zaprojektowaną stosownie do § 235 ust. 1- 3 rozporządzenia. Przedmiotowy budynek nie zmieni naturalnego kierunku spływu wód gruntowych oraz nie powoduje zmiany stanu wody na gruncie, wody opadowe zostaną odprowadzone na teren nieutwardzony inwestora działki. Z projektu zagospodarowania wynika, że miejsce postojowe zaprojektowane w odległości 3 m od granicy działki nr B jest zgodne z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Inwestycja jest zgodna także z ostateczną decyzją Burmistrza Opoczna z dnia [...] sierpnia 2014 r. o warunkach zabudowy. Ponadto, inwestycja, która po jej realizacji będzie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym nie będzie także oddziaływać na środowisko w sposób wymagający przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Uciążliwość związana z budową budynku od strony działki odwołującej zamyka się w granicy własności inwestora. Zdaniem Wojewody, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że odwołująca posiada wyłącznie interes faktyczny w rozumieniu art. 28 K.p.a., nie wykazała zaś interesu prawnego, również z materiału dowodowego nie wynika, aby taki interes posiadała. Odpowiadając na sformułowany w odwołaniu zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. organ podniósł, iż materiał nie był merytorycznie uzupełniany, więc przed wydaniem decyzji nie zachodziła potrzeba zawiadomienia stron w tym trybie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. M. wniosła o uchylenie w całości decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę oraz uznanie za stronę postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożył pismo procesowe precyzujące skargę. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. W ocenie Sądu, stanowisko wywiedzione w zaskarżonej decyzji, poprzedzone wnikliwą analizą materiału dowodowego, w pełni zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim, sporny budynek, zgodnie z postanowieniami § 12 ust. 1 pkt 1, 2, ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, usytuowany został w bezpośredniej granicy z działką nr A i 3 m oraz 4 m od granicy z działką nr B, stanowiącą własność skarżącej. Takie usytuowanie budynku względem działki skarżącej, w ocenie Sądu, nie spowoduje jej zacienienia, co wykazał organ. Nie dojdzie do zmiany naturalnego kierunku spływu wód gruntowych i zmiany stanu wódy na gruncie. Projektowane miejsca postojowe mają być sytuowane w odległości 3 m od granicy działki skarżącej, co jest zgodne z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych, zgodzić trzeba się z organami, że skarżąca nie wykazała istnienia interesu prawnego, który zostałby naruszony na skutek realizacji inwestycji. Nadto część zarzutów skarżącej dotyczy kwestii poprzedzających uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, związanych z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalonymi inną decyzją, niż badana decyzja z dnia 5 grudnia 2014 r. Według Sądu, analiza dokumentów zgromadzonych w ramach prawidłowo wznowionego postępowania nie pozwala na przychylenie się do stanowiska strony skarżącej. Zakres budowy na jaką zezwalała decyzja z dnia 5 grudnia 2014 r. uzasadnia ocenę, iż granice oddziaływania obiektu pokrywają się z granicami nieruchomości inwestycyjnej. Zachowane są wymagania techniczno-budowlane związane z realizacją budynku, przede wszystkim odległości od granicy nieruchomości. Planowana inwestycja, w jej aktualnym kształcie, nie będzie powodowała jakichkolwiek ograniczeń, zagrożeń, ani uciążliwości dla sfery praw i obowiązków skarżącej. Skarżąca legitymuje się wyłącznie interesem faktycznym, a ten nie jest wystarczający dla podważenia prawidłowości decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Nadto, przyszły sposób wykorzystania przedmiotowego budynku pozostaje bez wpływu na możliwość zakwestionowania decyzji zezwalającej na jego realizację. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają także zarzuty strony dotyczące postępowania rozgraniczeniowego i wbrew stanowisku strony ustalenie przebiegu granic nie stanowi elementu niezbędnego i poprzedzającego wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji w oparciu o przepisy prawa budowlanego. Nie mogły odnieść oczekiwanego skutku również argumenty skarżącej związane z ewentualnymi immisjami, których źródłem będzie powstający budynek. Na etapie postępowania z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ obowiązany jest zbadać i zapewnić poszanowanie przepisów budowanych, w tym techniczno-budowlanych, aby zabezpieczone zostały interesy osób trzecich ale w graniach, jakie wyznaczają przepisy budowlane. Roszczenia związane z ewentualnymi immisjami o innym charakterze mogą być dochodzone przed sądem powszechnym, z powództwa cywilnego, pozostają bowiem poza kompetencją organów administracji publicznej. Sąd uznał także, że nie znalazły potwierdzenia zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. A § 1 K.p.a. Zaskarżona decyzja zapadła po wnikliwym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a jej wydanie nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa, po prawidłowym zbadaniu kwestii interesu prawnego skarżącej. Skargę kasacyjną wniosła B. M., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia, pomimo naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 § 1 i A K.p.a. i dokonanie oceny stanu faktycznego w sposób dowolny i sprzeczny z wnioskami logicznie dającymi się wywieść ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz niedokonanie kompletnych ustaleń faktycznych celem dokładnego zbadania sprawy w sposób odpowiadający treści znajdujących i mogących znaleźć