I OZ 1495/17

Dnia 27 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2017 r. o sygn. akt IV SA/Wa 3743/15 odmawiające zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2016 r. o sygn. akt IV SA/Wa 3743/15 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D.B. na działanie Ministra Rozwoju postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. o sygn. akt IV SA/Wa 3743/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3743/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił D.B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. Postanowieniem z 4 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3743/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D.B. na działanie Ministra Rozwoju jako niedopuszczalną. Wraz z zażaleniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. na postanowienie z dnia 3 marca 2016 r. skarżący złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z 19 lipca 2016 r. sygn. akt I OZ 681/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D.B. na postanowienie z 3 marca 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy. NSA po przeanalizowaniu przedmiotu skargi, stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego, zasadnie zatem sąd pierwszej instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi. Odmawiając skarżącemu zmiany postanowienia z dnia 3 marca 2016 r. Sąd I instancji wskazał, iż okoliczność, która stanowiła podstawę odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, to jest oczywista bezzasadność jego skargi, nadal nie uległa zmianie. Dlatego w dalszym ciągu zastosowanie znajduje art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zażalenie na powyższe postanowienia złożył D.B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuj na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż postanowienia w przedmiocie prawa pomocy należą do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które - stosownie do treści art. 165 P.p.s.a., mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Bez zmiany okoliczności sprawy Sąd nie może jednak uchylić i zmienić takiego postanowienia. Zaskarżone postanowienie znajduje podstawę prawną w art. 165 a contrario w zw. z art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie oczywistej bezzasadności skargi, o jakiej mowa w art. 247 P.p.s.a. wypowiedział się już po odrzuceniu przez Sąd I instancji w dniu 4 marca 2016 r. skargi jako niedopuszczalnej. W tych warunkach zastosowanie przez Sąd I instancji art. 165 w związku z art. 247 P.p.s.a. nie rodziło zagrożenia, że Sąd ten, wydając zaskarżone postanowienie, dokonał w istocie merytorycznej oceny trafności wydanego orzeczenia o odrzuceniu skargi. Na obecnym etapie postępowania nie zachodzi zatem w tej sprawie przeszkoda do zastosowania art. 247 P.p.s.a. wskazywana w orzecznictwie i doktrynie (por. postanowienie NSA z 8 sierpnia 2013 r., I OZ 685/13; R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie, C.H.BECK, Warszawa 2015, s 982-983). Dlatego w okolicznościach tej sprawy można było stwierdzić, że w dalszym ciągu mamy do czynienia z przedmiotem skargi, który uprawnia do stwierdzenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi przesłanka "oczywistej bezzasadności skargi", w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Z tego względu Sąd I instancji, rozpoznając ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, zasadnie nie uwzględnił takiego wniosku. Mając na uwadze powyższe, oddalono zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 cytowanej ustawy.