w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego, a to poprzez odstąpienie od wszechstronnego zbadania wszystkich, wynikających z przepisów odrębnych o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej: Prawo budowlane, okoliczności mających wpływ na ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, czego konsekwencją było naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to: art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez odmowę uznania interesu prawnego skarżącej do występowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę w charakterze strony w związku z uznaniem, że nieruchomość stanowiąca jej własność nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej. Przed zasadniczymi uwagami konieczne jest spostrzeżenie, że przedmiotem kontroli sądowej była decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym. Wszelkie zagadnienia materialne i procesowe mogą być zatem analizowane w kontekście norm regulujących ten tryb nadzwyczajnej weryfikacji decyzji administracyjnej. Niepowołanie w podstawie kasacji przepisów Rozdziału 12 Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi wadliwość konstrukcyjną skargi kasacyjnej. Z uwagi jednak na treść zarzutu materialnego skargi kasacyjnej, a także opisy naruszeń sformułowane w procesowej i materialnej podstawie kasacji oraz ich rozwinięcie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej możliwe jest merytoryczne odniesienie się do zarzutów kasacji. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut procesowy. Wbrew tezie wyartykułowanej w kasacji, nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. A K.p.a. Dotyczy to zarówno twierdzenia o niedokonaniu kompletnych ustaleń faktycznych, jak i zarzutu dowolnej oceny materiału dowodowego. Odnotować od razu można, że w opisie naruszenia wnosząca kasację trafnie wskazała, że chodzi o okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego, a więc okoliczności wynikające z przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). W opisie naruszenia skarżąca nie sprecyzowała, jakie okoliczności zostały pominięte przez organy, a w konsekwencji także przez Sąd pierwszej instancji. Uczyniła to w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Stwierdziła, że pominięte zostały wszelkie twierdzenia skarżącej odnoszące się do usytuowania i wpływu realizowanej inwestycji na należącą do niej nieruchomość. Następnie wyartykułowała skonkretyzowane zarzuty w tym zakresie. Najpierw wywodziła, że granica pomiędzy należącą do niej działką nr C/1, a działką nr C/2, będącą własnością inwestora, jest sporna. Stwierdziła, że usytuowanie budynku na działce nr C/2 w oparciu o przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, powinno zostać poprzedzone ustaleniem prawidłowego przebiegu granicy między działkami. Zarzuciła, że organy, z naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz A K.p.a., nie przeprowadziły w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego. Jest to zarzut bezpodstawny. Organy prowadzące postępowanie wznowieniowe dysponowały dokumentacją wymaganą w trakcie rozpoznawania wniosku o pozwolenie na budowę. W aktach znajduje się projekt budowlany, zawierający projekt zagospodarowania działki nr C/2, z częścią rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych. Mapa ta, opracowana przez geodetę uprawnionego mgr inż. Ł. G., spełnia wymagania określone przepisami art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 ust. 1 i § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Mapa, aktualna na dzień 1 października 2014 r., a w rezultacie także aktualna na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II OSK 220/16) zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia, określała m.in. granice działki budowlanej, w tym także granice z działkami stanowiącymi własność skarżącej. Tak więc organy oparły się na dokumentach funkcjonujących w obrocie prawnym, z których wynika domniemanie, że wskazany w nich przebieg granicy jest zgodny ze stanem prawnym. Do czasu ewentualnego wzruszenia tego domniemania organ prowadzący postępowanie o pozwolenie na budowę, badając tytuł prawny inwestora, a także ustalając zachowanie odległości, o których mowa w przepisach § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1146), jest związany danymi o przebiegu granicy wynikającymi z mapy do celów projektowych. Wzruszenie domniemania może zaś nastąpić w postępowaniu rozgraniczeniowym opartym na przepisach Rozdziału 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.), a w niektórych sytuacjach także art. 153 Kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2372/11; wyrok NSA z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1969/15). Warto zauważyć, że także domniemanie o zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wynikające z treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) zobowiązuje organ architektoniczno-budowlany do uznania, że inwestor jest właścicielem określonej działki, a taki stan będzie istniał dopóty, dopóki nie zostanie usunięty wpis niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym (patrz: wyrok NSA z dnia z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 554/07). Zarzut procesowy nie jest zasadny w zakresie, w jakim wnosząca kasację podniosła niezgodność funkcji wybudowanego obiektu z treścią decyzji o pozwoleniu na budowę. Przede wszystkim skonstatować trzeba, że w postępowaniu o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną bada się okoliczności stanowiące ewentualne podstawy wznowienia, a więc to, czy decyzja dotychczasowa dotknięta została wadami wymienionymi w art. 145 § 1 K.p.a. Odstąpienie przez inwestora od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w projekcie budowlanym nie należy do tych okoliczności. Jest to przypadek określony w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, stanowiący podstawę innego postępowania, tj. trybu naprawczego uregulowanego w przepisach art. 50-51 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w postępowaniu administracyjnym wznowieniowym nie doszło do naruszeń w zakresie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego dotyczącego dostępu pomieszczeń skarżącej do naturalnego oświetlenia. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i Wojewoda Łódzki ustalili, że usytuowanie budynku objętego pozwoleniem na budowę nie spowoduje przesłania budynku znajdującego się na działce nr B, co oznacza spełnienie wymogów określonych w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wnosząca kasację nie sprecyzowała na czym miałoby polegać naruszenie przepisów § 13. Nie podała, jakie ustalenie należałoby zweryfikować. Nie przedstawiła dowodu podważającego projekt budowlany w omawianym zakresie oraz nie wniosła o przeprowadzenie konkretnego dowodu w tej mierze. Tak niekonkretna próba podważenia stanowiska organów, bez nawiązania do określonych wymogów wskazanych w przepisach § 13 rozporządzenia, nie mogła doprowadzić do przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, iż zaskarżona decyzja w zakresie dostępu budynku skarżącej do naturalnego oświetlenia została wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu wyjaśniającym (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2080/15). Pamiętać należy, że po noweli art. 7 K.p.a., dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., organy powinny podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ale strony są także zobowiązane do aktywności dowodowej. Co do zasady, strona, która nie zgłosiła dowodów mających uzupełnić zebrany przez organy z urzędu materiał dowodowy, dotyczący okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, nie może skutecznie podnosić zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. Dodać jeszcze warto, że weryfikacja stanowiska organów była możliwa z uwagi na dołączony do akt sprawy projekt budowlany wraz z materiałem fotograficznym oraz decyzją o warunkach zabudowy, z którego wynikało, że usytuowany w granicy działki budynek skarżącej od strony działki objętej projektowanym budynkiem nie posiada otworów okiennych. Możliwe było także porównanie wysokości istniejącego budynku skarżącej oraz wysokości projektowanego budynku. Ustalenia dokonane przez organy, na podstawie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego, w zakresie najistotniejszej kwestii, tj. okoliczności odnoszących się do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, nie naruszają zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, sformułowanej w art. 80 K.p.a. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie, że projektowana inwestycja nie spowodowała wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa ograniczeń w zagospodarowaniu lub w dotychczasowym korzystaniu z nieruchomości skarżącej. Należy zgodzić się ze stanowiskiem, według którego, ograniczenia i utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości, wywołane projektowaną inwestycją, podlegają badaniu pod kątem wszelkich norm prawa powszechnie obowiązujących, a nie tylko norm prawa budowlanego. Nie można w szczególności ograniczać tych badań do okoliczności wskazanych w § 12 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W niniejszej sprawie, z analizy przeprowadzonej z urzędu nie wynikały wspomniane ograniczenia lub utrudnienia. Skarżąca natomiast, powołując ogólnie konieczność uwzględnienia w procesie inwestycyjnym uzasadnionych interesów osób trzecich nie wykazała, pomijając omówione już zagadnienie dopływu światła dziennego, że projektowana inwestycja pociąga za sobą immisje niedopuszczalne w świetle art. 144 Kodeksu cywilnego. Także w aspekcie materialnoprawnym stwierdzić trzeba, że na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie ma wpływu ewentualne oddziaływanie obiektu (warsztatu samochodowego, lakierni), który zdaniem skarżącej został wykonany, mimo że decyzja o pozwoleniu na budowę nie przewidywała takiej funkcji projektowanego obiektu. O ile doszło do odstąpień od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę oraz do związanego z tym odstępstwem niedopuszczalnego oddziaływania na nieruchomość skarżącej, może to być przedmiotem działań organów nadzoru budowlanego. Akceptując stanowisko organów w zakresie obszaru oddziaływania objętej projektem budowlanym inwestycji, Sąd pierwszej instancji nie naruszył norm prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W konsekwencji Sąd ten prawidłowo uznał, że skarżąca nie spełniała przesłanek do uznania jej za stronę w postępowania o pozwolenie na budowę, w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie zachodziła więc określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a, podstawa uchylenia decyzji dotychczasowej. Na zakończenie dodać można, że błędne wskazanie w sentencji decyzji organu pierwszej instancji przepisu art. 151 § 2 K.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu Starosta powołał się na art. 151 § 1 K.p.a. oraz przytoczył treść zastosowanego przepisu art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Taką podstawę wskazał także organ drugiej instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi, ustanowionemu w ramach prawa pomocy, wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej w postępowaniu kasacyjnym, podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.